IRONBOURNE – Ironbourne (Pure Steel Records / 2021)

Thursday, 01 April 2021 12:46
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Ο γενικότερος λήθαργος στον οποίο έχουμε περιέλθει δεδομένων των πρωτόγνωρων καταστάσεων που ως κοινωνία βιώνουμε, διακόπτεται αναπάντεχα από κυκλοφορίες σαν αυτή των άσημων Ironbourne. Το ράπισμα μας κινητοποιεί άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο ανάλογα με την ισχύ του. Στην περίπτωση τους η ενέργεια που απελευθερώνεται υπενθυμίζει ότι στα έγκατα του σκληρού ήχου ο πυρήνας εξακολουθεί να διατηρεί απλησίαστες θερμοκρασίες.

Παρουσιάζει ο Jack Syrmaleon

Μου αρέσουν οι μουσικοί και κατ' επέκταση οι μπάντες που με το καλημέρα δημιουργούν τις προϋποθέσεις για κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον στηριζόμενοι όχι στην ακραία καινοτομία αλλά στην σταχυολόγηση κλασικών υλικών από διάφορες εκφάνσεις του σκληρού ήχου.
Αυτό από μόνο του δεν λέει και πολλά καθώς για να έχει ουσία χρειάζεται η κατάλληλη δοσολογία και ομοιογένεια αλλά το κυριότερο, την προσθήκη προσωπικών στοιχείων ώστε η συνταγή να ισορροπήσει μεταξύ του κλασικού και των επιταγών της σύγχρονης εποχής.

Εφόσον όλα λειτουργήσουν με το καλό σενάριο, η επιτυχία δεν απέχει παρά κάποιες αρκετές ώρες στο στούντιο ώστε οι ιδέες να αποδοθούν με τον κατάλληλο τρόπο και η μουσική να ξεκινήσει το ταξίδι της στο χρόνο.

Οι Ironbourne έπεσαν στο κεφάλι μου ως απρόσκλητος μετεωρίτης. Ένας μετεωρίτης με αφετηρία το μικρό Ludvika των ούτε δεκαπέντε χιλιάδων κατοίκων στη Σουηδική ενδοχώρα. Μία μπάντα φτιαγμένη από γειτονόπουλα κατά τα 3/5 της. Αποτελούμενη από μουσικούς που έχουν σπαταλήσει άπειρες ώρες ενασχόλησης σε τοπικά, σχετικά περιορισμένης αναγνωρισιμότητας σχήματα. Που τα κοινά τους ενδιαφέροντα τους ανάγκασαν το 2019 να σχηματίσουν ένα νέο συγκρότημα προκειμένου μέσα από αυτό να εκφράσουν το δικό τους όραμα με τον τρόπο που αυτοί το αντιλαμβάνονται.
Τα υλικά της μουσικής των Ironbourne δεν είναι διαλογής, δεν είναι δευτεροκλασάτα, δεν είναι εκπτωτικές ευκαιρίες. Είναι υλικά προερχόμενα από το πάνω ράφι της πολυετούς ροκ διαδρομής. Ακόμα καλύτερα είναι υλικά που δεν έχεις περιθώρια να τα διαχειριστείς λανθασμένα γιατί θα εκτεθείς. Αντιθέτως αν τα σεβαστείς και τα προσέξεις, θα ανταμειφθείς πολλαπλά.

Ο ήχος με τον οποίο μας συστήνονται οι Ironbourne είναι ένα κράμα Heavy Metal προ της έκρηξης της δεκαετίας του '80, κλασικού Hard Rock και NWΟBHM. Τοποθετείται νοητά σε εκείνα τα περίεργα χρόνια της μετάβασης σε σκληρότερα πεδία όπου οι διαχωριστικές γραμμές ήταν τόσο αχνές που προκαλούσαν πονοκέφαλο στους επίδοξους “νονούς”. Όμως δεν σταματούν εδώ. Το vintage στυλ και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που τονίζεται από Βluesy στοιχεία, ειδικά στις μπασογραμμές, ξεχωρίζουν χωρίς αμφιβολία τους Σουηδούς.

Για το τέλος άφησα τα κεφάλαια κιθάρες και φωνητικά. Αυτό που εξάγεται από τα ηχεία με την έναρξη της ακρόασης του παρθενικού άλμπουμ των Ironbourne είναι καταιγιστικό. Τα riffs διαδέχονται το ένα το άλλο με σταθερό και ακατάπαυστο ρυθμό. Όπως ο υπομονετικός σιδηρουργός ανεβοκατεβάζει το σφυρί στο αμόνι δίνοντας σχήμα στο καυτό ατσάλι, έτσι και οι δύο “επιμελείς” κιθαρίστες φορτώνουν με δύναμη και ρυθμό τις εννέα σχεδόν ισοϋψείς συνθέσεις.

Όσο για τις ερμηνείες; Καθαρή, στεντόρεια και βαθιά, η φωνή του Torbjörn Andersson εμπνέει σιγουριά και ταιριάζει απόλυτα στο ύφος της μπάντας.

Παραγωγή για σεμινάριο και περιτύλιγμα (artwork) λιτό και απέριττο ολοκληρώνουν μια κυκλοφορία που μόνο σε ντεμπούτο δεν παραπέμπει.

Οι Ironbourne επιτυγχάνουν με άνεση να παραδώσουν μια εξαιρετική πρώτη δουλειά γεμάτη ρυθμό, μελωδία και νεύρο. Η διασκέδαση είναι το πρώτο και κυρίαρχο συναίσθημα που προκαλεί δημιουργώντας την ανάγκη για διακριτικό headbanging ικανοποιώντας τα βασικά μας ένστικτά. Κομμάτια όπως τα The Dreamer, Elusive Reality, Hit The Wall και το οκτάλεπτο Year Of Judgement δείχνουν ότι η συνέχεια μπορεί να είναι εξίσου εντυπωσιακή και διατρανώνουν την άποψη ότι το κλασικό μπορεί να είναι και σύγχρονο και διαχρονικό.

 

Tracklist:

1. The Dreamer 2. Elusive Reality 3.Varsel 4. Twilight of Gods 5. Too Late 6. Covenant 7. Hit The Wall 8. Runaway 9. Year Of Judgement

Line-up:

Torbjörn Andersson – Vocals
Olof Geijer – Guitars
Jonas Windle - Guitars
Lars Andersson – Bass
Stefan Viktorsson - Drums

 

 

 

Read 171 times