Monuments on Facebook

ODD LOGIC – Last Watch of the Nightingale (self-released/2019)

Monday, 30 September 2019 08:58
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Από το χαώδες τίποτα στην απεραντοσύνη τής υλικής υπόστασης της μουσικής.

 

Πέρασαν κιόλας δυόμιση χρόνια από την κυκλοφορία του “Effigy”. Συγκεκριμένα ήταν Ιανουάριος του 2017 όταν οι progressive rock-metallers με τόπο καταγωγής την Tacoma τής Washington με άφησαν με τις καλύτερες των εντυπώσεων.
Ήταν (και είναι) ένα από αυτά τα άλμπουμ που θα με συντροφεύει για πάντα. Θα ήταν αμαρτία εάν δεν ανέφερα ότι το είχα τοποθετήσει πολύ ψηλά στην λίστα των καλύτερων για εκείνη την χρονιά. Μα πιο πολύ αυτό που μετρά είναι το μαγικό άγγιγμα μεταξύ μπάντας και ακροατή – οπαδού.

Ταυτόσημοι με το underground κίνημα δρουν και ηχογραφούν ανεξάρτητα υπηρετώντας μόνο το τι λέει η καρδία τους και όχι τι ζητά το star system της εποχής μας. Έτσι, γίνεται σαφές ότι αγκαλιάζουν τα όρια ενός cult συγκροτήματος λόγο των αντιεμπορικά κραυγαλέων συνθέσεων τους. Μάλιστα η ποιότητα τους είναι τέτοια που θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει φωνάζοντας ένα απλό ΓΙΑΤΙ?
 


Γιατί οι ODD LOGIC δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται σε μια μεγάλη δισκογραφική εταιρία προωθώντας την δισκογραφία τους έτσι ώστε να γίνουν ευρέως γνωστοί με ότι αυτό συνεπάγεται?
Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν είναι αυτός ο σκοπός τους. Προτίμησαν αυτή την δύσκολη οδό γιατί η μουσική τους και ο τρόπος που δρουν είναι η... ανεξαρτητοποίηση. Η ελευθερία βούλησης στο να έχω την δυνατότητα να γράφω μουσική όποτε εγώ το θέλω όπως μου αρέσει και χωρίς την παρέμβαση κανενός άλλου πλην τις δίκης μου επινόησης. Εάν το αποτέλεσμα δεν είναι καλό τότε την αποκλειστικότητα τής ευθύνης θα την πάρω επάνω μου.

Σχεδόν όλο το υλικό για το φετινό “Last Watch of the Nightingale” ήταν έτοιμο σε demo μορφή αμέσως μετά την κυκλοφορία του “Effigy”. Πράγμα που σημαίνει ότι η μπάντα βρισκόταν σε οίστρο εκείνη την εποχή. Όσοι από εσάς έχετε επαφή με την μουσική των ODD LOGIC γνωρίζετε τι σας περιμένει. Μεγάλο μέρος του δίσκου ολοκληρώθηκε κατά την διάρκεια τής επόμενης χρονιάς.
Ολόκληρο το 2018 το συγκρότημα βρισκόταν σε διαδικασία τελειοποίησης του άλμπουμ και εργαζόταν σκληρά για να δώσει προς τα έξω αυτό που θα ικανοποιούσε αυτούς κατά κύριο λόγο.
 
Ώσπου τελικά φτάνουμε στον Σεπτέμβριο του 2019 ώστε να προστεθεί το τελευταίο κομμάτι του puzzle και να έχουμε την δυνατότητα εμείς να υποδεχθούμε με λαχτάρα αλλά και μια ψιλό-αγωνία την νέα τους δουλειά.
Προετοιμασμένος ήμουν, αλλά με την αφέλεια που με διακρίνει είπα “πάμε και ότι βγει!”
Ξαφνικά βρέθηκα στην κουπαστή ενός εμπορικού πλοίου με το όνομα Nightingale για ακόμα ένα ταξίδι αποχαιρετώντας οικογένεια, φίλους και γνωστούς.
Το Last watch που ανοίγει το άλμπουμ είναι ορχηστρικό. Όμως οι πρώτες μελωδίες σε ταξιδεύουν ώσπου να έρθει η πρώτη καταιγίδα των riffs. Αμέσως καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις να κάνεις με μια κοινή μπάντα.
Το progressive metal ηχεί τόσο περιπετειώδες όταν οι μουσικοί που έχουν επωμιστεί το βαρύ φορτίο να στο μεταδώσουν είναι άψογοι σε ότι κάνουν. Η πολυπλοκότητα που τους διακρίνει έχει φυσική δομή, αρχή, μέση και τέλος. Είναι τόσο καλά καταρτισμένοι και αυτό φυσικά ακούγεται, με σύμμαχο το ταλέντο τους να εναλλάσσουν στιλιστικά με μοναδικό τρόπο την δύναμη στην επομένη μελωδία. Από το χαώδες τίποτα στην απεραντοσύνη τής υλικής υπόστασης της μουσικής.
Μια προσεκτική ακρόαση θα σου βγάλει τις επιρροές τους.
 


