Monuments on Facebook

KLONE – The Grand Voyage (Kscope/2019)

Wednesday, 11 September 2019 09:07
Συντάκτης:
Published in Where Prog meets Art

“Θέλουμε η μουσική μας να αντηχεί στον Κόσμο. Πρέπει να κατακτηθεί από κάτι ισχυρότερο και βαθύτερο”
_KLONE
Κύριοι τα καταφέρατε!

 

Η πρώτη μου γνωριμία με τους Γάλλους KLONE υπήρξε σε μια αναζήτηση μου στο Myspace.
Μια αρκετά ελπιδοφόρα μπάντα έκανε τα πρώτα της βήματα στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα. Όσοι θυμάστε τον ιστότοπο αυτό, θα γνωρίζετε τι γινόταν εκεί.
Από τότε έχουν περάσει 15 περίπου χρόνια. Με χαρά αντιλαμβάνομαι ότι κάποια σχήματα τής εποχής εκείνης -αναζητώντας την προσοχή μας- είναι ενεργά και το παλεύουν ακόμα ενάντια σε όποιες δυσκολίες τους παρουσιαστούν.
Η χαρά μου μεγαλώνει όταν η αρχισυντάκτρια τού site, μού προτείνει να γράψω την άποψη μου ή έστω δυο λόγια για το καινούργιο τους album. Δεν σας κρύβω ότι είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου αυτό το ότι “ίσως να μην μου αρέσει”.
Τι θα έκανα τότε; Σίγουρα δεν θα έγραφα κάτι καλό ή θα απαντούσα με ένα ξερό... δεν μου αρέσει και δεν θα ασχοληθώ καν.

Όμως εμπιστεύτηκα τη μπάντα και το label τους την Kscope η οποία έχει κυκλοφορήσει αριστουργήματα κατά το παρελθόν.
2019 λοιπόν και νέο album κάτω από τον τίτλο The Grand Voyage είναι εδώ και πιστέψτε με δεν θα μπορούσε να έχει άλλον πιο περιεκτικό τίτλο.
Η φαντασία μου άρχισε να ταξιδεύει μόνο και μόνο απ’ αυτό, χαζεύοντας το πανέμορφο εξώφυλλο που το συνοδεύει.
Όμως η πραγματικότητα τού The Grand Voyage έρχεται να αντικαταστήσει την αρχική φαντασία μου σε ένα ηχοτοπίο τόσο συναρπαστικό που ξεπέρασε τις προσδοκίες μου.
 
 
Οι KLONE μάς μιλούν για ένα ταξίδι στο οποίο οι ονειροπόλοι θα μεταβούν στην κάψουλα και θα φύγουν μαζί τους στο μέλλον ή στο παρελθόν ή ακόμα -για τους πιο τολμηρούς- στην ολοκλήρωση τους στον τρισδιάστατο κόσμο που αντιλαμβανόμαστε.
Ο βίο-υπολογιστής μας θα το αντέξει και θα παραδεχθεί στο τέλος του ταξιδιού ότι πράγματι υπάρχει ελπίδα. Αρκεί βέβαια να γνωρίσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.
Όχι στο εγώ, αλλά στο εμείς.

Η ατμόσφαιρα του album είναι εκπληκτική. Συμπεριλαμβάνει τεράστιες δόσεις progressive rock χωρίς να υπάρχουν τα δαιδαλώδη συμπλέγματα των οργάνων ώστε να μην σου μένει τίποτα στο μυαλό. Αντίθετα μάλιστα η απλότητα των συνθέσεων είναι αυτή που δίνει στον ακροατή την αίσθηση ενός ολοκληρωμένου έργου τέχνης.
Από την έναρξη του πρώτου τραγουδιού Yonder σου έρχεται στο μυαλό ο μέγας Devin Townsend να έχει επέμβει κατά κάποιο μυστήριο τρόπο στην μουσική των KLONE. Οι μελωδίες μαζί με τις βαριές κιθάρες αλλά και την φωνή του Yann Ligner θα λειτουργήσει σαν ακόμη ένα έξτρα όργανο βοηθώντας έτσι το εκρηκτικό αποτέλεσμα.

