Monuments on Facebook

ARCH / MATHEOS – Winter Ethereal (Metal Blade/2019)

Thursday, 16 May 2019 14:19
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Progressive in retrospect!

 

Το γνωστό και μη εξαιρετέο δίδυμο έχει γράψει την δική του ιστορία στον πολύπαθο χώρο του heavy/prog metal εδώ και τρεις δεκαετίες. Το έργο τους στα πρώιμα άλμπουμ των Fates Warning ήταν το εισιτήριο για πολλούς από μας για τον μαγικό -τότε- χώρο του metal, με αποκορύφωμα τις υψιπετείς ερμηνείες τους στο θρυλικό πλέον Awaken the Guardian. Μετά την αποχώρησή του από τους Fates το 1987, ο Arch εξαφανίστηκε από το μουσικό προσκήνιο για δεκαετίες, επιστρέφοντας μόνο για το αξιόλογο A Twist Of Fate EP το 2003, όπου συμμετείχε ο Matheos και ο Vera.
Στη συνέχεια, το 2011 επανασυνδέθηκε οριστικά με τον ιδρυτή των Fates Warning, Jim Matheos για την κυκλοφορία του εκρηκτικού ντεμπούτου τους Sympathetic Resonance, με μικρές αναφορές στους Fates αλλά ως επί το πλείστον αποφεύγοντας μανιέρες του παρελθόντος για έναν αρκετά πιο σύγχρονο ήχο.
Και τώρα μετά από αναμονή οκτώ ετών επιστρέφουν για την συνέχεια, το Winter Ethereal είναι τελικά εδώ ως ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα άλμπουμ του 2019.



Στην διάρκεια της μιας ώρας και οκτώ λεπτών, το άλμπουμ αποτελείται από αρκετά μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια και διαθέτει μια διαστημική ομάδα υπέρ-μουσικών που αποτελείται από τους Bobby Jarzombek, Joe Dibiase, Mark Zonder, Joey Vera, Frank Aresti, Thomas Lang, Baard Kolstad, Matt Lynch, Steve Di Giorgio (Death) και Sean Malone (Cynic)!
Το εναρκτήριο Vermilion Moons είναι ένα 9λεπτο prog metal αρχετυπικό κομμάτι που αναμειγνύει στοιχεία των πρώιμων Fates με μια σύγχρονη ευαισθησία, καθώς τα φωνητικά του Arch συγκλίνουν με το κλασσικό riff-work του Matheos για να δημιουργήσουν περίπλοκες εναλλαγές διαθέσεων και συναισθημάτων.
Πολύ δυνατό ξεκίνημα. Power-Prog drumming από τον γίγαντα Thomas Lang!

Το Wanderlust είναι ίσως το πιο Fates-esque κομμάτι του άλμπουμ, υπενθυμίζοντας τον ήχο του prog metal των 80's, καθώς ο Arch παραδίδει μαθήματα φωνητικών, αξιοποιώντας κάθε πτυχή του τεράστιου εύρους του.

Το Solitary Man ρίχνει ελαφρώς ρυθμούς και εντάσεις αλλά δίνει στον Arch την ευκαιρία να ερμηνεύσει χωρίς άγχος πάνω από το ρυθμικό υπόβαθρο που δημιουργεί ο Matheos με τους υπόλοιπους. Έχει μια αύρα από Guardian αλλά προσαρμοσμένο στον 21o αιώνα.

Το Wrath of the Universe είναι ίσως το βαρύτερο τραγούδι που έγραψαν οι Arch / Matheos, και εκπλήσσει με το τόσο επιθετικό riffing και την συνολική ενέργεια που εκπέμπει κατά διαστήματα. Ο Bobby Jarzombek καταιγιστικός όπως ακριβώς αναμενόταν!

Το Tethered είναι μια πιο συγκρατημένη power μπαλάντα, που δεν απέχει πολύ από αυτό που κάνανε οι Dream Theater στο Awake και μάλιστα λειτουργεί πολύ καλά.
Τα χαμηλά του Arch είναι φυσικά εξαίσια και μια όαση για όσους κουράζονται από τις συνεχείς “πτήσεις” του. Αριστοτεχνικά ντραμς από τον βετεράνο Mark Zonder!

Κάποια μικροπροβλήματα έχουμε στο Straight and Narrow, που είναι ένα δυναμικό , αλλά κάπως πιο “ευθύ και στενό” απ’ ότι θα περίμενε κάποιος κομμάτι, ξεφεύγοντας υφολογικά αρκετά από τα στάνταρτ της μπάντας, κάτι που όμως δεν είναι και ότι καλύτερο για τα φωνητικά του Arch.

Το Pitch Black Prism παίρνει μια κάπως πιο σκοτεινή κλίση με ίχνη doom συνυφασμένα με τα proggy ηχοτοπία, με πολύ καλά όμως αποτελέσματα. Σίγουρα από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια του δίσκου, θα μπορούσε να κλείνει το X σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ο Thomas Lang προσδίδει και πάλι περίτεχνους ρυθμούς στα ντραμς.

