Monuments on Facebook

JAG PANZER – “The Deviant Chord” (Steamhammer / SPV - 2017)

Monday, 25 September 2017 21:43
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Δεν μπορώ να βρω εισαγωγικό κείμενο…

… για να ξεκινήσω όπως πρέπει μια κριτική - αναφορά στους Jag Panzer. Ζητώ συγγνώμη, αλλά δεν γίνεται να είμαι καν σοβαρός. Παρατάω το ύφος του δισκοκριτικού - μουσικού αναλυτή - μουσικού δημοσιογράφου (σχόλιο Τσουρέα: μαζέψου ρε!) που κανονικά πρέπει να έχω όταν γράφω αυτές τις γραμμές, και αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να εκφραστεί όπως νιώθει. Παρόλα ταύτα, θα προσπαθήσω να κρατήσω ένα κάποιο επίπεδο και να μη θυμίσω χουλιγκάνο metalhead του 1985.

Λοιπόν…

Καταρχάς δεν μου χρειάζεται το info που ήρθε μαζί με το promo. Info σε μένα ρε σεις της Steamhammer; ΣΕ ΜΕΝΑ; Πάμε παρακάτω. Για δώστε βάση εδώ. Οι Jag Panzer είναι ως γνωστόν (;) στη κορυφή του Aμερικανικού metal. Είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ μπάντα. Στη δεκάδα (ή μήπως στη πεντάδα;) με τις μεγαλύτερες US μπάντες όλων των εποχών. Δεν γίνεται, δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα άλλο η δισκογραφία τους, εκτός από τις πραγματικά κλασσικές στιγμές των Manowar, Queensryche, Metallica, Savatage. Για τέτοια αξία δίσκων μιλάμε. Όσο για τη μουσική τους ταυτότητα; Από το 1981 ως Tyrant, από το 1983 ως Jag Panzer, παραδίδουν μαθήματα για το πώς πρέπει να παίζετε το αγνό, αιχμηρό και καλά ακονισμένο αμερικανικό metal. Η μοναδική τους κακή στιγμή, όταν θέλησαν να ανέβουν στο βαγόνι των Pantera με το αισχρό "Dissident Alliance", έχει ξεχαστεί και από τους ίδιους. Από εκεί και πέρα, μόνο κορυφές. Θεόρατα ύψη που προκαλούν ζάλη και τρόμο. Οκτώ καταπληκτικοί δίσκοι, με το θρυλικό “Ample Destruction” ως λαμπρότερο αστέρι στα μάτια των περισσοτέρων, να έχει τη δική του περίοπτη θέση στη Χρυσή Βίβλο του Heavy Metal. Βάρβαροι και ευγενείς ταυτόχρονα, επικοί και λυρικοί όσο δεν μπορεί το μυαλό να φανταστεί, straight forward power metallers, γεμάτοι συναίσθημα και ρομαντισμό, οι Panzer ως γνήσιοι χαμαιλέοντες περνούσαν και περνούν από φάση σε φάση με χαρακτηριστικότατη άνεση και ένωναν τόσο τους παλαιούς οπαδούς που αρέσκονται περισσότερο στον πιο χύμα ήχο του “Ample Destruction”, όσο και τους πιο νέους, που τους αγάπησαν όταν από την επανασύστασή τους το 1997 (“The Fourth Judgement”) και έπειτα εμπλούτισαν τη μουσική τους με βιολιά, χορωδίες και πομπώδες, επικό συναίσθημα…

