Iced Earth - Incorruptible (Century Media)

Wednesday, 05 July 2017 13:34
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Ο Jon Schaffer το παλεύει ακόμη!

Τι είναι τελικά οι Iced Earth; Μεγάλη μπάντα ή χρυσή μετριότητα; Υπερτιμημένοι ή υποτιμημένοι; Αυθεντικοί, ή κατασκεύασμα των media; Έχοντας ζήσει από πολύ κοντά τη πορεία τους, έχω από καιρό κατασταλάξει πως οι Αμερικανοί ήταν και είναι μια πολύ καλή μπάντα, αλλά ποτέ δεν ήταν συγκρότημα επιπέδου Champions League, ούτε πρόκειται να γίνει.

Μόνο στη Γερμανία και στη χώρα μας εξελίχθηκαν κάτι σαν “metal gods”. Πού οφειλόταν αυτό; Στις συγκυρίες, στο πολύ καλό promotion της Century Media η οποία έριξε όλα της τα καλά χαρτιά στη μπάντα και στο ότι ειδικά στη χώρα μας αυτές οι maiden-ικές αρμονίες σε συνδυασμό με το επικό συναίσθημα και τα καθαρά, δυναμικά φωνητικά με υψηλές εξάρσεις πάντα έβρισκαν απήχηση. Προσωπικά δεν ενθουσιάστηκα ποτέ, αν εξαιρέσει κανείς το απίστευτο “Night Of The Stormrider” το οποίο «ισιώνει» με άνεση κάτι δίσκους - hits όπως το “Dark Saga” ή το “Something Wicked This Way Comes” μαζί με το ντεμπούτο τους, αν το τελευταίο είχε άλλον στα φωνητικά. To “Burnt Offerings” είναι το πιο «μοχθηρό» και “black metal” άλμπουμ τους με κάποια τρομερά κομμάτια μέσα, ενώ το τελευταίο άξιο επαίνων έργο τους είναι το “Horror Show”. Αυτοί οι δίσκοι που αναφέρθηκαν, από το 1990 ως το 2001, ήταν αυτοί που έφτιαξαν το όποιο Iced Earth status, χωρίς φυσικά να ξεχνάμε τη διπλή συλλογή “Days of Purgatory” και το θρυλικό πλέον live (ή “live”, αλλά άντε μην ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση τώρα) “Alive In Athens”. H συνέχεια γνωστή λίγο πολύ, αλλά δεν θα επεκταθώ παραπάνω για λόγους χώρου και χρόνου. Πάμε στα του νέου δίσκου τώρα.

Ξεκινώ το κύριο μέρος τούτης της κριτικής με τα λόγια του ιδίου του Jon Schaffer: “Κάθε οπαδός των Iced Earth έχει την αγαπημένη του εποχή. Αν κάποιος είναι κολλημένος με αυτή, κανένα πρόβλημα, μπορεί να μείνει εκεί και να ακούει εκείνους τους δίσκους. Η μπάντα προχωρά μπροστά και σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε νέα μουσικά μονοπάτια”. Ισχύει αυτό τελικά; Απαντώ στην ίδια ερώτηση, με ένα ναι και με ένα όχι. Συμφωνώ ως προς το πρώτο σκέλος, διαφωνώ κάθετα με το δεύτερο. Όντως, κάθε οπαδός - φίλος των Φλοριδιανών power metallers έχει τη δική του αγαπημένη εποχή. Εγώ κατέθεσα τη δική μου. “Night of the Stormrider” και ξερό ψωμί! Αλλά εσύ φίλε Jon, όχι, για μένα δεν μπορείς και δεν θες να δημιουργήσεις κάτι το νέο μουσικά. Και καλά κάνεις, δεν είναι αυτό το ζητούμενο από μια μπάντα σαν τη δική σου. Αγαπήθηκες και λατρεύτηκες για συγκεκριμένα ακούσματα, όχι για την ικανότητά σου να ξεπερνάς τον εαυτό σου σε κάθε δίσκο. Από σένα και τη μπάντα σου δεν θέλουμε τους νέους Dream Theater, Fates Warning ή Tool, θέλουμε τους Iced Earth. Κλασσικά πράγματα, παιγμένα σωστά και με έμπνευση. Τα βρίσκουμε άραγε εδώ;

