BOGEYMEN – There’s No Such Thing As (Delicious Vinyl / 1991)

Friday, 04 March 2022 16:04
Published in When Hard Gets Heavy

Δεν τους φτιάχνουν έτσι, πια. Τους (σκληρούς) δίσκους.

Αναπολεί, συγκρατώντας τα δάκρυά του, ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Ναι, δυστυχώς. Δεν τους φτιάχνουν έτσι, πια τους σκληρούς δίσκους. Κι όποιος νομίζει ότι μιλάω για υπολογιστές, ας κάνει καμιά βόλτα να ξεπιαστεί από την καρέκλα και την αποχαύνωση που προκαλεί η οθόνη.

Μια τέτοια βόλτα στο παρελθόν έκανα κι εγώ, όπου βρήκα ξεχασμένη την κασέτα με το “There’s No Such Thing As” των Bogeymen. Δε θυμάμαι αν ήταν ηλιόλουστο ή βροχερό το απόγευμα του 1992 που μου την είχε χαρίσει ο Μ.Τ., όταν ξεκαθάριζε τη μουσική συλλογή του, έτσι ώστε να χωράει περισσότερες ethnic κυκλοφορίες!!! Θου Κύριε… Όμως, του είμαι ευγνώμων, διότι, σε διαφορετική περίπτωση, μάλλον θα μου είχε ξεφύγει.

Διακτινιστείτε, λοιπόν, πίσω στο 1987, όταν η ζωή ήταν πολύ πιο ανέμελη και οι κυκλοφορίες των δίσκων σαφώς πιο περιορισμένες και, αναπόφευκτα στο σύνολό τους, πιο ποιοτικές. Τη χρονιά αυτή, λοιπόν, ιδρύθηκε από τους Michael Ross και Matt Dike η δισκογραφική εταιρεία Delicious Vinyl, με σκοπό να στηρίξει την κοινή τους αγάπη για τη soul, τη rap, τη funk και το hip-hop. Η επιτυχία ήρθε άμεσα, με τους Tone-Loc, Young MC, Body & Soul, Def Jef και Brand New Heavies. Τώρα, θα μου πείτε, τι μας νοιάζουν όλα αυτά; Κι εγώ θα σας απαντήσω μας νοιάζουν και πολύ, επειδή ξαφνικά το 1991 συνέβη το αναπάντεχο η Delicious Vinyl να επανακυκλοφορήσει το προ τριετίας φερώνυμο ντεμπούτο των κολοσσιαίων Masters of Reality, που αποδείχτηκε γενικότερα ως προπομπός μιας στροφής προς το rock και ειδικότερα της κυκλοφορίας του “There’s No Such Thing As” των Bogeymen. Τώρα, τι σχέση είχαν οι Bogeymen με τους Masters of Reality, θα το δούμε αμέσως παρακάτω. Προηγουμένως, αξίζει να πούμε ότι η rock μεταστροφή της εταιρείας περιλάβανε και τους Spinout, όπως επίσης και τη βραχύβια θυγατρική Malicious Vinyl, που εξειδικευόταν στο heavy metal.

Το κουαρτέτο των Bogeymen αποτελούνταν από δύο πρώην μέλη των Masters of Reality και συγκεκριμένα τον ντράμερ Vinnie Ludovico και τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Tim Harrington. Η μπάντα συμπληρωνόταν από το μπασίστα Greg Creamo Liss (Joe Bonamassa, 805) και τον κιμπορντίστα George Rossi (The Works, The Wild Magnolias). Το ντεμπούτο τους “There’s No Such Thing As” έμελλε να είναι ταυτόχρονα και το κύκνειο άσμα τους, επειδή όχι απλά δεν έτυχε της προσοχής που του άξιζε, αλλά πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Γιατί; Ο ένας λόγος έχει να κάνει με την έως τότε μουσική εξειδίκευση της εταιρείας. Ο άλλος, πιθανόν ο σοβαρότερος, έχει να κάνει με το ότι τω καιρώ εκείνω η σκληρή μουσική, δεν ήταν έτσι όπως την έφτιαχναν παλιά. Κι οι τρομεροί Bogeymen, παρά τις κατά διαστήματα εμφανείς funk, blues και jazz επιρροές τους, ομολογουμένως δεν έπαιζαν το metal και το hard rock των ‘90s.
Εντάξει, μη φανταστείτε πως ήταν pop-metal ή πως ακούγονταν τόσο trendy όπως οι Bootsauce, αφού, στα περισσότερα τραγούδια, οι classic και κυρίως hard rock καταβολές τους από τα ‘70s δεν άφηναν και πολλά περιθώρια. Ή, καλύτερα, άφηναν τόσα, όσα να τους συγχωρήσουν απόλυτα ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα όσοι μεγάλωσαν με τους Deep Purple, τους Black Sabbath, τους Cream και τους Uriah Heep.

