ATTIC - "Sanctimonious" (Van Records - 2017)

Sunday, 17 September 2017 20:07
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Το καλύτερο θρίλερ της χρονιάς!

Η (σ)κληρονομιά που θα έχει αφήσει πίσω του ο Kim Bendix Petersen (γνωστός ως King Diamond) όταν αποφασίσει να αποσυρθεί, θα είναι τεράστια. Κακά τα ψέματα, μπορεί να υπήρξαν πριν από αυτόν καλλιτέχνες που να εισήγαγαν το παράγοντα «τρόμο» και το θεατρικό στοιχείο στο ευρύτερο rock (γνωστά τα ονόματα με τον Alice Cooper το πλέον χαρακτηριστικό), αλλά το λογοτεχνικό και συνάμα κινηματογραφικό metal του Βασιλιά, άνοιξε τεράστιους δρόμους. Δρόμους που σε επίπεδο μουσικών, τους περπάτησαν από κλασσικομέταλλοι μέχρι blacksters, ενώ για τους οπαδούς ήταν και παραμένει ένα από τα ισχυρότερα ενωτικά στοιχεία της σκηνής. Δεν έχει σημασία ποια τα ιδιαίτερα ακούσματα του καθενός. Όλοι είμαστε ενωμένοι κάτω από μαύρο, με κόκκινες αποχρώσεις, πέπλο του King Diamond.

Τα τελευταία χρόνια, πολλοί «μαθητές» της σχολής του King αποφοίτησαν παίρνοντας άριστα. Portrait, Trial (αμφότεροι βγάζουν δίσκο μες στη χρονιά και τους περιμένουμε με ενδιαφέρον), A Tortured Soul, οι αδικοχαμένοι In Solitude, οι Them που από tribute μπάντα έγιναν κανονικό συγκρότημα και έβγαλαν πέρυσι δισκάρα, οι Hell Theater και φυσικά οι Attic. Οι οποίοι είναι τόσο προκλητικά επηρεασμένοι από τον Δανό μάστορα του θεατρικού metal που, χωρίς ίχνος υπερβολής, όταν κάποια στιγμή αυτός μας πει «ως εδώ», αυτοί θα του πουν «αναλαμβάνουμε εμείς τώρα».

Δεύτερος δίσκος τούτος δω, μετά το σαρωτικό “The Invocation”. Χαλάλι του που άργησε πέντε χρόνια. Αν δεν έχεις ακούσει νότα από τους Γερμανούς και σου αρέσουν τα πεπραγμένα του King, σε προκαλώ να το κάνεις. Θα τσιμπάς τον εαυτό σου. Ειδικά σαν ακούσεις τον Meister Cagliostro να κάνει επίδειξη του εντυπωσιακού falsetto του. Σαν ακούσεις τα στοιχειωμένα ιντερλούδια που ενώνουν τα κομμάτια. Σαν μπερδευτείς, νομίζοντας πως τις κιθάρες χειρίζονται οι Shermann/Denner/La Rocque. Σαν σου δοθεί η αίσθηση πως παρακολουθείς μια ταινία τρόμου. Και όπως μια ταινία δεν γίνεται να τη πιάσεις από κάποιο συγκεκριμένο σημείο, έτσι και εδώ δεν μπορείς να ακούσεις κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι. Θα βάλεις ολόκληρο το δίσκο να παίξει, από την αρχή ως το τέλος. Και ξανά. Και ξανά.

Φωνητικά από άλλο πλανήτη, λες και το πνεύμα του King Diamond κυρίεψε τον Meister Cagliostro. «Δαιμονισμένες» κιθάρες, με τρομερά riffs και solos. Progressive αύρα, σαν αυτή που φυσά στους δίσκους των Mercyful Fate. Τεχνικότατο rhythm section. Ένα ιδιαίτερο majestic black metal άγγιγμα. Πώς να μη με κερδίσει μετά το “Sanctimonious”; Και επειδή κάτι πήρε το αυτί μου και το μάτι μου περί Ghost, ότι τάχα μου είναι οι διάδοχη κατάσταση των MF/KD... Ηρεμήστε. Δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, αν τους δεις μουσικά και μόνο. Καλό manager έχουν, μεγάλο budget και οι συναυλίες τους θυμίζουν θίασο... Ως εκεί. Τώρα που μάθαμε και ποιος είναι ο Πάπας (όχι πως δεν ξέραμε), τέλος το παραμυθάκι.


https://www.youtube.com/watch?v=wAuNXL8yDqw&ab_channel=vanrecords

Read 304 times