Monuments on Facebook

THE OBSESSED – “Sacred” (Relapse - 2017)

Thursday, 05 October 2017 10:18
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Η μεγαλειώδης επιστροφή μιας θρυλικής μπάντας .

Οι πιο νέοι από εσάς ίσως να μην γνωρίζετε την σπουδαιότητα αυτής της μπάντας από το Maryland των Ηνωμένων Πολιτειών και το πόσο καθοριστική ήταν η συνεισφορά της πίσω στις αρχές των 90’ς.

Κυκλοφόρησαν 3 κορυφαίους δίσκους εκείνη την περίοδο κόντρα στο ρεύμα της εποχής που ήθελε να πρωταγωνιστούν κάποιοι άμπαλοι μουσικοί με σκοπό να φέρουν αλλαγές στην μέχρι τότε υπέρλαμπρη πορεία μεγαθηρίων του χώρου.
Να μην τα ξαναλέμε αυτά γιατί είναι γνωστό σε όλους ότι η συγκεκριμένη δεκαετία είχε τα πολύ καλά της αλλά και τα πολύ κακά της.
Η ιστορία όμως καταγράφει και ποτέ δεν λέει ψέματα. Όσοι το άξιζαν προχώρησαν και τους υπόλοιπους τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι.

Τι γίνεται όμως όταν ένα συγκρότημα σαν τους THE OBSESSED πορεύεται μαζί με το μαύρο σκοτάδι? Μακριά από το σταριλίκι και την μόστρα ή το κάθε δήθεν marketing? Ο μόνος σύμμαχος τους ήταν το ατόφιο ατσάλι που πήγαζε από την καρδιά τους και την δημιουργικότητα τους στο να βγάζουν Heavy Metal κομματάρες.
Οι οπαδοί τους να είναι πιστοί ακόμα και μέχρι σήμερα γιατί και αυτοί αρνούνται πεισματικά να αλλάξουν ρότα. Δεν τους κατακρίνω, άλλωστε δηλώνω το παρόν με την σειρά μου. Η εξήγηση είναι απλή. Είναι ο ήχος, είναι το συναίσθημα είναι αυτό που δεν θα σε απογοητεύσει ποτέ. Τους έχεις τυφλή εμπιστοσύνη ακόμα και εάν η μπάντα δεν είναι ενεργή ή έχει διαλυθεί. Αυτή η μανία μόνον στο Heavy Metal υπάρχει, πουθενά αλλού.
O Robert Scott Weinrich γνωστόs με το προσωνύμιο “WINO” έχει προσφέρει πολλά στην μουσική μας και όσο ζει και αναπνέει θα το κάνει γιατί έχει το χάρισμα του απόλυτου underground Heavy Metal θρύλου!
Δεν έχει το άγγιγμα του Μίδα στο ότι πιάνει να γίνεται χρυσός. Ο μουσικός αυτός είναι χρυσός από μόνος του και το έχει αποδείξει σε ότι έχει κάνει μέχρι τώρα. Για μένα είναι μεγάλος όσο και ο LEMMY. Και για να μην παρεξηγηθώ μιλάμε για δυο διαφορετικές προσωπικότητες. Η κοινός παρανομαστής είναι η πέραν του δέοντος αγάπη για το σκληρό Rock. Ο καθένας από διαφορετικό πόστο αλλά με κοινό στόχο.
Οι THE OBSESSED το όχημα μεταλλικής έκφρασης του WINO ύστερα από 23 ολόκληρα χρόνια επανέρχεται στα μουσικά δρώμενα λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από τότε που μεσουρανούσε με τις εκπληκτικές δισκάρες τους.
Όσοι δεν έχουν μπει στον κόπο να αφουγκραστούν το τι έκανε ο μουσικός αυτός - τότε ή και μεταγενέστερα - ας αρχίσουν την μελέτη άμεσα.

