Monuments on Facebook

ANATHEMA – “The Optimist” (Kscope Music)

Tuesday, 25 July 2017 06:00
Συντάκτης:
Published in Where Prog meets Art

Tonight your soul sleeps, but one day you will feel real pain.
Maybe then you will see me as I am. A fragile wreck on a storm of emotion.

Γράφει ο Πάνος Γιανναράκης

Η πορεία που ακολούθησαν οι Anathema από τα μέσα της δεκαετίας του '90 και έπειτα, συνοψίζεται πάνω κάτω στην τελευταία πρόταση αυτού του “κρυφού στίχου” από το “Fragile Dreams”: “…A fragile wreck on a storm of emotion...”. Από τη στιγμή που άφησαν πίσω τους τις doom/death ημέρες του “Serenades”, το συναίσθημα ήταν αυτό που οδηγούσε τη μουσική και χάραζε την πορεία του συγκροτήματος. Ακόμη κι όταν απομακρύνθηκαν εντελώς από το metal, οι περισσότεροι από τους παλιούς οπαδούς συνέχισαν να ακολουθούν το συγκρότημα αφού κάτω από τους post και alternative ήχους, το μελαγχολικό DNA των Anathema παρέμεινε αναλλοίωτο. Οι αγαπημένοι του Ελληνικού κοινού Βρετανοί, παρά τις αλλαγές στο ύφος τους, μπορούν να υπερηφανεύονται για το ότι ποτέ δεν κυκλοφόρησαν δύο σερί δίσκους με τον ίδιο ήχο. Θα μπορούσαμε να πούμε και ότι δεν κυκλοφόρησαν ποτέ κακό album, αλλά εκείνο το κατάπτυστο “Falling Deeper” (όπου σκέφτηκαν ότι θα ήταν καλή ιδέα να ευνουχίσουν το παρελθόν τους) βάζει φρένο στις υπερβολές.

Ο νέος δίσκος των Anathema με τίτλο “The Optimist”, έρχεται να προστεθεί στις επτά σερί κυκλοφορίες (πέντε studio και δύο live) από το 2010, αποδεικνύοντας την ανάγκη για έκφραση που υπάρχει ακόμη μέσα τους. Για την παραγωγή του album συνεργάζονται για πρώτη φορά με τον Tony Doogan (Mogwai, Belle & Sebastian), η επιμονή του οποίου να ηχογραφήσουν τον δίσκο παίζοντας ζωντανά στο studio, αναδεικνύει τον φυσικό ήχο των κομματιών. Τα αδέρφια Cavanagh δήλωσαν ότι το “The Optimist” θα είναι η συνέχεια της ιστορίας του ατόμου που εξαφανίζεται στο εξώφυλλο του “A Fine Day To Exit” του 2001. Με δεδομένη την ποιότητα εκείνου του δίσκου και λαμβάνοντας υπόψη ότι το πρώτο δείγμα γραφής (“Springfield”) ήταν κάτι παραπάνω από θετικό, ο πήχης των προσδοκιών για τη νέα δουλειά των Anathema ανέβηκε σε ύψος που πιθανόν ούτε το ίδιο το συγκρότημα να μην ήθελε.

 

Το “The Optimist” ξεκινάει με το intro “32.63N 117.14W”, ο τίτλος του οποίου φέρει τις συντεταγμένες της παραλίας Silver Strand του San Diego, πιθανόν της ίδιας παραλίας που βλέπουμε στο cover του “A Fine Day To Exit”. Ακολουθεί το “Leaving It Behind” με τα ηλεκτρονικά στοιχεία στην εισαγωγή να θυμίζουν ελαφρώς τους Radiohead εποχής “The King Of Limbs”. Πρόκειται για το πιο up-tempo κομμάτι του δίσκου, μαζί με το “Can’t Let Go”. Από την πρώτη ακρόαση του δίσκου, δύο πράγματα φαίνονται ξεκάθαρα. Το πρώτο είναι ο αναβαθμισμένος ρόλος της Lee Douglas στα φωνητικά. Αυτό από μόνο του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί θετικό, αλλά όταν συμβαίνει σε βάρος του Vincent Cavanagh, τότε οι ισορροπίες και οι δυναμικές αλλάζουν. Όσο όμορφη φωνή κι αν διαθέτει η συμπαθέστατη Lee, δε μπορώ να μη σκέφτομαι πόσο πιο έντονες στιγμές θα είχε ο δίσκος με μεγαλύτερη συμμετοχή του Vincent σε τραγούδια όπως το “Endless Ways” για παράδειγμα. Το δεύτερο πράγμα που γίνεται αντιληπτό, είναι ότι το “The Optimist” είναι ο πιο post rock δίσκος των Anathema. Το μοτίβο που ακολουθείται στις περισσότερες συνθέσεις βασίζεται στο σταδιακό χτίσιμο μέχρι την ηχητική έκρηξη. Αυτό λειτουργεί σε κάποια τραγούδια (“Springfield”), ενώ σε άλλα όχι (“Wildfires”).

Τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου είναι αργά και ατμοσφαιρικά, αλλά χωρίς την ένταση και τη δραματικότητα που πάντα τους χαρακτήριζε. Οι κιθάρες πλέον είναι συνοδευτικές, με το πιάνο και τα έγχορδα να οδηγούν τα περισσότερα κομμάτια. Ακόμη κι έτσι όμως περιμένεις περισσότερα από τους Anathema. Κάποτε μπορούσαν να ρίξουν την ψυχολογία σου μόνο με ένα πιάνο και μια φωνή (“Parisienne Moonlight”), ενώ τώρα απλά ακούγονται αδιάφοροι και στείροι από συναίσθημα. Το “The Optimist” έχει φυσικά και τις καλές στιγμές του, όπως το ομώνυμο τραγούδι, την πανέμορφη ερμηνεία της Douglas στο “Ghosts”, το προαναφερθέν “Springfield” και το “Close Your Eyes” με την jazz ατμόσφαιρα. Το συνολικό αποτέλεσμα όμως ακούγεται αδύναμο και κινείται σε ρηχά νερά.

Το “The Optimist” δεν είναι κακός δίσκος, είναι απλά μια από τις πιο απογοητευτικές στιγμές στη δισκογραφία των Anathema.

Read 344 times