Στο ίδιο μοτίβο ακολουθούν το Breach και Sealed τα οποία ηχούν αρκετά σύγχρονα με δόσεις από post rock χωρίς να κουράζουν σε καμιά περίπτωση γιατί απλά είναι τραγουδάρες. Σου ανοίγουν τα αφτιά της ψυχής. Όπως είπα η ατμόσφαιρα δεν συγκρίνεται εδώ. Θα πρέπει να ψάξεις σε κυκλοφορίες των Anathema, Katatonia, Riverside για να βρεις κάτι ισάξιο.
Το Indelible είναι μια από τα καλύτερα τραγούδια του The Grand Voyage.
Σε συνεπαίρνει η ambient αισθητική του. Εδώ θα έρθεις αντιμέτωπος με το ταλέντο τής μπάντας. Ανατριχιαστική η πλοκή του και θα καταλάβεις τι σημαίνει πρόοδος για μια μπάντα που το “έχει” όπως λέμε στην γλώσσα μας. Εκτός εάν είσαι απ αυτούς που τα ισοπεδώνει όλα με την καραμέλα του “όλα έχουν παιχτεί στο παρελθόν”. ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΠΕΓΚΛΩΒΙΣΤΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;
 
 
“I’ll join you one day... To enlighten the night, to make part of this tale... Forever and from now Until life make sense, until the day I die I’ll forget myself... To save our legacy, to feed our memories”.
Στίχοι από το Keystone… δεν θα πω κουβέντα για να μην το χαλάσω.
Το Hidden Passenger ηχεί ως το τέλειο soundtrack τής περιόδου προσαρμογής από το Καλοκαίρι στο Φθινόπωρο. Μια κατάθλιψη την περνάμε όλοι μας αυτή την περίοδο. Όμως όταν έχεις τέτοιο διαμάντι στα χέρια σου δεν φοβάσαι τίποτα. Η μουσική είναι η πηγή τής απελευθέρωσης τού νου και της ένταξης μας στο διάβα της ζωής. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ εάν δεν υπήρχε μουσική πως θα ήταν ο κόσμος; Φύση χωρίς δέντρα ή άντρας χωρίς γυναίκα και το αντίθετο;

Το βαρύτερο τραγούδι έρχεται να μας μιλήσει για μια από τις επιρροές της μπάντας. Οι Alice in Chains ζουν στο The Great Oblivion. Εκπληκτικό riff στην συνεχεία δημιουργεί μια heavy rock άρτια ξεσηκωτική σύνθεση. Τύμπανα και μπάσο συμπαγή σαν γροθιά.
Το Sad and Slow είναι το πιο σκοτεινό και το πλέον βαθύ σε μηνύματα τραγούδι τού δίσκου. Μερικές φορές οι μουσικοί μάς προσκαλούν στον μυαλό τους και μιλούν πραγματικά μέσα από τα τραγούδια τους για τους φόβους, τις εμμονές τους αλλά και τις ιδέες τους. Εμείς οφείλουμε να αποδεχτούμε ή να απορρίψουμε κάποιες απ’ αυτές. Εκείνοι όμως έχουν ένα πλεονέκτημα που δεν έχουμε οι υπόλοιποι. Μπορούν όλα αυτά μεταφράσουν σε μουσική και στοίχους. Αυτό κρατήστε το.
Το τέλος του album είναι από μόνο του στενάχωρο. Πραγματικά θα ήθελα να κρατούσε περισσότερο. Εάν με ρωτούσες πιο είναι το καλύτερο τραγούδι τελικά στο The Grand Voyage θα επέλεγα το Silver Gate το οποίο κλείνει τον δίσκο.
Χωρίς να θέλω να μειώσω τα υπόλοιπα κομμάτια, αυτός ο επίλογος είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τελευταία και είναι ξεκάθαρα προσωπική επιλογή.
 

Στο τι επιλέγει καθένας να ασχοληθεί στην μουσική είναι καθαρά δική του προσέγγιση και ελευθερία. Η μουσική όπως όλα στην ζωή, είναι στιγμές.
Μια τέτοια στιγμή θα έλεγα ότι είναι και το τελευταίο album των KLONE.
Μια δουλειά αξιόλογη που θα μπορούσε να κάνει το όνομα τους ευρύτερα γνωστό.
Η δική μου αίσθηση είναι ότι τελικά αυτό που σε κάνει τεράστιο όνομα και rock star δεν είναι οι ίδιοι η μουσικοί αλλά οι οπαδοί.
Τα πράγματα γίνονται δύσκολα όταν έχεις να κάνεις με το progressive rock εν έτη 2019.
Και αυτό από μόνο του είναι ένας Γολγοθάς.

Οι KLONE δεν το έχουν ανάγκη αυτό. Γνωρίζουν τι μουσική παίζουν και αυτό πηγάζει από τις ψυχές τους και τις ιδέες τους. Τι άλλο καλύτερο απ αυτό?
Η νέα τους δουλειά μου άρεσε και δεν το κρύβω. Ελπίζω και σε εσάς.
 
 
 
 
 
 
Halo Of Thorns (ECLECTIC SHADOWS team)
Read 78 times