FISH ON FRIDAY - Black Rain (Esoteric Antenna/2020)

Wednesday, 18 March 2020 15:41
Published in Where Prog meets Art

Νομίζω πως, τώρα πια, έχουμε όλοι μας «μεγαλώσει» μουσικά. Δε βάζω και στοίχημα, όμως. Φυσικά, το δίπολο των 70s που έτρεφε την αιώνια αντιπαλότητα μεταξύ των ροκάδων και των φίλων της disco, μοιάζει σχεδόν πεθαμένο. Είπα, σχεδόν. Μήπως όμως στις μέρες μας υπάρχει κανείς που ενοχλείται σε περίπτωση, λέμε τώρα, που το μαγικό progressive rock, όχι μόνο δεν έχει σκληρότερες προσμείξεις, αλλά pop; Πώς; Ξαφνιάστηκε κανείς; Να τον ξαφνιάσω ακόμα πιο πολύ; Αλήθεια, πού τελειώνει η pop και πού αρχίζει η rock, ιδιαίτερα στις μέρες μας; Καλά, καλά, σταματάω. Λοιπόν, τι λέγαμε; Α, ναι: το “Black Rain” είναι ένας πολύ καλός δίσκος! 

Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη

Αγαπητοί μου εραστές της Μουσικής, ευτυχώς είμαστε πολλοί αυτοί που λατρεύουμε το progressive rock. Αρκετοί όμως από εμάς, κάθε άλλο παρά αδικαιολόγητα, στρεφόμαστε σχεδόν αποκλειστικά στις χρυσές «ρίζες» των 70s, αφού η τεράστια και σχεδόν αναπάντεχη αναβίωση που αυτό γνωρίζει τα τελευταία χρόνια, δεν έχει αποδειχτεί όσο αντάξια του ένδοξου παρελθόντος θα θέλαμε. Φυσικά, υπάρχουν και εξαιρέσεις, μόνο που είναι σχετικά λίγες. Μία από αυτές είναι των Fish on Friday, που επιβεβαιώνεται περίτρανα με το άλμπουμ “Black Rain”, που θα κυκλοφορήσει τη Μεγάλη Παρασκευή! Το πιάσατε το υπονοούμενο;

 

 

Γιατί, όμως οι Fish on Friday ανήκουν στην παραπάνω εξαίρεση; Πρώτα απ’ όλα διότι τα τραγούδια του “Black Rain” αναδύουν μια ζεστασιά που γίνεται αντιληπτή από τις πρώτες κιόλας νότες και επίσης διότι σέβονται απόλυτα τη χρυσή εποχή του progressive rock και έχουν εξαιρετικούς μουσικούς, όπως τον κορυφαίο μπασίστα Nick Beggs και τον αειθαλή πολυπράγμονα Frank Van Bogaert. Όσο για τον Nick Beggs, έναν από τους καλύτερους μπασίστες, που τραγουδά, παίζει keyboards, κιθάρα, αλλά είναι και βιρτουόζος του Chapman Stick, μπορεί να μιλήσει καλύτερα η καριέρα του. Ξεκίνησε ως μέλος των Kajagoogoo (oh, yes…), έπαιξε με τους Steve Howe, Rick Wakeman, John Paul Jones, Gary Numan, Seal, Cliff Richard, Midge Ure, Christian Celtic, Mute Gods, Lifesigns και Iona, ενώ εδώ και μια δεκαετία συνεργάζεται με τον Steven Wilson. Ο δε Frank Van Bogaert αρχικά μετείχε στους new wavers 1000 Ohm, αλλά σύντομα ασχολήθηκε με τη σύνθεση και την παραγωγή. Επίσης, στη σύνθεσή τους μετέχουν οι Marty Townsend (κιθάρα), Marcus Weymaere (ντραμς) και ο William Beckers (keyboards), ο οποίος όμως ήδη αποτελεί παρελθόν.

Σο πανέμορφο «ζεστό» progressive rock του “Black Rain”, μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει πολλά στοιχεία από τη «φρέσκια» προσέγγιση που έχει στο είδος ο Steven Wilson, την οποία δεν τη λες πλέον και τόσο καινούργια, αφού πρωτοεμφανίστηκε το 1992, αλλά ουσιαστικά εδραιώθηκε τρία χρόνια αργότερα. Η μπάντα στο “Black Rain” ακούγεται πιο ώριμη παρά ποτέ, με το δίσκο να αξιοποιεί ακόμα πιο πολύ από τους προηγούμενους το μπάσο του Nick και την κόρη του Lula Beggs, που τραγούδησε για πρώτη φορά με το συγκρότημα στο περασμένο άλμπουμ “Quiet Life”, η οποία συμμετέχει εδώ σε τέσσερα τραγούδια, συμβάλλοντας τα μέγιστα στη γλυκύτητα της μουσικής του “Black Rain”. Επίσης, μετέχει ο φλαουτίστας και σαξοφωνίστας Theo Travis.

