Candlemass – Death, Thy Lover (Napalm)

Thursday, 09 June 2016 13:25
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

... and please let me die in solitude…

Γράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

Το μεγαλύτερο doom metal σχήμα όλων των εποχών (οι Sabbath εξαιρούνται για ευνόητους λόγους), γιορτάζει φέτος 30 χρόνια δισκογραφικής και συναυλιακής παρουσίας. Στα πλαίσια των εορτασμών αυτών, οι Σουηδοί «πήραν τους δρόμους» και έτσι τους είδαμε ζωντανά στην Αθήνα σε μια εξαιρετική εμφάνιση, έστω και χωρίς τον αρχηγό τους Leif Edling. Ο ίδιος, μετά το “Psalms of the Dead” του 2012, είχε δηλώσει πως οι Candlemass δε θα κυκλοφορήσουν νέο υλικό, εκτός και αν «...έχουν κάτι να πουν». Τέσσερα χρόνια μετά, και ενώ έχει μεσολαβήσει η αποχώρηση του Robert Lowe και ο ερχομός του Mats Leven, κυκλοφορεί αυτό το EP που περιέχει τέσσερα ολοκαίνουργια κομμάτια. Αν και δε το συνηθίζουμε στο site μας, εδώ νομίζω επιβάλλεται μια track by track προσέγγιση. Για να το δούμε λοιπόν...

Πρώτο κομμάτι του EP, το ομώνυμο τραγούδι. Διαφωνώ με όσους διαμαρτύρονται για μερική έστω απώλεια ταυτότητας, και υιοθέτηση του ήχου των Krux. Καταρχάς, το κομμάτι θυμίζει έντονα up-tempo στιγμές των Candlemass (ναι, υπάρχουν και τέτοιες) και επίσης οι Krux είναι και αυτοί «μαγαζί» του Leif Edling. Οπότε, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να κρατά τα standards που ο ίδιος έχει θέσει, σε υψηλά επίπεδα. Και στη προκειμένη περίπτωση αυτό συμβαίνει. Ακολουθεί το “Sleeping Giant”, ένα κλασσικό doom metal κομμάτι, που θα μπορούσε άνετα να έχει θέση σε οποιονδήποτε δίσκο τους, αν και μεταξύ μας η περίοδος των “Dactylis Glomerata” και “From the 13th Sun” είναι μια παρένθεση που και το ίδιο το group έχει ξεχάσει, οπότε την αφήνουμε εκτός «κάδρου». Συνέχεια με το “Sinister and Sweet”, το οποίο ακούγεται σαν κάποιο κομμάτι που για κάποιον άγνωστο λόγο, έμεινε εκτός του “King of the Grey Islands”. Μάλλον θα φταίει που ακούσαμε τραγούδια από εκείνο το δίσκο σε demo μορφή, με τη φωνή του Leven. Στο ίδιο ύφος με το “Sleeping Giant” το “Sinister…”, έχει ένα απόλυτα doom-ish refrain, που για κάποιον περίεργο λόγο μου βγάζει και μια ρομαντική (!) αίσθηση, ενώ το δίσκο κλείνει το instrumental “The Goose”, με ήχο πιο βαρύ και πιο θανατερό και από τη Κόλαση την ίδια.

Αυτό που κάνει «μπαμ» εξ αρχής, αλλά δε προκαλεί έκπληξη γιατί γνωρίζουμε με τί έχουμε να κάνουμε, είναι τα φωνητικά του Mats Leven. Όταν ανακοίνωσαν την πρόσληψή του οι Candlemass το 2012, πανηγύριζα. Ο άνθρωπος είναι «αυτό που πρέπει», για τη μπάντα. Δε θα μπορούσα να φανταστώ την εξέλιξή του όταν τον άκουσα για πρώτη φορά στο “Facing the Animal” του Malmsteen, το 1998. Τότε έδειχνε ένας καλός τραγουδιστής, τώρα φαντάζει ένας μικρός θεός, ειδικά αν τον δεις και στη σκηνή. Αν ο Leif βασιστεί πάνω του, θα μας δώσει μεγάλο δίσκο την επόμενη φορά.

Συμπερασματικά, το EP είναι εξαιρετικό, και αποτελεί πρώτης τάξεως ορεκτικό για τον επόμενό τους δίσκο. Ακούστε το άφοβα.

Read 241 times