Monuments on Facebook

Manilla Road - To Kill A King (Golden Core)

Wednesday, 05 July 2017 13:39
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Πίσω στα θρανία όλοι σας!

Για όλους εμάς τους λάτρεις του ακατέργαστου, επικού και “ακονισμένου” heavy metal, οι Manilla Road ήταν και παραμένουν κάτι σαν τοτέμ. Μαζί με μπάντες σαν τους πρώιμους Manowar, τους Heavy Load, τους Cirith Ungol, Omen, Warlord κλπ όρισαν το πώς θα ακούγονται έκτοτε όλοι όσοι θα ακολουθούσαν αυτό το μουσικό μονοπάτι, όρισαν στην ουσία το επικό heavy metal. Σε μια εποχή που η πλειοψηφία είχε σκοπό να γεμίζει αρένες και να ’χει μόνιμο powerplay στα ραδιόφωνα (για τα 80s μιλάμε, δεν ήταν κακό αυτό), οι Manilla Road τράβηξαν το δικό τους δρόμο.

O ήχος τους μοναδικός. «Ξερός», μονολιθικός, χωρίς περιττές επιδείξεις τεχνικής, με άπλετο συναίσθημα, με τα φωνητικά του αρχηγού Mark Shelton να είναι για άλλους μαγικά και για άλλους άθλια και με έναν απίστευτο drummer - πληκτρά - κιθαρίστα - άνθρωπο ορχήστρα, τον Randy Foxe, αγαπήθηκαν από λίγους, δεν άγγιξαν ποτέ τις μάζες, δεν έδωσαν εύκολη μουσική, δεν στόχευσαν ποτέ στο hit. Πολλές συνθέσεις τους ήταν πολύπλοκες και δύσκολες χωρίς να είναι progressive, ενώ στην ιδιαιτερότητά τους συνηγορούσε και η θεματολογία των τραγουδιών. Έχοντας αποκτήσει cult status και μετά από μια δεκαετία σχεδόν χωρίς δίσκο, αφού το “The Circus Maximus” είχε κυκλοφορήσει το 1992, επέστρεψαν το 2001 με το “Atlantis Rising” και από τότε σταθερά ανα 2-3 χρόνια ανανεώνουν το δισκογραφικό τους ραντεβού με τους ταγμένους και απόλυτα αφοσιωμένους οπαδούς τους, πάντα με εξαιρετικά αποτελέσματα. Για τη χώρα μας δεν χρειάζεται να γράψω κάτι. Μια απλή παρακολούθηση ενός live επί ελληνικού εδάφους, θα σας δώσει να καταλάβετε ποια η σχέση μεταξύ Manilla Road και Ελλήνων metallers.

Ακούω το νέο τους δίσκο τώρα και σκέφτομαι: Πως γίνεται μια μπάντα που πρωτοξεκίνησε λοιπόν αυτόν τον συγκεκριμένο, χαρακτηριστικότατο ήχο πίσω στα 1983 με το μνημειώδες “Crystal Logic” να ακούγεται ακριβώς το ίδιο σχεδόν 35 χρόνια μετά, λες και δεν έχει περάσει μέρα από τότε; Οι Manilla Road του 2017 κυρίες, κύριοι και αγαπητά μου παιδιά, είναι χάρμα ώτων. Πάντα ήταν δηλαδή, ακόμη και στις πιο αδύναμες στιγμές τους (που για άλλους ήταν και είναι κορυφές απάτητες), αλλά τώρα τα χρόνια που έχουν στη πλάτη και ειδικά η ηλικία του Shelton, που δεν είναι και κανένα παιδαρέλι, με κάνουν να τους βγάλω αβίαστα το καπέλο. Μουσικά είναι ίδιοι και απαράλλαχτοι. Φωνητικά το δίδυμο Shelton - Patrick συνεργάζεται άψογα, με τον αρχηγό να ακούγεται πιο βραχνός και πολύ σωστότερος από νέος, με πολύ μειωμένη αυτή την ένρινη χροιά που τον χαρακτήριζε. Αλλά και τα τραγούδια, είναι αυτά που πρέπει για να αποτελούν μια “Manilla Road” κυκλοφορία. Δεν έχετε παρά να ακούσετε τα ατμοσφαιρικά “In the Wake” και “The Other Side”, το επιθετικό “The Arena” και το τρομερό 10λεπτο ομώνυμο έπος, για να κάνετε ένα ταξίδι στο χρόνο και από το 2017 να βρεθείτε στο 1987.

Το “To Kill A King” αποτελεί μια από τις κορυφαίες κυκλοφορίες κλασσικού heavy metal για τη χρονιά που διανύουμε, αδυνατεί να συγκριθεί με ο,τιδήποτε άλλο μόνο και μόνο επειδή είναι δίσκος των Manilla Road και καλεί όλους εμάς «τους πιστούς στο σπαθί» προς ακρόαση.

Arise all ye faithful to the sword!

 

Read 268 times