Monuments on Facebook

COLOSSEUM - "Daughter of Time" (Esoteric Recordings)

Friday, 15 September 2017 12:22
Published in Where Prog meets Art

Το τρίτο και πειραματικότερο, που έκλεισε τον πρώτο κύκλο.

Η πρώτη δόση ήρθε στις 7 Αυγούστου, όταν παρουσιάσαμε τις επανακυκλοφορίες των δύο πρώτων κολοσσιαίων άλμπουμ των Colosseum, του “Those Who Are About to Die Salute You” και του “Valentyne Suite”, που είχε ως bonus ολόκληρο το συναφές “The Grass is Greener”, το οποίο αρχικά είχε δει μόνο το φως της Αμερικής. Τώρα έρχεται η σειρά του τρίτου δίσκου τους, του “Daughter of Time”, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1970 και έκλεισε τον πρώτο και σημαντικό κύκλο της δημιουργίας της μπάντας.

Το «νέο» “Daughter of Time” δεν είναι απλά η remastered εκδοχή του πρωτότυπου, αλλά είναι εμπλουτισμένο με τρία επιπλέον τραγούδια ηχογραφημένα στα Lansdowne studios του Λονδίνου την 3η Μάϊου του 1970 και την 1η Αυγούστου του επόμενου έτους. Αυτά είναι η demo εκδοχή του περιλαμβανόμενου στο πρωτότυπο άλμπουμ “Bring Out Your Dead”, το “Jumpin’ Off the Sun” με φωνητικά του Chris Farlowe και το επικό και τεράστιο “The Pirate’s Dream”. Ως συνήθως, έχει αναπαραχθεί το πρωτότυπο artwork του δίσκου, ο οποίος συνοδεύεται από βιβλιαράκι με πληροφορίες για τη μπάντα, φωτογραφίες και συνεντεύξεις των Dave Greenslade και Clem Clempson.

 

Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε αρχικά στη Vertigo και όπως και οι προηγούμενοί του, μπορεί να χαρακτηριστεί ως πρώιμος progressive rock. Στηριζόμενος στην εξαιρετική ποιότητα των δύο πρώτων, έτυχε καλή υποδοχής από το κοινό, αν και ήταν σαφώς «πειραματικότερος» από τους άλλους, παραμένοντας μάλιστα πέντε εβδομάδες στα UK Top 30 charts. Ηχογραφήθηκε αμέσως μετά τις σημαντικές αλλαγές που επήλθαν στη σύνθεσή τους, ενώ τα νέα μέλη αναζητούσαν να βρουν τις καλύτερες οδούς συμπόρευσης με τα παλιά μέσα στο στούντιο. Εξ ου και το «πειραματικό» του χαρακτήρα του, για το οποίο ο κιμπορντίστας Dave Greenslade δήλωσε χαρακτηριστικά: «Σε κάποια σημεία είναι τόσο παλαβό, που απορώ πώς κατορθώσαμε να ολοκληρώσουμε τις ηχογραφήσεις. Θα πρέπει να τρελάναμε τους μηχανικούς ήχου». Μη νομίσετε όμως ότι οι συνθέσεις είναι αυτοσχεδιαστικές. Απλά, η όποια ιδιομορφία του προκύπτει από τους αφετηριακούς hard rock και blues ήχους, που πάλευαν να συνυπάρξουν αρμονικά με τους ψυχεδελικούς και τους progressive αντίστοιχους.

Οι Colosseum είχαν ήδη γίνει σεξτέτο, αποτελούμενοι από τους Jon Hiseman (ντραμς), Dave Greenslade (όργανο), Dick Heckstall-Smith (σαξόφωνο), μαζί με τους καινούργιους Dave “Clem” Clempson (κιθάρα και φωνητικά), Mark Clarke (μπάσο), καθώς και τον πολύ καλό Chris Farlowe ως κύριο τραγουδιστή. Ο Clempson, μάλιστα, είχε κάπως απρόσμενα ενταχθεί στη μπάντα, αφού οι Colosseum τον είχαν δει να παίζει στους Bakerloo Blues Line, οι οποίοι είχαν ανοίξει γι’ αυτούς στη συναυλία στο May Balls του πανεπιστημίου του Cambridge. Η δε ένταξη του ικανότατου τραγουδιστή Chris Farlowe, ήρθε να σπάσει την παράδοση των διστακτικών φωνητικών, ενδυναμώνοντας σαφώς τον τελικό ήχο τους. Μετά την αποχώρηση του μπασίστα Tony Reeves, αρχικά έγινε κρούση στον Louis Cennamo, αλλά εκείνος αρνήθηκε επειδή ο ήχος της μπάντας ήταν πιο σκληρός, σε σχέση με εκείνον των αγαπημένων του Renaissance, όπου είχε παίξει, με αποτέλεσμα να ενταχθεί τελικά στη μπάντα ο Mark Clarke.

 

Τα τραγούδια του άλμπουμ προέκυψαν ύστερα από συνεισφορά ιδεών όλων των μελών και, μάλιστα, διαμορφώθηκαν οριστικά μέσα στο στούντιο, αφού όμως τα είχαν τεστάρει σε ζωντανές τους εμφανίσεις. Ανάμεσά τους υπάρχει μια διασκευή του “Theme from an Imaginary Western”, που έγραψε ο λατρεμένος από όλη τη μπάντα Jack Bruce μαζί με τον Pete Brown για το σόλο άλμπουμ του πρώτου “Songs for a Tailor”. Το τραγούδι αυτό έχει διασκευαστεί από αρκετούς, μεταξύ των οποίων οι Mountain και ο Leslie West. Το κορυφαίο “Bring Out Your Dead”, που μοιάζει να έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στο μυθικό “Mirage” των Camel, αποτελεί κλασικό παράδειγμα ποιοτικής jazz rock. Στην τελευταία αυτή κατηγορία βάλετε και το πολυδιάστατο “Take Me Back to Doomsday”, ενώ ακούγοντας το “Three Score and Ten, Amen” διαπιστώνει κανείς εύκολα ότι η επική διάσταση έχει την τιμητική της. Το “Downhill and Shadows” τιμά το blues και τους Led Zeppelin, τη στιγμή που το φερώνυμο τραγούδι κουβαλά όλη την ανάλογη αισθητική του ’70, ρίχνοντας «τα τσιμέντα» με τα φωνητικά του. Τέλος, το “The Time Machine” είναι για μερακλήδες, αφού αποτελείται ουσιαστικά από ένα σόλο ντραμς του Jon Hiseman που διαρκεί οκτώ λεπτά και δώδεκα δευτερόλεπτα, ηχογραφημένο live από τη συναυλία που έδωσαν στο Royal Albert Hall στις 2 Ιουλίου του 1970. Ο λόγος που δεν επιλέχτηκε η στούντιο εκδοχή του για το άλμπουμ είχε να κάνει καθαρά με την εξαιρετική απόδοση του Jon, όμοια με την οποία δεν έπιασε μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Μετά από την κυκλοφορία του δίσκου, η μπάντα διαλύθηκε τον Οκτώβριο του 1971, αφήνοντας κληρονομιά τρία εξαιρετικά άλμπουμ, που επιβεβαιώνουν αβίαστα με την πρώτη ευκαιρία τη διαχρονικότητά τους.

 

Read 344 times