Μμμμμμμννννννναι! Το “Incorruptible” είναι το καλύτερο άλμπουμ των Iced Earth, εδώ και 16 χρόνια. Είναι αυτό που για πρώτη φορά μετά το 2001 (;) έχει έναν άνθρωπο στις lead κιθάρες ο οποίος δικαιολογεί το μισθό του. Ο 25χρονος Jacob Dreyer shred-άρει όσο πρέπει, και όπως πρέπει. Μακάρι να μείνει! Περιμένω δε να αλλάξει προς το καλύτερο τα παλαιότερα solos και να δώσει το κάτι παραπάνω. Το rhythm section των Appleton και Smedley ιδανικό, ενώ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ο Stu Block σταματά ως έναν βαθμό να κάνει τον Μητσικώστα και να μιμείται τον αγαπημένο του κοινού Matt Barlow. Ο άνθρωπος έχει πάρα πολύ καλή φωνή, δεν καταλαβαίνω το λόγο που πρέπει να ακούγεται …κάποιος άλλος, και όχι ο εαυτός του. Μακάρι αυτός ο δίσκος να είναι η αρχή και στον επόμενο να έχει αποτινάξει εντελώς από πάνω του τη “Barlow-ίτιδα”. Σε επίπεδο συνθέσεων, θα μπορούσε κανείς να παρομοιάσει το νέο δίσκο με ένα μείγμα της επιθετικότητας των πρώιμων εποχών του “Night Of The Stormrider” και της ωριμότητας που έφερε την καταξίωση στα “Dark Saga” και “Something Wicked This Way Comes”. Έχει μόνο καλά τραγούδια, δεν έχει μετριότητες και έχει μετά από πολύ καιρό κομμάτια που θα μπορούσαν να αγαπηθούν ιδιαίτερα από τους οπαδούς, όπως το “Black Flag” λόγου χάρη, με τη κολλητική κιθαριστική μελωδία και το ανάλογο refrain. Το “Clear The Way (December 13th, 1862)” αναφέρεται στη μάχη του Fredericksburg και στη νίκη των Νοτίων του στρατηγού Robert Lee επί των Βορείων του ομόβαθμού του Ambrose Burnside και είναι μια σχεδόν 10λεπτη σύνθεση που επίσης ξεχωρίζει, ενώ τα “Raven Wing” και “The Relic”, θαρρείς πως βγήκαν από τα ύστερα της δεκαετίας του ’90. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό του δίσκου είναι πως μετά από σχεδόν 20 χρόνια ακούμε ένα εξ ολοκλήρου instrumental κομμάτι, το “Ghost Dance (Awaken The Ancestors)”.

Ας βγάλουμε το συμπέρασμα τώρα. Αν οι Iced Earth είναι για σένα κάτι παραπάνω από απαραίτητοι ως άκουσμα, πιθανότατα να ενθουσιαστείς με το δίσκο. Αν σου αρέσουν κατά φάσεις και κατά περιόδους, είναι επίσης πιθανό ο δίσκος να μείνει στο cd player σου για αρκετό καιρό. Αν τώρα είσαι από αυτούς που ποτέ δεν βρήκαν κάτι το τρομερό στη μπάντα από τη Tampa (έκανα και ρίμα), δεν πιστεύω πως θα το βρεις εδώ.

Για μένα, είναι μια ευχάριστη έκπληξη και μια δουλειά που έπρεπε να κυκλοφορήσει η μπάντα, για να τη κρατήσει ζωντανή και στη πρώτη γραμμή.

 

 

Read 314 times