Και πώς να μη το κάνουν όταν έχουν στις τάξεις τους το καλύτερο «λαρύγγι» των ΗΠΑ (μαζί με τον εξίσου αγέραστο, άφθαρτο Eric Adams μοιράζονται τη πρωτιά καθώς ο Tate παρήκμασε, ο Steve Benito είναι άφαντος και οι Dio και Midnight μας «άφησαν»), το οποίο με μια του νότα σκίζει τη γη στα δύο;!; Ο Harry “The Tyrant” Conklin ώρες - ώρες μοιάζει ανίκητος. Σχεδόν υπεράνθρωπος. Η φωνή του καθηλώνει, ανοίγει τους δρόμους στους οποίους η μπάντα θα κινηθεί, δεν γνωρίζει όρια, αποτελεί το Νο1 όπλο των Αμερικανών με τα υπόλοιπα να ακολουθούν με ανάλογη δύναμη πυρός. Φυσικά αναφέρομαι στις κιθάρες και στο rhythm section που αξίζει Oscar, ανεξάρτητα από το ποιοι έχουν τα αναλάβει.

 

Οι Jag Panzer του 2017, έξι ολόκληρα χρόνια μετά το (κλασσικά) πολύ καλό “The Scourge Of The Light”, πιάνουν το νήμα από εκεί που το είχαν αφήσει τότε, χωρίς να έχει αλλάξει το παραμικρό. Και ας ήρθαν αντιμέτωποι με το «τέρας» της διάλυσης. Highlights του νέου δίσκου; Τι να πιάσω και τι να αφήσω… Ιδανική έναρξη με το “Born Of The Flame” και την ονειρική του αρμονία στο κυρίως riff (γενικά οι Briody και Tafolla «κεντούν» σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ) , το “Far Beyond All Fear” και το “The Deviant Chord” συνεχίζουν τον όλεθρο, εντυπωσιακά τα “Divine Intervention” και “Salacious Behavior”, ενώ το “Long Awaited Kiss” με το πανέμορφο βιολί του συνεχίζει τη παράδοση των ρομαντικών, λυρικών στιγμών όπως αυτές μας “συστήθηκαν” στη δεύτερη περίοδο της μπάντας με ύμνους σαν το “Sonet Of Sorrow” και το “Take This Pain Away”. Σε αυτά προσθέστε την άψογη παραγωγή και τον ισοπεδωτικό ήχο (ειδικά στα τύμπανα), και έχετε άλλο ένα αριστούργημα από τα αστέρια του Colorado. Η μόνη διαφορά με τους προηγούμενους δίσκους της επανασύνδεσης είναι πως εδώ δεν υπάρχει το magnum opus, το τραγούδι που θα ξεχωρίζει. Ίσως το “Long Awaited Kiss” να είχε αυτό το ρόλο, αν ήταν ένα «κλικ» πιο μεγαλεπήβολο. Υπάρχει και μια διασκευή: το παραδοσιακό και άπειρες φορές διασκευασμένο “Foggy Dew”, ιρλανδέζικο κομμάτι που μιλά για την εξέγερση του 1916, μέσα από το πρίσμα των Jag Panzer είναι ένα ΕΠΟΣ.

(Ξανά) Λοιπόν…

Αν ο όρος “US Power Metal” σας κάνει να χάνετε τον κόσμο, αν θα δίνατε το ένα σας νεφρό για να μεταφερθείτε σε κάποια συναυλία των Queensryche το 1984-85, αν ο καλύτερος δίσκος που βγήκε ποτέ είναι για σας το ντεμπούτο των Crimson Glory και την ώρα που παίζει το υπερ-έπος “Azrael” δεν σας απασχολεί ούτε φωτιά στο σπίτι, δεν ξέρετε ακόμη τους JP (λίγο δύσκολο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις), ξέρετε τι πρέπει να κάνετε. Καλά, για τους οπαδούς δεν τίθεται θέμα, στις 29 Σεπτεμβρίου θα χτυπήσει συναγερμός.

Κυκλοφορεί σε όλα τα καλά καταστήματα (retro αναφορά!) από την Steamhammer / SPV σε CD, συνοδευόμενο από poster, και σε διπλό gatefold LP των 180 γρ.

https://www.youtube.com/watch?v=47eP5qTRH2A&ab_channel=Steamhammer

 

 

Read 257 times