TOE FAT - Bad Side of The Moon: An Anthology 1970-1972 (Esoteric Recordings / 2021)

Tuesday, 05 January 2021 13:03
Published in When Hard Gets Heavy

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 εμφανίστηκε ένας τόσο διαρκώς αυξανόμενος αριθμός από hard και progressive rock συγκροτήματα, που ήταν πραγματικά αδύνατο να παρακολουθήσεις έστω και τα περισσότερα από αυτά. Μη ξεχνάτε πως τότε η τηλεόραση δεν αφιέρωνε στη μουσική το χρόνο που της αναλογούσε, με αποτέλεσμα η πληροφόρηση να εξαντλείται κατά κανόνα στις ραδιοφωνικές εκπομπές, σε πολύ περιορισμένο μέρος του (εννοείται) έντυπου τύπου, αλλά και στην πρόσβαση καθενός στις δισκοθήκες των φίλων του. Για το λόγο αυτό εξακολουθούμε, ακόμα και στην εποχή μας, που η ενημέρωση για το τι συνέβη στο παρελθόν και το τι συμβαίνει παρόν έχει ως μόνο εμπόδιο το πόσο ελεύθερο χρόνο έχουμε στη διάθεσή μας, να «ανακαλύπτουμε» νέες για εμάς μπάντες, η ύπαρξη των οποίων δεν έτυχε σημαντικής προβολής και γι’ αυτό μας είχε διαφύγει.

Συντάκτης: Κρεμμυδιώτης Τάκης

Μια από αυτές, τουλάχιστον για εμένα, είναι και οι βραχύβιοι Βρετανοί Toe Fat, που πρόλαβαν μέσα στα δύο χρόνια που υπήρξαν να κυκλοφορήσουν ισάριθμους δίσκους, αλλά και να εκπαιδεύσουν κατάλληλα κάποια μέλη τους, ώστε αυτά να ενταχθούν αργότερα στους Uriah Heep και τους Jethro Tull. Τους γνώρισα μέσα από το διπλό “Bad Side of The Moon: An Anthology (1970-1972)”, που κυκλοφορεί στις 26 Φεβρουαρίου και περιλαμβάνει re-mastered από τα πρωτότυπα master tapes όλες τις κυκλοφορίες τους, δηλαδή το φερώνυμο άλμπουμ τους και το “Two”, τις δύο πλευρές του σπάνιου single “Brand New Band” και “Can’t Live Without You” ως bonus tracks, όπως επίσης και αποκλειστική συνέντευξη του Cliff Bennett. Οι Toe Fat θεωρούνται από πολλούς ως μια cult μπάντα και οι δίσκοι τους είναι πλέον συλλεκτικοί.

Η ιστορία τους ξεκίνησε το 1969, όταν ο Bennett, έχοντας αφήσει τους Cliff Bennett and the Rebel Rousers, που έπαιζαν rhythm and blues και soul, έφτιαξε με τον κιθαρίστα και κιμπορντίστα Ken Hensley τους Toe Fat, με σκοπό να περιδιαβούν πιο hard rock διαδρομές. Ο Hensley είχε διατελέσει μέλος των Gods, όπου έπαιζαν και οι Mick Taylor (John Mayall's Bluesbreakers, The Rolling Stones), John Glascock (Jethro Tull, ο οποίος εδώ εμφανίζεται με το ψευδώνυμο Konas) και Greg Lake (King Crimson, Emerson, Lake & Palmer). Για να συμπληρωθεί η νέα μπάντα, ο Hensley κάλεσε άλλα δύο μέλη των Gods, τους Glascock και Lee Kerslake.

