Monuments on Facebook

STYX - “The Mission” (Universal Music – 2017)

Wednesday, 27 September 2017 12:24
Published in Where Prog meets Art

Ονειρικό comeback!

Δηλώνω αμετανόητος οπαδός του μοναδικού φίλτρου των Styx από το πρώτο δευτερόλεπτο που ήρθα σε επαφή με το προοδευτικό λυρισμό τους στα τέλη των 70’ς, συλλέγοντας σταδιακά ότι κι αν έχουν κυκλοφορήσει. Την ίδια στιγμή εγώ ο ίδιος δηλώνω έως και απογοητευμένος με κάποια έργα τους τις τελευταίες δυο δεκαετίες ακριβώς επειδή έχω τον πήχη εκεί ψηλά στον Υμηττό.

Καταγράφοντας όλα τα παραπάνω λοιπόν είμαι στην άκρως ευχάριστη θέση να δηλώσω πως το φετινό concept album των Αμερικάνων σκαρφάλωσε ήδη ψηλά, ΠΟΛΥ ψηλά στην προσωπική μου λίστα για τα καλύτερα της χρονιάς που κυλά. Πως έχουν να συγγράψουν τόσο ουσιώδη δίσκο από τις μέρες του “Paradise Theater”, άντε του “Kilroy Was Here”, τριαντατέσσερα ολόκληρα χρόνια πριν!!! Με άλλα λόγια, το “The Mission” για με ξεδιψά καίρια κάθε βαμμένο οπαδό των εξάδελφων των Queen ως χείμαρρος επικολυρικών ιδεών παλαιάς κοπής, με φρεσκότατο ιονισμένο αέρα εποχής!
Ξάφνου θαρρείς πως επέστρεψε ο σημαίνων DeYoung με κείνες τις παραμυθένιες, μεγαλόπρεπες και εμπνευσμένες ιστορίες του και ψάχνεις στα credits μπας και έχεις δίκιο. Δεν έχεις. Όμως όλα συνηγορούν και σε θέλουν σωστό στην κρίση σου… Γιατί;

Να μιλήσω για τα φωνητικά μα και τις πιανιστικές εκρήξεις του «κλώνου» Lawrence Govan που αστράφτει και βροντά σε κάθε του νότα;;; Ανέτρεξε μια στιγμή στο “Khedive” (το όνομα του αστρόπλοιου) και θα μείνεις με ανοικτό το στόμα με τούτο το ορχηστρικό διαμαντάκι που παντρεύει το ανατριχιαστικό “Joan Crawford has Risen from the Grave” των λατρεμένων μας Blue Oyster Cult με το “Killer Queen” των αείμνηστων Queen!

Ή να καταδείξω την απίστευτη συμβολή του Will Evankovich που, πέρα από ι-δα-νι-κός παραγωγός στην κονσόλα λειτουργεί και ως ΑΚΡΩΣ τονωτική ένεση συνθετικά;;; Για τον James Young και τον Tommy Shaw δε μιλώ, αφού ήταν, είναι και θα είναι οι δυο τουρμπίνες στα φτερά των US progsters.

Η ιστορία που διαδραματίζεται εδώ από την αρχή ως το τέλος έχει να κάνει με την πρώτη επανδρωμένη αποστολή Γήινων στον Κόκκινο Πλανήτη, ήτοι τον Άρη. Η μικρή μα καίρια οβερτούρα που ανοίγει την αυλαία σε θέλει μονομιάς με το αυτί τεντωμένο, το score στον πίνακα ήδη 1-0. Με το επιθετικό “Gone Gone Gone” των Young/Shaw/Evankovich να αποτελεί μια…rock’n’roll παρένθεση σε τούτο το διαστρικό “musical”, από το “Hundred Million Miles from Home” και πέρα απογειώνεσαι, θες δε θες, ακολουθώντας νοητά την πτήση, με το σαλάκι να τρέχει από την μια άκρη των χειλιών σου…
Όμως είναι το “Radio Silence” που αντιστοιχεί στο νούμερο έξη των τραγουδιών που σε ξυπνά – AWAKENING! Εγώ θα το πω κι ας μοιάζει υπερβολή: τούτο εδώ εμπεριέχει ΟΛΑ όσα μας μάγεψαν από δαύτους από το 1972 μέχρι σήμερα, συμπυκνωμένα!!!

Και ναι. Το Μεγάλο Στοίχημα κερδίζεται στη συνέχεια, αφού, όσο κι αν αναρωτιέσαι μέσα σου ως αποσβολωμένος ΤΙ σκατά θα μπορούσε να διαδεχθεί αυτό τον μεγαλειώδη & επιδημικό ύμνο, η συνέχεια στέκει αντιστοίχως θριαμβική…ως το τέλος.

Τα λόγια περιττεύουν.

Το μόνο που κάνουν είναι να προτρέπουν.

Εύχομαι να τα κατάφερα, διότι αξίζει τον κόπο πέρα ως πέρα τούτο το απρόσμενο ΣΟΚ!...

 

υ.γ.: πρόσεξες τι λεπτομέρεια στο εξώφυλλο;;; το φινιστρίνι του αστρόπλοιου είναι...πλατό από pick-up με βραχίωνα στα πλάγια... ΕΠΟΣ!

 

 



Read 298 times