Monuments on Facebook

DUKE 72 – The Mid Shires Herald (Bad Elephant Music / 2019)

Monday, 28 January 2019 16:40
Συντάκτης:
Published in Where Prog meets Art

Οι εξαιρέσεις δίνουν λόγο ύπαρξης στους κανόνες και νόημα στην ζωή μας και οι DUKE 72 μας το υπενθυμίζουν με τον πιο εμφατικό τρόπο.

Όπως λέει και ο σοφός λαός, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και η αρχή στην περίπτωση των DUKE 72 συνοψίζεται στο υπέροχα μαγευτικό εξώφυλλο που μαγνητίζει το βλέμμα και στον αινιγματικό τίτλο που γεννά ερωτηματικά και προσδοκίες για το μουσικό περιεχόμενο.
Εν ολίγοις, η περιέργεια ήταν εκείνη που έφερε στα χέρια μου την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά καθώς τόσο η ίδια η μπάντα. Όσο για τα μέλη της, δεν μου ήταν διόλου γνωστά.
Διαβάζοντας την λιτή ενημέρωση της Bad Elephant Music προκειμένου να προσανατολιστώ για το ύφος της μουσικής τους, πήρα παραμάσχαλα το “μικρό καλάθι” που έχω πάντα πρόχειρο όταν οι συστάσεις αφορούν μουσικά είδη και σχολές που γεννήθηκαν άνθισαν και κορυφώθηκαν δεκαετίες πριν και πλέον ανήκουν στην ιστορία.
Σύμφωνα με την δισκογραφική τους εταιρεία συγκαταλέγονται στην μεγάλη του Canterbury σχολή (Caravan, Gong, Kevin Ayers, Khan, National Health, Soft Machine, Hatlield and the North και δεν συμμαζεύεται).

Progressive rock λοιπόν διανθισμένο με avant–garde, jazz, psychedelic και space rock στοιχεία. Με τον βαθμό δυσκολίας στα ουράνια, με το καλημέρα η υπόθεση μου φάνηκε χαμένη ειδικά εάν συνυπολόγιζα και τον μισό αιώνα που χωρίζει τους DUKE 72 από εκείνη την εποχή.
Απλοϊκά και με σιγουριά μού δημιουργήθηκε η πεποίθηση ότι πρόκειται για ακόμα μία vintage μπάντα που μάταια θα προσπαθεί να μιμηθεί κάτι που δεν έζησε ποτέ με το αποτέλεσμα στην καλύτερη να είναι συμπαθητικό, επιβεβαιώνοντας τον σκληρό κανόνα!
Ευτυχές ΛΑΘΟΣ... καθώς στον δρόμο μου βρέθηκε η πολυπόθητη εξαίρεση που ναι μεν επιβεβαιώνει τον κανόνα αλλά ταυτόχρονα τον γελοιοποιεί, τον εξευτελίζει και τον ταπεινώνει παίρνοντας εκδίκηση για όλους αυτούς που έχουν υποκύψει στην εξουσία του.

Από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι και το τελευταίο και στα συνολικά 37 λεπτά και κάτι που διαρκεί το άκουσμα του The Mid Shires Herald έχεις την αίσθηση ότι είτε πρόκειται για μουσική η οποία δημιουργήθηκε την εποχή που μεγαλούργησαν εκείνα τα σχήματα και έμεινε σε κάποιο υπόγειο ράφι ξεχασμένη ή ότι εφόσον έχει γραφτεί σήμερα, μάλλον οι συνθέτες αποτελούν μετενσάρκωση τραγουδοποιών που έδρασαν κάπου μεταξύ των late '60's–early '70's.
Άλλη “λογική” εξήγηση δεν υπάρχει.

 

Ωστόσο, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Η φλόγα του Canterbury ακόμα και σήμερα παραμένει αναμμένη έχοντας σκορπίσει το φως της σε ολόκληρο το νησί αλλά και πέρα από αυτό. Απόδειξη η γέννηση των DUKE 72 μέσα από την συνεργασία του Βρετανού Justin Lumsden ιθύνοντα νου των Big Hogg και εκ των συμφραζομένων επίσης Βρετανού αλλά κατοίκου Αυστραλίας Jonny Mitchell (Future of Dead Relic Memories, Bricolage, The Stranglers). 