Πριν το τέλος της χρονιάς, αφού υπέγραψαν συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Parlophone, που ήταν θυγατρική του κολοσσού της EMI, μπήκαν στα θρυλικά Abbey Road studios για να ηχογραφήσουν το φερώνυμο ντεμπούτο τους. Στην Αμερική αυτό κυκλοφόρησε μέσω της Rare Earth, που ανήκε στη Motown Records. Το ομολογουμένως ασυνήθιστο εξώφυλλό του έφερε την σχεδιαστική υπογραφή της κορυφαίας Hipgnosis, που ξεκινώντας από το “A Saucerful of Secrets” των Pink Floyd, εξακολούθησε να δημιουργεί τέχνη με εξώφυλλα των Led Zeppelin, Genesis, Peter Gabriel, Rainbow, Pretty Things, Free, Styx, Black Sabbath, UFO, Alan Parsons Project και πολλών άλλων. Στην περίπτωση του “Toe Fat” απεικόνιζε τέσσερις ανθρώπους σε μια παραλία, που αντί για κεφάλια είχαν δάχτυλα ποδιών, αν και η πρωτότυπη μορφή του έδειχνε μια ημίγυμνη γυναίκα πίσω από έναν καθιστό άντρα, οι οποίοι στις κόπιες της βόρειας Αμερικής αντικαταστάθηκαν από ένα αρνί! 

Ο δίσκος, που κυκλοφόρησε το Μάιο του 1970, αποτέλεσε και σίγουρα εξακολουθεί να αποτελεί ένα must have για κάθε φίλο των Uriah Heep, είναι «σκληρός», έχει εμφανή R&B και κάποια progressive rock στοιχεία, αλλά και γενικότερες αναφορές στους Led Zeppelin, Cream και Humble Pie. Οι κριτικοί επαίνεσαν πολύ το δίσκο, αλλά δυστυχώς το κοινό δεν έδειξε ανάλογο αγοραστικό ενδιαφέρον. Πολύ καλή είναι η διασκευή του πρώτου single “Bad Side Of The Moon” των Elton John και Bernie Taupin, ενώ το “That’s My Love for You” φέρνει στο νου τους Crawler και τους Grand Funk Railroad. Η fuzzy κιθάρα στο "Nobody" σολάρει όμορφα, ενώ στο "I Can't Believe" αγριεύει αρκετά. Στο "The Wherefors and the Whys" θα βρείτε κάτι από τον David Bowie, ενώ το φλάουτο του "Just Like All the Rest" δε γίνεται να μη σας κάνει να σκεφτείτε τους Jethro Tull.

Λίγο πριν την Αμερικανική περιοδεία που θα έπαιζαν ως support των Derek & the Dominos, ο Hensley αποχώρησε από το γκρουπ για να σχηματίσει τους Uriah Heep και ο και Kerslake για χάρη των The National Head Band, τους οποίους σύντομα άφησε για να πάει κι αυτός στους Uriah Heep. Οι αντικαταστάτες τους ήταν οι Alan Kendall και Brian Glascock.

Το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ τους ονομάζεται απλά “Two” και κυκλοφόρησε το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς με εξώφυλλο επίσης σχεδιασμένο από την Hipgnosis. Αυτή τη φορά μάλιστα είναι πιο «παρανοϊκό» από την προηγούμενη, αφού δείχνει διάφορες απόκοσμες μορφές από φαγώσιμα να αναπαριστούν μια σκηνή μάχης!  Όπως και το ντεμπούτο, κι αυτό έτυχε εξαιρετικής υποδοχής από τους κριτικούς, αλλά όχι από το κοινό. Σε σχέση μάλιστα με αυτό, είναι ακόμα πιο πολύ hard rock και πιο προσανατολισμένο στη bluesy κιθάρα, που δεν παραλείπει να δυναμώνει, παρά τις ψυχεδελικές παρεκτροπές της.   

Στο πιο-blues-πεθαίνεις τραγούδι “There’ll Be Changes” παίζει σε cameo εμφάνιση ο πολύς Peter Green, αν και η συμμετοχή του δεν έχει καταγραφεί. Το “Stick Heat” θυμίζει τον Jimi Hendrix και τους Black Sabbath, αν και προλογίζεται περίεργα με μπάντζο! Το “Idol” έχει κάτι από τους Deep Purple, ενώ το “Since You’ve Been Gone“ από τους Bad Company.

Η κληρονομιά των Free γίνεται αντιληπτή στο “Midnight Sun”, σε αντίθεση με τα ψυχεδελικότερα "Three Tie Loser" και "A New Way", αλλά και το ατμοσφαιρικό "Indian Summer".

Read 163 times