Έχουμε λοιπόν, WAR HORSE, MENTORS, SAINT VITUS, LOST BREED, SPIRIT CARAVAN, PLACE OF SCULLS, THE HIDDEN HAND, SHRINEBUILDER, PROBOT (στο κομμάτι “The Emerald Law”) και PREMONITION 13. Φυσικά έχουμε και τις δικές του κυκλοφορίες κάτω από το όνομα του που και αυτές είναι άξιες θαυμασμού.
Την χροιά της φωνής του και τον τρόπο με τον οποίο παίζει θα την αναγνωρίσεις ακόμα και εάν είσαι μέσα σε ποδοσφαιρικό αγώνα τίγκα στον κόσμο την ώρα που ο διαιτητής θα έχει δει ανύπαρκτο πέναλτι εναντίον της ομάδας σου.
Είπαμε… έχει το χάρισμα και ας μην έχει γίνει τόσο γνωστός όσο κάποιοι άλλοι “συνάδελφοι του” που δεν το άξιζαν. Λίγο τον ενδιαφέρει όπως και μας τους οπαδούς του.
Το “Sacred” δεν θα πάει την μουσική μας ένα βήμα παρακάτω. Δεν θα την κάνει πιο ντελικάτη ούτε θα αλλάξει την πορεία της. Δεν θα βρεις εδώ μοντερνισμούς ούτε προοδευτικές τάσεις θα φέρει. Το πιο σημαντικό από όλα -και εν τέλει με αυτό που πρέπει να ασχοληθούμε- είναι ότι κρατά την μουσική παράδοση και εκπέμπει την ενέργεια που έχει (κακώς) λείψει από όλους εμάς τους δύστυχους οπαδούς τους.

 

Η μουσική των THE OBSESSED σε αυτό τον νέο δίσκο δεν παρεκκλίνει ούτε μοίρα από την πορεία που οι ίδιοι είχαν χαράξει δεκαετίες πριν. Πιστοί στο απόλυτο και αρχοντικό Heavy Rock Doom Blues (ή όπως θες πες το) Metal. Μόνο μην το πεις Stoner γιατί τότε θα με βρεις απέναντι σου.
Υπέρβαρα riffs όπως για παράδειγμα του Sodden Jackal και του Punk Crusher καθώς το rhythm section καλπάζει στον ολοκληρωτισμό με τα φασαριόζικα solos είναι ικανά για μεγάλα πράγματα.
Η μεστότητα που θα συναντήσεις στο ομώνυμο του δίσκου “Sacred”. Τέτοια κομμάτια και λυπάμαι που το λέω δεν γράφονται πλέον. Είναι το ταρακούνημα που χρειάζεσαι να σου έρθει από μέσα σου η αφύπνιση και ένας λόγος για να συνεχίσεις να αγαπάς ακόμα περισσότερο την μουσική που γουστάρεις. Το εκπληκτικό σχεδόν εφηβικό solo κλείνει σβήνοντας το τραγούδι και μαζί του κάθε αμφιβολία μας για τον δίσκο. Δηλαδή στο εάν είναι καλός η όχι.
Το ανεβασμένο από όλες τις απόψεις Haywire δείχνει ότι η μπάντα έχει τρελά κέφια. Στα “Perseverance” και “It’s Only Money” η μπάντα αποδίδει με μεγαλοπρέπεια αγνό Heavy Blues με στόχο τον ψυχισμό μας.

Στο περιπετειώδες “Cold Blood” δηλώνουν ότι επέστρεψαν για να διδάξουν και να αφήσουν ξανά την παρακαταθήκη τους. Μακάρι να μην είναι αυτή η τελευταία σελίδα των THE OBSESSED. Τους χρειαζόμαστε για πολλές κυκλοφορίες ακόμα, εάν αυτό είναι δυνατόν.
Το picking στην αρχή του “Stranger Things” θα σου προκαλέσει ανατριχίλα. Ένα αργό riff και ο ρυθμός του σε συνάρτηση με την φωνάρα του WINO δημιουργεί μια ατμοσφαιρική έκκριση αδρεναλίνης από τα ηχεία. Τα solo και εδώ γεμίζουν τα κενά με τον ψυχεδελισμό που πάντοτε ήταν σήμα κατατεθέν της μπάντας. Εδώ η παραγωγή βοηθά στο να ακούγεται ακόμα καλύτερα.
Σε τραγούδια σαν το “Razor Wire” θέλεις να δυναμώσεις την ένταση στο στερεοφωνικό σου ή αν θέλεις (και σου αρέσει) στο p.c σου. Ενέργεια και απόλυτη Hard Rock αίσθηση.