Ακόμα και η διαδικασία δημιουργίας του άλμπουμ παραπέμπει σε άλλες εποχές όπου ο επαγγελματισμός ήταν σχεδόν άγνωστη έννοια και επικρατούσαν ο αυθορμητισμός, η αληθινή έμπνευση, το ταλέντο και η αυθεντικότητα.
Σκόρπιες ιδέες μιας δεκαετίας, μια επίσκεψη του Mitchell στην Γλασκόβη το '17 και εννέα συνεχόμενες ώρες ηχογράφησης έδωσαν ζωή στο The Mid Shires Herald.
Υφολογικά η μουσική των DUKE 72 διαθέτει στοιχεία από όλα τα είδη που συνέθεσαν την ιστορική σκηνή που πήρε το όνομα της από την μικρή πόλη της κομητείας του Κεντ στην Νοτιοανατολική Αγγλία.
Ωστόσο ανεπαίσθητα το βάρος της πέφτει λίγο περισσότερο στο prog - rock κλαδί με έξυπνες αναφορές και σε σχήματα όπως οι Wishbone Ash και οι Camel της πρώτης και χρυσής περιόδου.

Κατά τα λοιπά τα “ξωτικά” του Canterbury απαντώνται καθ’ όλη την διάρκεια του δίσκου αποτελώντας βασικό κομμάτι και του artwork του εξωφύλλου.
Από την μικρότερη έως και την μεγαλύτερη σε διάρκεια σύνθεση επικρατεί τέλεια ισορροπία με τα εννέα κομμάτια του άλμπουμ να ακούγονται αυτόνομα αλλά ταυτόχρονα και ως ένα ενιαίο σύνολο.
Η τέλεια μίξη ετερόκλητων στοιχείων όπως η δύναμη/βαρύτητα των κιθαριστικών μερών, των groove μπασογραμμών σε συνδυασμό με το ενδεδειγμένο drumming, την αέρινη αίσθηση των πνευστών και των πλήκτρων σε συνάρτηση με τα στιβαρά φωνητικά του Justin Lumsden και τα εξαιρετικά δεύτερα γυναικεία σαν επικάλυψη νεραϊδόσκονης, τελειοποιούν το αποτέλεσμα.

Οι DUKE 72 μας έδωσαν εν έτει 2019 ένα μοναδικό μουσικό διαμαντάκι βγαλμένο από το παρελθόν με τέτοιο τρόπο που μας πείθουν χωρίς καμία αμφισβήτηση για την ειλικρίνεια των προθέσεων τους.
Ακόμα και αν δεν υπάρξει συνέχεια αυτής της πρώτης προσπάθειας, διακινδυνεύω να προβλέψω ότι ο μουσικός ιστορικός του μέλλοντος κάπου στα γραπτά του θα μνημονεύει αυτή την πρώτη κυκλοφορία τους.
Μέχρι τότε ως σύγχρονοι τους, ας απολαύσουμε σε πραγματικό χρόνο το The Mid Shires Herald δίνοντας του την δέουσα προσοχή.

Tracklist:
1.Weekend by the Sea 2.Trapped 3.Rust and Stars 4.Backbone of a Jellyfish 5.Isadora 6.Oxblood and Rings 7.Evil Genius 8.Antique Antiques 9.Out Of Reach

Line-up:
Justin Lumsden: Guitars - Vocals
Jonny Mitchell: Drums
Ross McCrae: Trombone
Sophie Sexon: Vocals - Flute
Lavinia Blackwall: Vocals - Piano
John Cromar: Hammond Organ - Electric Piano

https://www.facebook.com/puppette72/


https://duke72.bandcamp.com/track/weekend-by-the-sea


✍ Jack Syrmaleon (ECLECTIC SHADOWS team)

Read 263 times