Monuments on Facebook

JACOBS DREAM – “Sea Of Destiny” (Retroactive 2017)

Friday, 15 September 2017 06:47
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Welcome home, it’s been too long, we’ve missed you!

Μη μου πείτε πως δεν σας είχε σηκωθεί κάθε τρίχα του κορμιού σας όταν είχατε ακούσει αυτό το στίχο διά στόματος Bruce Dickinson πριν 20 χρόνια, με τη κυκλοφορία του άλμπουμ επιστροφή - ύμνος - φετίχ “Accident of Birth”; Ανάλογη ήταν και η ανατριχίλα που κατάφερε να δημιουργήσει η μπάντα των Jacobs Dream, με το που εμφανίστηκε, σε κάθε οπαδό του λυρικού αμερικάνικου power metal. Όλοι όσοι κάναμε «κρα» για maiden-ικές κιθάρες, τεχνικό rhythm section και υψίφωνες, κρυστάλλινες αποδόσεις στο μικρόφωνο, είχαμε βρει ένα νέο ονειρικό συγκρότημα. Δυστυχώς η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη, αφού τους τρομερούς δύο (μπορεί και τρεις) πρώτους δίσκους δεν διαδέχθηκε κάποια αντίστοιχα συγκλονιστική δουλειά, αλλά φέτος, μετά από οκτώ χρόνια παρακαλώ, οι Αμερικανοί έρχονται ξανά για να πιάσουν τα πράγματα όχι από εκεί που τα άφησαν, αλλά από εκεί που πρέπει να τα ξαναπιάσουν.

Και αυτό συμβαίνει, διότι η επιστροφή πίσω από το μικρόφωνο του εκπληκτικού David Taylor, τραγουδιστή του γκρουπ στα δύο πρώτα άλμπουμ, ωθεί τον οπαδό να κατατάξει τον δίσκο τρίτο κατά σειρά στη δισκογραφία της μπάντας. Όχι ως έκτο. Μια επιστροφή που δεν είναι μόνο συγκινητική, αλλά έχει να δώσει πολλά και στο μουσικό κομμάτι. Χωρίς συναισθηματισμούς λοιπόν, θα σας πω (γράψω σωστότερα) πως αυτή εδώ η προσπάθεια έχει όχι μόνο αξιολογότατο υλικό, αλλά και 3-4 στιγμές που θα κάνουν όσους πίνουν νερό στο όνομα των Jag Panzer και των πρώιμων Fates Warning και Queensryche να δακρύσουν. Από τα 12 κομμάτια του δίσκου, δεν βρέθηκε ούτε ένα που να με κάνει να βαρεθώ και να το προσπεράσω ως filler. Και ειδικά το πρώτο του μισό, είναι να το πιείς στο ποτήρι!

Το “Where Vultures Gather” με το Arch-ικό refrain, το “Cry The Viking” με τη στοιχειωτική ψαλμωδία στην εισαγωγή, βγαλμένο λες από το οπλοστάσιο του Mark Briody, το πιστό στις επιταγές των Iron Maiden “Into The Night”, το τρομερό ομώνυμο… αλλά και μετά, τα πράγματα δεν αλλάζουν καθόλου. Η μεταλλική ευδαιμονία και υπερδιέγερση που σου χαρίζει το “Sea Of Destiny” για κάποιον που μεγάλωσε με τα συγκροτήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω, δεν συγκρίνεται με τίποτα και κανέναν. Μοναδικό ελάττωμα, μικρό, η κάπως πιο αδύναμη του φυσιολογικού για τέτοιο είδος, παραγωγή.

Δεν γίνεται να μη το πω. Κάποτε έγινε μια σύγκριση μεταξύ των Jacobs Dream και των Queensryche. Παίδες, το “Sea Of Destiny” στέλνει για χόρτα του βουνού οτιδήποτε κυκλοφόρησαν οι τελευταίοι (με Tate ή χωρίς) τα τελευταία … μισό να υπολογίσω… άστο. Από το 1994 ως σήμερα. Ναι. Αυτό.

 

Read 347 times