Rhapsody Of Fire - Legendary Years (AFM)

Wednesday, 05 July 2017 12:58
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Άντε να δούμε τώρα τι θα ακούσουμε, και πρωτίστως τι θα πούμε!

Αν και θα ήταν βούτυρο στο ψωμί του εκάστοτε δισκοκριτικού (τρομάρα μας!) να αρχίσει να ξεδιπλώνει και να σχολιάζει το χρονικό - σαπουνόπερα από τη στιγμή που αποχώρησε ο Luca Turilli από τους Rhapsody (Of Fire), τη δημιουργία των άλλων Rhapsody και τη νέα φυγή μελών με τελευταία και πιο κραυγαλέα αυτή του Fabio Lione ώστε να δημιουργηθεί ίντριγκα, δεν θα το κάνω. Πρώτον, ποτέ δεν μου άρεσαν τα κουτσομπολιά. Δεύτερον είμαι από αυτούς που μπορούν να δεχτούν ένα συγκρότημα ακόμη και χωρίς κανένα από τα ιδρυτικά του μέλη, αρκεί αυτοί που φορούν πλέον τη φανέλα να την ιδρώνουν, μη πω να τη ματώνουν. Εκτός αν μιλάμε για περιπτώσεις του στυλ Steve Harris - Iron Maiden ή Lemmy - Motorhead, οπότε εκεί δεν χωρά καν συζήτηση. Τρίτον, αν τόσο πια ψοφάς για Κίτρινο Τύπο και Espresso News, διάβασέ τα μόνος σου.

Τους Rhapsody (ποτέ δεν τους είπα με το πλήρες τους όνομα, εγώ τους γνώρισα ως “Rhapsody” σκέτους και αρνούμαι να ξεχάσω τα νιάτα μου!) τους αγάπησα και εξακολουθώ να τους αγαπώ. Το “Legendary Tales” ντεμπούτο τους ήταν από τους δίσκους που στη κυριολεξία «έλιωσα», έμαθα απ’ έξω και ανακατωτά κάθε στίχο, κάθε νότα, ήμουν σίγουρος πως ήξερα μέχρι πότε και πως ανασαίνει ο Lione κατά τη διάρκεια των τραγουδιών. Ήταν άλλωστε από τα λίγα εκείνα πρώτα άλμπουμ, που δικαιολογούσαν απόλυτα όλον εκείνο το χαμό. Από εκεί και μετά, δεν υπήρξε δίσκος που να με απογοητεύσει. Πες με θετικά προκατειλημμένο, πες με power nerd που δεν μεγαλώνει ποτέ, πες με όπως θες, μια φορά μάλλον δεν έχω εγώ «πρόβλημα» αλλά οι Rhapsody που είναι ένα ΚΑΛΟ συγκρότημα. Όταν λοιπόν έμαθα πως ηχογραφούν εκ νέου παλαιότερες συνθέσεις τους, δαγκώθηκα. Όπως εξηγήθηκα περί της σύνθεσης ενός συγκροτήματος στην παράγραφο «Α», θα κάνω το ίδιο για τις επανεκτελέσεις στη παράγραφο «Βου». Είμαι σαφώς υπέρ, όταν οι συνθήκες το απαιτούν ή το επιτρέπουν. Εδώ, τι να ξαναγράψεις; Πόσο να ξεφύγεις; Τι να αλλάξεις; Τι να βελτιώσεις;

Το είδα λοιπόν αλλιώς και προσπάθησα να μπω στο μυαλό του αρχηγού Alex Staropoli, μήπως και καταλάβω ποιο το νόημα μιας τέτοιας κίνησης. Το “Legendary Years” είμαι σίγουρος πως είναι η απάντηση του σε όσους βιάστηκαν να βγάλουν χολή και όξος, ότι τάχα μου η μπάντα ξόφλησε και πως δεν μπορεί να ακουμπήσει με τη νέα της σύνθεση τα μεγαλεία του παρελθόντος. Ακούστε λοιπόν 14 κομμάτια από τους νέους Rhapsody και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Τα δικά μου τα έβγαλα. Εκτελεστικά, όλα είναι περίφημα. Τα αυθεντικά θέματα κάθε οργάνου ακολουθούνται πιστά, χωρίς παρεκκλίσεις και η παραγωγή εννοείται πως είναι αψεγάδιαστη, σε πολλά σημεία δε, ανώτερη των προηγουμένων. Για ένα πράγμα είχα μόνο επιφύλαξη: Στο κατά πόσο θα μπορέσει ο Giacomo Voli να σταθεί επάξια στις μπότες του Fabio Lione, μιας από τις μεγαλύτερες φωνές που έβγαλε το ρημάδι το πεντάγραμμο γενικά, όχι αποκλειστικά το metal. Λοιπόν, αν αναλογιστούμε τη τόσο δύσκολη αποστολή του και το γεγονός πως είναι σαφώς λιγότερο οπερατικός και περισσότερο straightforward power metal τραγουδιστής, ο Voli είναι εξαιρετικός. Εντάξει, σε ελάχιστα σημεία ένα ασυναίσθητο “Α ρε Fabio” βγήκε από μέσα μου, για παράδειγμα στους υπερ-ύμνους “Flames of Revenge” και “Holy Thunderforce” (τίτλος τώρα, έτσι; Όχι αστεία!), αλλά μιλάμε για ελάχιστα σημεία.

Όπως λοιπόν σας είπα και πριν, εδώ έχουμε να κάνουμε με το προσωπικό στοίχημα του Staropoli, που αρχής γενομένης από δω, θα δούμε αν θα καταφέρει να το κερδίσει. Αν τα τραγούδια αυτά δεν είχαν κυκλοφορήσει στο παρελθόν και έβγαιναν υπό τη μορφή νέου δίσκου αυτή τη περίοδο, θα μιλούσαμε για το δίσκο της χρονιάς χωρίς αντίπαλο. Τώρα ετούτο δω και να μην είχε βγει ποτέ, δεν θα χάναμε και τίποτα. Από την άλλη, ξεχειλίζει ποιότητα! Οι οπαδοί των Ιταλών, ακούστε το και γίνετε ο τελικός κριτής. Οι υπόλοιποι που δεν έχετε επαφή με το άθλημα αλλά σας αρέσει το συμφωνικό, bombastic power metal με δράκους, ιππότες, μάγους και σπαθιά, ξεκινήστε από την αρχή και δεν θα χάσετε. Αν βάζαμε βαθμό στο “Legendary Years” θα αμφιταλαντευόμουν μεταξύ παύλας (-) και δέκα (10). Το πιάσατε;

Κοίτα που είχα καιρό να τους ακούσω και συγκινήθηκα ρε… Πάω να βάλω το αήττητο έπος “Gargoyles, Angels Of Darkness” για να κλάψουν και τα ηχεία!

Gloria perpetua για τους ήρωες του Trieste!

 

Read 331 times