 

 

Αυτήν τη φορά, η ψυχή της μπάντας, ο Frank Van Bogaert, έστειλε στα λοιπά μέλη τα demos λιγότερο επεξεργασμένα από τις προηγούμενες, ούτως ώστε να κάνουν περισσότερες συνθετικές παρεμβάσεις στην τελική διαμόρφωση των τραγουδιών. Η κιθάρα του Marty Townsend είναι γλυκιά, ταξιδιάρικη και εξακολουθεί να αγαπά τον Steve Howe και τον Greg Lake. Τι μουσική όμως παίζουν τελικά οι Fish on Friday, που προτιμούν πλέον να τους αποκαλούμε FoF; Progressive rock, pop ή και τα δύο; Ως προς αυτό, όλα τα μέλη της μπάντας συμφωνούν απολύτως, λέγοντας πως το κάθε τραγούδι ρυθμίζει από μόνο του τι από τα δύο θα υπερισχύσει στην αρμονικότατη αυτή συνύπαρξη. Άλλωστε, το μουσικό παρελθόν των μελών, όσο κι αν ο Beggs είναι δηλωμένος fan των Genesis και του progressive rock, δείχνει από μόνο του ότι στην πράξη δεν υπήρξαν ποτέ στεγανά.

Το εισαγωγικό “Life in Towns” πριν καν το καταλάβεις, πριν καν συνειδητοποιήσεις τον progressive rock χαρακτήρα του, σε κάνει να νιώθεις αυτό δυσεύρετο συναίσθημα της «ζεστασιάς», που μόνο η καλή μουσική αναδύει. Εκείνο που, τελικά, σε έκανε πριν κάμποσο καιρό να την ερωτευτείς. Το “Angel of Mercy” είναι καθαρόαιμο progressive, με αρχοντιά και ήπιο μεγαλείο. Έχει εμφανείς και πανέμορφες επιρροές από δύο μέγιστα του είδους συγκροτήματα, τους Caravan και τους Camel, δοσμένες όμως με παραγωγή ψηφιακού δίσκου, αντί βινυλίου (οι μυημένοι θα με καταλάβετε, νομίζω…), αλλά τόσο «αυθεντικές» που μας γυρίζουν πίσω στη μεγαλειώδη μουσική δεκαετία.
Το φερώνυμο “Black Rain” ξεκινά υποβλητικά, στρέφει τη ματιά του στα 80s, χωρίς να προδίδει καθόλου τις προσδοκίες σου, αλλά, αντιθέτως, δημιουργώντας ένα ευχάριστο συναίσθημα. Κι όταν φτάνει η ώρα που σβήνει το ρεφρέν και παίρνει τα ηνία το υπερευαίσθητο μπάσο του Beggs, βρίσκεσαι τηλεμεταφερμένος στα χωράφια του “Single Factor”. Βάλσαμο. Το “Morphine” είναι αργόσυρτο και ατμοσφαιρικό, ενώ είναι αδύνατο να αντισταθείς στην αισιοδοξία του “We Choose to be Happy”. Τα “We’ve Come Undone” και “Letting Go of You” ήταν μια μικρή έκπληξη για μένα, αφού μου θύμισαν τους αγαπημένους μου Stars, με τα όμορφα φωνητικά της Lula να θυμίζουν αυτά της Amy Millan.

 

 

Τώρα, πρέπει να γράψω κάτι για επίλογο. Χμ,..

Θα μπορούσα να πω ότι το “Black Rain” είναι από εκείνα τα άλμπουμ που θέλεις να ξανακούσεις, όταν τελειώσουν. Αυτό θα ήταν πολύ σωστό.

Μάλλον, όμως, είναι καλύτερα να πω πως είναι ένα από εκείνα τα άλμπουμ που σε κάνουν να νιώθεις αληθινά όμορφα και προφανώς γι’ αυτό θέλεις να το ξανακούσεις.

Read 110 times