Από την μια οι Enchant απ’ την άλλη οι Dream Theater παρακάτω ολόκληρο το progressive rock της δεκαετίας του ‘70 αλλά και όσες μπάντες το υπηρετούν μέχρι και το σήμερα. Όμως αυτό το μείγμα σού δίνει την αίσθηση του αυθεντικού και του ολοκληρωμένου. Υπάρχουν και αυτές οι τελείως jazz πινελιές -όταν πέφτει ο ρυθμός- που κάνουν την διαφορά. Η ατμόσφαιρα των τραγουδιών σε πάει άλλου. Και να θες να λοξοκοιτάξεις σε άλλη κατεύθυνση κάποιο αόρατο χέρι θα σε αρπάξει από την μούρη για να μην χάσεις ούτε δευτερόλεπτο.
 
Ότι σε έκανε να αγαπήσεις το progressive metal υπάρχει εδώ. Όσοι μείναμε προσκολλημένοι σε αυτό, ποτέ δεν χάσαμε την ελπίδα μας. Υπάρχουν κάποιοι πρεσβευτές του ακόμα ζωντανοί εκεί έξω να κρατούν την φλόγα αναμμένη.
Με τραγούδια όπως το Garden of Thorns, Absence, Dreaming in Color, Of the Nightingale και φυσικά το μεγάλο έπος σε διάρκεια αλλά και τεράστια σύνθεση Boundary Division (το όποιο κλείνει τον δίσκο) να είναι η απόδειξη των παραπάνω εγγραφόμενων.

Η φωνή του Sean Thompson εκφραστική όσο ποτέ άλλοτε. Είναι ερωτευμένος με το δημιούργημα του και αυτό το δείχνει. Και όταν αγαπάς κάτι τόσο πολύ δεν έχεις παρά να επιτύχεις κάτι που κάποιοι όμοιοι σου χρειάζονται μια ζωή και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα το καταφέρουν.
Εν τέλη τι είναι καλύτερο να σας πω?
Ίσως να κάνω ερωτήσεις θα είναι το καλύτερο πιστεύω.
Τελικά τι είναι αυτό που κάνει ένα συγκρότημα επιτυχημένο? Η αναγνώριση μέσω της μουσικής του? Ή μήπως οι στόχοι που πιάνουν στα ταμεία τους?
Το άγριο αλλά όμορφο παρουσιαστικό των μελών ή μήπως η μουσική που αυτή καθ’ αυτή σε οδηγεί σε άλλα μονοπάτια και με την σειρά του στο επόμενο σταυροδρόμι?
Αδιέξοδο? Όχι δεν υπάρχουν αδιέξοδα όταν έχουμε να κάνουμε με μουσικές τάσεις. Κατά βάθος όλοι μας γνωρίζουμε τις απαντήσεις.

Προσωπικά ευχαριστώ τον καπετάνιο Jengu που με πήρε μαζί του σ’ αυτό το ταξίδι και ας θαλασσοπνιγήκαμε.
Ελπίζω να ξανασυναντηθούμε σε κάποια από τα επόμενα ταξίδια σου.

Το "Last Watch of the Nightingale" είναι ένα concept άλμπουμ που θα καθηλώσει αυτόν που θα το πλησιάσει. Αλήθεια τώρα? Είσαι ακόμα εδώ?

Επίσης επισκεφτείτε τους:
https://www.facebook.com/OddLogicband/


Halo of Thorns (ECLECTIC SHADOWS team)
Read 87 times