AMORPHIS – Halo (Atomic Fire/2022)

Monday, 07 February 2022 18:11
Published in When Hard Gets Heavy

Πόσο βαθιά είναι τα σκοτεινά νερά των 1000 λιμνών; 

Γράφει η Ελένη Λιβεράκου Eriksson  

 
Όσο εύκολη κι αν νομίζει κάποιος πως μπορεί να είναι η καταγραφή ενός καινούργιου άλμπουμ των Φινλανδών AMORPHIS -κάτω από την οπαδική ασπίδα- έχει αναλογιστεί πόσο δύσκολο ταυτόχρονα έργο μπορεί να γίνει;
 
Χίλιες λέξεις θα μπορούσαν να γραφτούν άνετα, κι άλλες τόσες. Τόμοι ίσως για τα 30 χρόνια πορείας πάνω σε μεταλλικές ράγες. Σήμερα, με το 14ο άλμπουμ τους, μας βάζουν για άλλη μια φορά σε εκείνη την περίεργη κατάσταση: ακρόαση – συναίσθημα – φανατισμός – κριτική – συμπέρασμα.
Πόσοι άραγε από μας μπορούν να ακούσουν το καινούργιο Halo, χωρίς να μπουν έστω και μια στιγμή στον πειρασμό τής σύγκρισης; Με τι; Μα με τι άλλο; Με την ίδια τους την ιστορία. Πράμα που θα συνιστούσα να μην κάνετε -και που δεν θα γίνει ούτε εδώ- για να μπορέσετε απλά να απολαύσετε το άλμπουμ. Στην πορεία των χρόνων μπορεί να συμβεί αυτό, και χωρίς η καινούργια αυτή κυκλοφορία να υποστεί κατακεραναύνομα.
 
Τα 30 αυτά χρόνια των AMORPHIS, έχουν μεγαλώσει κάποιες γενιές σκληρών μουσικόφιλων. Βέβαια από τα Tales from the Thousand Lakes και Tuonela μέχρι και τα Eclipse και Under the Red Cloud οπαδοί έχουν φύγει κι έχουν έρθει για πολλούς λόγους. Το σίγουρο είναι πως οι AMORPHIS με κάποιο τρόπο έχουν βρει αυτό το μαγικό κλειδί που ανοίγει την Φινλανδική παράδοση με εξαίσια μουσική υπόκρουση στα μάτια και τα αυτιά του ακροατή.
 
Το Halo μπορεί και είναι σκληρό αλλά όχι τραχύ. Είναι ένα βαρύ, μελαγχολικό, επικό, heavy metal δημιούργημα. Δεν είναι καινοτόμο αλλά έχει φαντασία, προοδευτικά στοιχεία, μελωδίες και φυσικά ένα εκρηκτικό line up που δεν εκτίθεται αλλά καταθέτει τα καλύτερα του από την μακροχρόνια μεταλλική συγκομιδή του. Είναι οι AMORPHIS με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα αλλά και αλλαγές ταυτοποίησης.
Τα “διπλωματικά” φωνητικά που ακούγονται σε όλη τη διάρκεια τού άλμπουμ είναι ικανά να τραβήξουν ακροατές από όλες τις σκηνές.
 

Η μελωδικότητα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ, βάζοντας τις ταχύτητες πιο μακριά. Η διάρκεια του είναι αρεστή μπορώ να πω στα 11 κομμάτια. Δεν νομίζω πως θα χρειαζόταν κάτι περισσότερο (αν και η επιλογή έγινε μέσα από 30, οπότε έπαιζε να ήταν και μεγαλύτερο σε διάρκεια).
Για την επιλογή και την τεχνική τελετουργία ευθύνεται βέβαια για άλλη μια φορά ο παραγωγός τους, Jens Bogren, ο οποίος δεν αφήνει ποτέ κάτι στην τύχη.

Το άλμπουμ είναι ένα επικό ταξίδι στα Σκανδιναβικά χώματα, την πλούσια πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά και τις μουσικές παραδόσεις. Και κάπου εδώ ενισχύει με την παρουσία του και πάλι ο -πάντα δίπλα, φίλος και συνεργάτης στο στιχουργικό κομμάτι- Pekka Kainulainen, που εδώ, γράφει για περιπετειώδεις ιστορίες για τον μυθικό Βορρά πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια.
 
Η τριλογία που ξεκίνησε το 2015 με το Under The Red Cloud και που συνεχίστηκε με το Queen Of Time το 2018, κλείνει με το Halo εν έτη 2022.
 
Η παράδοση καλά κρατεί λοιπόν με ένα άλμπουμ ακόμα των AMORPHIS, που στις μέρες ταχύτητας που μας πολιορκούν δεν ξέρω αλήθεια αν θα μπορέσει να αφομοιωθεί σωστά, μουσικά και χρονικά από το φιλόμουσο κοινό. Δεν μπορώ να μαντέψω αν θα ακουστεί πιο πολύ στα ιντερνετικά κανάλια, ραδιόφωνα ή θα παίξει σε πικ-απ με την ιεροτελεστία του πάλαι ποτέ. Ίσως να φανεί “πολύ” σε κάποιους ή και σε κάποιους άλλους μετά από λίγο καιρό να ξεφουσκώσει.
Τι θα μπορέσεις να ξεχωρίσεις, να θυμάσαι, να σε ταξιδέψει (όχι μόνο για μια εβδομάδα αλλά και για τα επόμενα χρόνια).
Θα μιλήσεις για αυτό στους φίλους σου σε έναν χρόνο από τώρα;
 
Υμείς όψεσθε.
 
 
Line-up:
Tomi Joutsen | vocals
Esa Holopainen | guitars
Tomi Koivusaari | guitars
Santeri Kallio | keyboards
Olli-Pekka Laine | bass
Jan Rechberger | drums
 
 
 
Read 138 times