Το Never in Your Hands είναι επίσης αρκετά καλό, με μερικές ενδιαφέρουσες στιγμές και ωραίες φωνητικές πινελιές, αλλά κάπως πιο απλωμένο απ’ ότι χρειαζόταν, στα 8 και λεπτά που διαρκεί. Στα θετικά και τα αλλεπάλληλα σόλο μεταξύ του Jim και του Frank που μοιάζει να μονομαχούν κιθαριστικά δίχως αύριο... Θεοί!
Modern prog drumming από το υπερταλέντο Baard Kolstad ! (Leprous, Rendezvous Point)



Ορισμένες φορές, παρότι πρόκειται για έναν progressive δίσκο, λίγο συμμάζεμα θα ωφελούσε ακόμα και ένα από τα καλύτερα τραγούδια, όπως το 13λεπτο Kindred Spirits, το έπος που κλείνει το άλμπουμ, και το οποίο εκτείνεται μερικά λεπτά περισσότερο απ’ ότι ίσως θα χρειαζόταν, παρά τις πραγματικά επικές στιγμές που περιέχει. Υπέροχα και πάλι κιθαριστικά σόλο από το απίστευτο δίδυμο Jim Frank! Prog hi-tech drumming από τον Matt Lynch! (Cynic)

Το άλλο μικρό ( ; ) πρόβλημα έχει να κάνει με την παρουσία (ή απουσία) του μπάσου.
Ενώ οι συμμετέχοντες μπασίστες είναι από τους καλύτερους του κόσμου, δυστυχώς πρέπει να “στήσετε αυτί” πραγματικά -κατά περιόδους- για να ακούσετε τι κάνουν οι Vera, Di Giorgio και Malone, κάτι που είναι επιεικώς απαράδεκτο.
Βέβαια, θα μου πείτε δικαίως, αυτό έχει συμβεί και στις καλύτερες οικογένειες... ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε!


Ο Matheos δημιούργησε ακόμη ένα άλμπουμ με ενδιαφέροντα κομμάτια και καταιγισμό από riffs που εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση.
Είναι ένας άψογος prog-metal κιθαρίστας που ξέρει τα όριά του και πού πρέπει να σταματήσει.
Δεν θα παίξει 200 νότες το δευτερόλεπτο αλλά ο τόσο προσωπικός του τόνος είναι γεμάτος με συναίσθημα και ουσία.

Από την άλλη, ο John Arch με το ασυνήθιστο, μοναδικό ύφος του τεντώνει τη φωνή του όσο πάει λες και δεν υπάρχει αύριο. Φτάνει μάλιστα στο σημείο κάποιες φορές να ακούγεται σχεδόν σαν μανιακός, αλλά βέβαια γι’ αυτό ακριβώς τον έχουν αγαπήσει τόσοι και τόσοι. Εννοείται ότι παραδίδει μια πανίσχυρη, παθιασμένη και άψογη τεχνικά ερμηνεία. Απλά κάπου κάπου σε σημεία γίνεται λίγο κουραστική.

Η εκτελεστική δεινότητα των υπολοίπων συμμετεχόντων είναι φυσικά εκτός συναγωνισμού, όπως αναμενόταν. Απλά η παραγωγή κάπου δεν αφήνει να “αναπνεύσουν” επαρκώς οι συνθέσεις ώστε να αναδειχθούν και τα υπόλοιπα όργανα εκτός της κιθάρας και των φωνητικών.
Ίσως ο υπεύθυνος για τη μίξη Jens Bogren (Amorphis, Katatonia, Kreator και άπειρα άλλα mixing/mastering) θα έπρεπε να βοηθήσει λιγάκι περισσότερο τον Jim ως υπεύθυνο παραγωγής. Ή αντίστροφα, ο Jim θα έπρεπε να διαλέξει κάποιον που να έχει μεγαλύτερη εξειδίκευση στο Prog metal, τέλος πάντων “ό γέγονε γέγονε”…

Εν κατακλείδι, το Winter Ethereal ίσως εκ πρώτης ακρόασης ακούγεται λιγότερο εντυπωσιακό από το Sympathetic Resonance, αλλά σίγουρα περιέχει υλικό υψηλής ποιότητας καθώς και μεγαλύτερης ποικιλίας.
Progressive metal ποιότητας, τεχνικό όσο χρειάζεται και με αναφορές στο ένδοξο παρελθόν τόσο όσο!
Μετά από κάθε νέα ακρόαση θα αποκαλύπτονται και νέοι κρυμμένοι θησαυροί θαμμένοι κάτω από τα ατελείωτα επίπεδα των riffs του Matheos.
Καλή σας πολύ-ακρόαση!

https://www.facebook.com/archmatheos/
 
 
 
The White Rider (ECLECTIC SHADOWS team)
Read 82 times