Το σχεδόν Doom “My Daughter My Son” έρπει βασανιστικά με τον δημιουργό του να βγάζει τα εσώψυχα του. Τραγούδι κομμένο και ραμμένο για τους λάτρεις του συγκεκριμένου ήχου.
Στο “Be The Night” γυρίζουμε στα γρήγορα μέρη και σε αυτό που θα καταλάβεις με την καμία. Οι MOTORHEAD καταβολές είναι εδώ, φιλτραρισμένες από το μοναδικό στυλ των THE OBSESSED. Η μικρή διάρκεια των κομματιών που συμπεριλαμβάνονται στο νέο αυτό album δεν ξεπερνά τα τρία και μισό λεπτά κατά μέσο όρο . Πράγμα που δεν κουράζει τον ακροατή πουθενά.
Το “Interlude” κλείνει τον κυρίως δίσκο. Δεν είναι τίποτα άλλο από ένα outro μισού λεπτού μόλις, αχρείαστο μεν αλλά όχι περιττό.
Σαν bonus έχουμε δυο τραγούδια ακόμα. Το 9 λεπτών “On So Long” το οποίο να με συμπαθά η χάρη τους αλλά θα έπρεπε να το είχαν μέσα στο κυρίως μενού του δίσκου.
Ένας Blues Doomy Heavy Rock ύμνος σαν και αυτόν εδώ δεν θα έπρεπε να είναι με την ετικέτα bonus.

 

Πώς να το κάνουμε? Θα νιώσεις και εσύ την ίδια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσεις μαζί μου. Άσε δε που μπορεί σε κάποιο live να το ξεσκίσουν στο τζαμάρισμα.
Τo δεύτερο bonus κομμάτι “Crossraoader Blues” κομμένο και ραμμένο για τους απανταχού “αλήτες” με δίκυκλη μηχανοκίνητη γκόμενα. Ο δίσκος κλείνει απολαυστικά με έναν ακόμα ύμνο. Και εδώ ενίσταμαι κύριε Πρόεδρε! Γιατί και αυτό να είναι ως γιομίδι στο c.d? Δρόμος, ταχύτητα, bar, alcohol και πάλι πίσω!
Οι THE OBSESSED χτυπούν ύστερα από πολύ καιρό με νέο δίσκο που τιμά την ιστορία τους αλλά και συντηρεί το θρυλικό πλέον όνομα τους. Ο WINO γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει αν και ξέρει ότι ούτε με αυτήν την κυκλοφορία θα γίνει Ο χαμός γύρω από το όνομα τους. Αυτά είναι ψιλά γράμματα άλλωστε. Ωστόσο οι απανταχού άρρωστοι του χώρου ξέρουν τι πρέπει να κάνουν.

Είναι το κάλεσμα ενός αρχηγού προς όλους τους οπαδούς, που για χρόνια κρύβονται πίσω από ένα p.c αναπολώντας χαμένες αξίες της μουσικής μας. Κάλεσμα για το πλησιέστερο δισκάδικο ή για το club που θα παίξει ζωντανά η μπάντα με την πρώτη ευκαιρία κοντά στην περιοχή ή χωριό τους.

Line up:

Robert Scott Weinrich “WINO” (vocals, guitars)
Brian Costantino (drums)
Reid Raley (bass)


https://theobsessed.bandcamp.com
https://www.theobsessedofficial.com/
https://www.facebook.com/TheObsessedO
https://twitter.com/TheObsessed13

 

 

 

 

Read 91 times