CURSE THE SON – Excruciation (Ripple Music/2020)

Wednesday, 09 September 2020 12:04
Published in When Hard Gets Heavy

Ο ανεξάρτητος ήχος και η επιμονή μιας μπάντας να αναζητά την δική της ισχύ, ταυτοποιείται με το φετινό της δίσκο χωρίς να ξεφεύγει από τον αρχικό της στόχο και συνεχίζει να αντλεί δύναμη από τον σκληρό ήχο.

Γράφει ✍ ο Thanasis Tzelas (ECLECTIC SHADOWS team) 

 

Αμέσως μετά την κυκλοφορία του εξαιρετικού Isolator το 2017 το συγκρότημα από το New Haven, Connecticut διασφάλισε έναν σκληρό πυρήνα οπαδών από τον πυρήνα του underground και φιλοδοξεί να κάνει το βήμα παραπάνω στην καριέρα της.
Στο μεσοδιάστημα αυτό, μεταξύ του προηγούμενου δίσκου τους μέχρι και σήμερα για την υποστήριξη του χρειάστηκε να περιοδεύουν συνεχώς έτσι ώστε να κρατήσουν την επαφή με τον κόσμο που τους ακολουθεί και φυσικά ζητώντας την αναγνώριση από νέους θαυμαστές στην πατρίδα τους.
Δυστυχώς όμως για δικούς του λογούς, ένας από τους βασικούς πυλώνες της μουσικής τους, αποχώρησε από τις τάξης τους.

Ο Robert Ives αντικαθιστά τον ντράμερ Michael Petrucci τον Απρίλιο του 2018 και με αυτόν πίσω από τα τύμπανα βγαίνουν στον δρόμο ξανά, παίζοντας σε σπουδαία φεστιβάλ όπως το The Maryland Doom Fest, το Descendants of Crom που λαμβάνει χώρα στο Pittsburgh της Πενσυλβάνια και είναι το όνειρο κάθε doom – stonerοπαδού ή μουσικού να παραβρεθεί εκεί. Επίσης έδωσαν το παρόν στο New England Stoner / Doom festστο Jewett City του Κονέκτικατ.
Με την ώθηση που τους έδωσε αυτή η συγκυρία των γεγονότων, η γραφή του νέου τους υλικού ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2018. Το Excruciation θα είχε κυκλοφορήσει το 2019 αλλά το ατύχημα με την μοτοσυκλέτα που υπέστη ο μπασίστας Brendan Keefe τον Νοέμβριο του 2018 καθυστέρησε την διαδικασία ηχογραφήσεων.



Ο Brendan είχε υποστεί εκτεταμένες βλάβες στο σώμα του και οι υπόλοιποι ήταν αναγκασμένοι να τον περιμένουν να αναρρώσει πλήρως ώστε να είναι πίσω υγιείς στα καθήκοντα του. Όχι μόνο επειδή είναι αναπόσπαστο μέλος των CURSE THE SON, αλλά επειδή ο ρόλος του στο συγκρότημα είναι αυτό που λέμε ‘αναντικατάστατος’. Ανέπτυξε την επιρροή του στην γραφή των νέων τραγουδιών και με την απόδοση του στις ηχογραφήσεις αλλά και τις στοχευμένες παρεμβάσεις του.
Το Excruciation είναι μια καθοριστική στιγμή για το μέλλον τής μπάντας όπως αναφέρουν και οι ίδιοι. Οι δυσκολίες που αντιμετώπισαν -ως ανθρώπινες οντότητες- έβαλαν τα θεμέλια μιας εκούσιας αναπροσαρμογής στον αγώνα που κάνουν τα τελευταία 10 χρόνια. Ένας δίσκος πολυμορφικός, κρατώντας τις συνιστώσες του ήχου τους αναλλοίωτες και επιπλέον παίζουν με γνώμονα την αγάπη τους για το heavy rock.

Πραγματική πρόκληση για τους οπαδούς τους αλλά και για του ίδιους που δεν διαπραγματεύεται μουσικές τάσεις και φιλοδοξούν περισσότερο από οτιδήποτε έχουν καταφέρει έως τώρα. Το Excruciation πλέει σε ένα πέλαγος αυτονομίας. Βαρύ όσο και ελαφρύ το μένος των οργάνων σκιαγραφεί σε νότες άλλοτε ξεσπώντας με παραμορφώσεις στις κιθάρες και άλλοτε νοσταλγεί στην νιότη ολοκλήρου του είδους σε γνώριμες φόρμες doom stoner και εισβάλλουν επιδραστικά στους νέους που θέλουν την μουσική τους βαριά και ακραίως “βρώμικη”.
Από τo ισοπεδωτικό stoner στακάτο θέμα στις κιθάρες του Suicide By Drummer και το σπάσιμο στο δεύτερο μισό του κομματιού σε πιο doom μονοπάτια οι CURSE THE SON δείχνουν απειλητικά τα δόντια τους.
Αμέσως ακούς κάτι καταθλιπτικά λυπηρό αλλά και παράξενα αναζωογονητικό ταυτόχρονα το οποίο ίδιο συναίσθημα συνεχίζεται και στο Disaster In Denial. Ο όγκος της παραγωγής πεντακάθαρος παρασέρνει σε έναν εμφύλιο πόλεμο το παλιό με το νέο χαρακτήρα της μουσικής αυτής. Υπάρχει η τάση στην ψυχεδελική πλευρά με τον τραγουδιστή Ron Vanacore να εφορμά σπαρακτικά με το ύφος του και τα leads να μονοπωλούν το ενδιαφέρον τού ακροατή.