Και τώρα είναι η ώρα που ο καχύποπτος και ημιμαθής θεωρητικός της μουσικής αποφαίνεται: «Άρα, να μην πλησιάσουν καν το δίσκο οι φίλοι των Masters of Reality». Κι εσύ, αφού σκεφτείς τη φράση «Φίλε, δεν ξέρεις τι σου γίνεται…», παίρνεις βαθιά ανάσα και του απαντάς χαμηλόφωνα, προτάσσοντας μια έκφραση της εποχής: «Δικέ μου, υποθέτω πως δεν έχεις ακούσει ποτέ Masters of Reality». Βέβαια, θα μπορούσες να συνεχίσεις, λέγοντας: «… γιατί, αν είχες ακούσει, θα γνώριζες καλά τι βλακεία είπες», αλλά, πού καιρός για χάσιμο…    


Τώρα είναι η ώρα που πρέπει να αναφερθώ στα τραγούδια. Δεν κρύβω ότι αρχικά σκέφτηκα να παραλείψω τελείως αυτό το κομμάτι, για να ιντριγκάρω όσους από εσάς δεν έχουν ακούσει το δίσκο, αλλά, ο rock Smeagol μέσα μου διαμαρτυρήθηκε και έκανα πίσω. Λιγάκι, όμως. Τι να πω για τόσο αγαπημένα τραγούδια;
Η αρχή που γίνεται με τα διαδοχικά “Spiritual Beggars” και "Here in Paradise" δε θα αρέσει στους φίλους των Masters of Reality. Θα τους τρελάνει! Κυριολεκτικά. Είναι μεγαλειώδης, εντυπωσιακή και τελείως… κολλητική! Φέρνει αβίαστα στο νου τον τρόπο που σμίγουν τα "Theme for a Scientist of the Invisible" και "Domino" από το ντεμπούτο των Masters. Αμέσως μετά προσγειωνόμαστε από πλευράς έντασης με το υπέροχο "Get on Home", που αποτελεί μαζί με το "Dancing on Your Grave" τις πιο ήπιες και μελωδικές στιγμές του δίσκου. Τα πράγματα μπαίνουν ξανά στη θέση τους με το power funky “Goodbye Creator”, για να ακολουθήσουν εξίσου συναρπαστικά τραγούδια, όπως τα “Suck You Dry (She Will)” και "Killing Ground", που επαναφέρουν το αναπάντητο ερώτημα «Τι είναι αυτό; Deep Purple ή Rainbow;» ή το “In the Cosmic Continuum”, που θα κάνει τους φίλους των Black Sabbath να φουσκώσουν από περηφάνεια. Η αγάπη τους για το blues γίνεται ολοφάνερη μέσα (και) από τη hard rock του “Porkypine Chair”, αλλά και του jazzy επιλόγου “Damn the Safety Nets”.

Δεν περιγράφω άλλο. Τέρμα. Αν γράψω κι άλλα, θα τα… χαλάσω!

Τελειώνω με μια λυπητερή διαπίστωση: για όλα φταίει το 1991. Μια χρονιά που το hard rock, όπως το ξέραμε και όπως όντως είναι, είχε τεθεί στο περιθώριο.  

Read 69 times