Monuments on Facebook

ΜΙΚΕ ΤRAMP - "Maybe Tomorrow" (Target records)

Tuesday, 28 March 2017 18:36
Published in Where Blues meets Rock

Είναι αλήθεια, άφησα πίσω πολλά από τα πεπραγμένα, από τις χρυσές μέρες των White Lion και Freak Of Nature, όχι γιατί δεν έβρισκα πλέον τίποτα ενδιαφέρον πέρα από αυτά, άλλα βλέπεις, άλλαξαν πολλά όπως και οι καιροί μαζί τους.

Κακώς (σε μένα απευθύνεται αυτό) ο Mike Tramp έλειπε από την εικόνα. Ακόμα και στις προσωπικές του δουλειές, μου διέφυγε μια ολόκληρη τριάδα δίσκων…

Έρχεται όμως και η κατάλληλη στιγμή εκεί μάλιστα που δεν το περιμένεις να σου υπενθυμίσει ότι το χρονοντούλαπο έμεινε μισόκλειστο και σαν δεύτερη ευκαιρία σε καλεί να το ανοίξεις ξανά.
Μεσολάβησαν λοιπόν πολλά. Eπίσης λίγοι θα γνώριζαν την επί σειρά ετών διαμονή του Δανό-Αμερικανού στην Αυστραλία, τo μεγάλο διάλειμμα που έδωσε στον εαυτό του κυρίως μετά το τέλος των White Lion και την επιστροφή στα γνώριμα -αν και λίγο πιο ήπια- κατατόπια..
Εν’πάσει περιπτώσει, βάζοντας στην άκρη το παρελθόν ας κοιτάξουμε τα πράγματα μέσα από τα μάτια του “Μaybe Tomorrow” και τις όποιες μουσικές του ανησυχίες. Kι αν ο χρόνος στάθηκε τελικά καλός φίλος του, έχει καλώς.

Κι όμως στάθηκε! Ανταμείβεσαι με το παραπάνω μόλις αφεθείς στους ήχους του, αρκεί να αποδεσμευτείς από το παρελθόν: ότι δηλαδή δεν περιμένεις μία ακόμα αναφορά στους White Lion .
Βάλε στην άκρη οτιδήποτε Hard Rock και τον καταπληκτικό βιρτουόζο Vito Bratta (που ευκόλως εννοούμενο δεν θα βρεις εδώ αν και όλοι θα το θέλαμε) όμως ..θα βρεις εξαιρετικούς μουσικούς συνοδοιπόρους σε αυτό το πλούσιο όσο και λιτό, νοσταλγικό ταξίδι.

Φόρεσε το πιο παλιό σου πουκάμισο για να έρθεις στη σωστή διάθεση κι ατμόσφαιρα, ρίξε μέσα στο ποτήρι λίγο από τον “γέρο - Jack” κι άσ ’ τον να λέει τις ιστορίες του έως ότου λιώσει ο πάγος.
Ακολούθησε μετά τον έρημο δρόμο με πυξίδα το όνειρο κι αν σκοντάψεις σε κάνα λιθαράκι απ’ αυτά που άφησε πίσω η βαριά μπότα του Springsteen, μην νοιαστείς, σημαίνει ότι βρίσκεσαι στο σωστό δρόμο. Στους ώμους θα νιώσεις να ξαποσταίνει και η εξάχορδη ακουστική του Jon Bon Jovi. Στο κατόπι θα βρεις την ίδια πηγή που γεύτηκαν το “μεθυστικό” νερό ο George Harrison και ο Τοm Petty, τα πιάνα θα σε γεμίσουν και λες σαν τις ερμηνείες του Billy Joel , παρέα με τους Soul Asylum(!).

Η ίδια, απαράλλαχτη, άντε ίσως λίγο πιο ώριμη εκείνη χροιά του Τramp μοιάζει τώρα και πιο ζεστή κι από τον ήλιο το καταμεσήμερο και η γεμάτη ευαισθησίες ερμηνείες του τροβαδούρου απλώνονται σαν παλέτα σε ένα νοσταλγικό “καμβά” ήχων που θα σε συντροφεύουν μέχρι που θα τελειώσει ο ‘δρόμος” .
Δεν θα κουραστείς όμως ούτε στιγμή να το ξέρεις, χάρη στα σύντομα -όσο εκεί που πρέπει- τραγούδια κι εκεί όσο θα προχωράς, ο ορίζοντας θα μοιάζει πιο κρυστάλλινος και σαν σκιά θα σε ακολουθεί το “Coming home”.

Κάπου μάλιστα θα αισθανθείς βασιλιάς μαζί με τον Μike Tramp στο μεγαλείο της απλότητας του. Άσε που είναι βέβαιο: θα αναζητήσεις ξανά το δρόμο που πάντα θα σε περιμένει για να τον ακολουθήσεις.
Τελικά δεν σου ζήτησε και πολλά το “Μaybe Tomorrow”, στην όλη απλοχεριά του , σταμάτησε για λίγο ο χρόνος, σου δημιούργησε κι όμορφες, πολύ όμορφες εικόνες, κι αυτό έχει σημασία.

Αφουγκράσου.

“What a beautiful day, you’ll find your way” που σου ψέλλισε σαν ποίημα ο τραγουδιστής και συ, “ο ταξιδιώτης”, τον άκουσες από μίλια μακριά... “what more can I say” !

 

Read 301 times