Έχω την αίσθηση ότι η μπάντα είναι αρκετά επηρεασμένη από τους Alice In Chains στον τρόπο που συνθέτει εδώ. Το Novembre έχει μια τέτοια κατεύθυνση ηχητικά αλλά και στα φωνητικά υπάρχει αυτή η χημεία με τα διπλό εναλλασσόμενο ντουέτο να σου φέρνουν στο μυαλό τον Staley να λύνει και τον Cantrell να δένει. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποκτούν την αίγλη της τεράστιας μπάντας από το Seattle. Όμως είναι ένα πανέμορφο τραγούδι και ο καπνός από το ίδιο πονηρό χόρτο πλανάται στον αέρα των CURSE THE SON. Η απόδειξη των παραπάνω έρχεται με το Worry Garden να κλονίζει τον γράφοντα με το επικό βάρβαρο παίξιμο τους. Βγαλμένο από το Facelift αλλά πιο πολύ γεμάτο σε ήχο. Πάντα το έντονος ο ψυχεδελισμός στην ενότητα του ατόφιου και ενεργητικού rock. Τo υποτονικό αλλά όχι άνευρο (ομότιτλο) Excruciation δρα ζεστά στα αυτιά με το ξεκάθαρο μήνυμα που θέλει να προσδώσει η μπάντα στον κόσμο της.



Ηχητική επίθεση με ολόγιομο rhythm section το Infinite Regression αποσπά την μεγαλειώδη επιστροφή της μπάντα στις κλασσικές φόρμες που την χαρακτηρίζουν. Ένα από τα καλύτερα τραγούδια στο άλμπουμ με μεγάλη ευκολία. Στο Black Box Warning ξεφεύγουν τα πράγματα, με την καλή έννοια. Πρόκειται για ένα doom τραγούδι αρκετά πειραματικό. Αργό tempo με χτυπήματα στα τύμπανα και το οξυγόνο να λιγοστεύει. Και μετά έρχεται το ξέσπασμα που θα ελευθερώσει κάθε ανήσυχο πνεύμα με την ζωντάνια του. Eκει θα νιώσεις την ελευθερία για ξέφρενο head bang! Οι slide κιθάρες του Devil Doctor Blues ερμηνεύουν την διαφορετικότητα που θέλει το συγκρότημα να επιβάλει με την νέα τους κυκλοφορία. Ένα blues rock τραγούδι που αψηφά τις σταθερές και τους κανόνες. Άλλωστε αυτό προσπαθούν να αναδείξουν. Έχοντας αφήσει τις ταμπέλες πίσω, κάνουν την επανάσταση τους με έναν αλλιώτικο δίσκο. Ίσως αυτή η κίνηση να μην αρέσει σε κάποιους αλλά εάν θέλετε την προσωπική μου άποψη το θεωρώ πέρα ως πέρα τίμιο από πλευρά τους.

Το Excruciation κλείνει με το καλύτερο τραγούδι του δίσκου για μένα. Το Phoenix Risin’ ξεκινά να παίζει και όλα είναι πιο λαμπερά από πριν. Ένα κολλητικό πεντάλεπτο άσμα που προκαλεί συγκίνηση στο άκουσμα του. Το συμπέρασμα μου ακούγοντας πολλές φορές τον δίσκο -και αφού πρώτα έπρεπε να αποκλείσω από τον νου μου τι είχαν κάνει στο Isolator πριν 3 χρόνια περίπου- είναι ότι το συγκρότημα βρίσκεται σε μια φάση αλλαγών. Ίσως επηρεάστηκαν πάρα πολύ από την καθημερινότητα τους και τις όχι τόσο καλές προς αυτούς εμπειρίες στην ζωή τους. Θα αποτελέσει το έναυσμα για κάτι καινούργιο που φυσικά θα φτάσει στην μουσική τους και θα την επηρεάσει άμεσα. Αν το νέο τους φετινό κατόρθωμα είναι η αναζήτηση ήχων που αψηφά τα μουσικά είδη, αδιαφορεί για τους περιορισμούς και τις γενικεύσεις έμενα με βρίσκει ακόμα πιο κοντά τους. Ο λόγος είναι ότι δεν έχασαν την ταυτότητα τους αλλά εμπλουτίζουν την ήδη πάγια μουσική που τους ανέδειξε. Είναι όμως τόσο δύσκολο να επιφέρεις και να υποφέρεις την άνοδο έτσι όπως είναι στημένη η μουσική βιομηχανία του σήμερα.

Το Excruciation των CURSE THE SON είναι ένα όμορφα στημένο άλμπουμ και θα εκτιμηθεί από το σύνολο των οπαδών του doom stoner ήχου. Μέχρι τώρα η cult σφραγίδα τους δεν έχει ανοίξει για μεγαλύτερο κοινό και αυτό είναι ένα συν παραπάνω για την προσωπική μοναδικότητα τους. Πάνω από όλα η αδιαπραγμάτευτη αγάπη τους για αυτή την μουσική! Στίχοι που σπάνε κόκαλα… τι άλλο μπορεί να ζητήσει κάνεις;

Tracklist:
1. Suicide by Drummer
2. Disaster in Denial
3. Novembre
4. Worry Garden
5. Excruciation
6. Infinite Regression
7. Black Box Warning
8. Devil Doctor Blues
9. Phoenix Risin'

Line up:
Brendan Keefe (Bass, Vocals)
Ron Vanacore (Vocals, Guitars)
Rob Ives (Drums)
 
 
 
 
 
 
Read 113 times