GYPSY - Comes a Time: The United Artists Recordings (Esoteric Recordings / 2021)

Monday, 26 July 2021 14:22
Published in Where Prog meets Art

Την εποχή που το progressive rock μπλεκόταν με την ψυχεδέλεια της δυτικής ακτής, κυκλοφορούσαν δίσκοι σαν το “Gypsy” και το “Brenda & the Rattlesnake”. Κι όλα αυτά μέσα από έναν σχεδόν πρωτόλειο underground χώρο, που τότε έφερε τη σφραγίδα πολυεθνικών δισκογραφικών εταιρειών.

Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη

Κλασικό παράδειγμα αυτής της εποχής μπορούμε να ξαναζήσουμε στις 27 Αυγούστου χάρη στους Gypsy μέσα από το διπλό “Comes a Time: The United Artists Recordings”, όπου υπάρχουν τα δύο παραπάνω άλμπουμ που κυκλοφόρησαν για την United Artists Records, μαζί με μη συμπεριλαμβανόμενα σε αυτά singles και ένα βιβλιαράκι που περιέχει συνέντευξη του John Knapp.

Αναβιώνουν λοιπόν re-mastered and expanded οι δίσκοι “Gypsy” (1971) και “Brenda & the Rattlesnake” (1972) για να θυμίσουν στους παλιούς και να γνωρίσουν στους νεότερους την καλή εποχή που το rock μπορούσε να είναι «ζωντανό», χωρίς να υπολείπεται ούτε κατ’ ελάχιστο ποιοτικά. Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1968 στο Leicester (και όχι στο… San Francisco) ως Legacy, κυκλοφορώντας ένα single στη Fontana Records, για να μετονομαστεί την επόμενη χρονιά σε Gypsy. Τα μέλη που το αποτελούσαν ήταν οι Robin Pizer (φωνητικά, κιθάρα), John Knapp (κιθάρα, keyboards), Rod Read (κιθάρα), David McCarthy (μπάσο) και David ‘Moth’ Smith (ντραμς). Οι κύριες επιρροές του προέρχονταν από τη δυτική ακτή και ειδικότερα από τους Crosby, Stills, Nash & Young, Buffalo Springfield, HP Lovecraft και Moby Grape, αλλά ο τελικός ήχος τους δεν εξαντλήθηκε στα όρια της Αμερικής, αφού είχε ενσωματώσει στοιχεία από το progressive rock.

Το όχι και τόσο συνηθισμένο στυλ τους εκτιμήθηκε άμεσα στην πατρίδα τους, με αποτέλεσμα να φτάσουν γρήγορα προτάσεις για εμφανίσεις πλάι σε κολοσσούς της εποχής, όπως οι Led Zeppelin και οι The Who, αλλά και δύο συνεχόμενες εμφανίσεις στο περίφημο Isle of Wight Festival του 1969. Κάπως έτσι, απόλυτα φυσιολογικά, ήρθε η πρόταση από τη United Artists Records, που είχε ήδη ξεκινήσει συνεργασίες με αρκετές underground μπάντες. Οι Gypsy έκαναν εκτενείς περιοδείες στην Ευρώπη με την υποστήριξη της εταιρείας τους, αποκτώντας φανατικούς οπαδούς. Το non-album single “Changes Coming - Don’t Cry on Me”, που παιζόταν πολύ στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, τους έδωσε το εισιτήριο για την ονειρεμένη από κάθε συγκρότημα της εποχής εκπομπή Top of the Pops.

Για το ντεμπούτο “Gypsy” μίλησε ο John Peel με τόσο κολακευτικά λόγια, που ακόμα και η ίδια η μπάντα θα δίσταζε να χρησιμοποιήσει: «Το πρώτο και μέχρι τώρα μοναδικό άλμπουμ των Gypsy είναι ένα από τα καλύτερα ντεμπούτα που μπορώ να θυμηθώ ότι έχω ακούσει». Κυκλοφόρησε το 1971, δημιουργώντας μια μικρή σύγχυση στις Η.Π.Α. όπου το όνομα της μπάντας ήταν αναγραφόταν ως English Gypsy, αν και μόνο ως Βρετανοί δεν ακούγονταν, αφού οι επιρροές της Καλιφορνέζικης μουσικής των τελών της δεκαετίας του ’60 ήταν πιο εμφανείς απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή μπάντα. Βέβαια, δεδομένου ότι κάθε άλλο παρά εύκολη υπόθεση ήταν να ξεπεράσει κάποιος τους Crosby, Stills, Nash & Young, Buffalo Springfield, HP Lovecraft και Moby Grape, ακόμα και το να σταθεί πλάι τους δεν το έλεγες και λίγο.

Οι Gypsy δεν αναπαρήγαγαν ξερά τις παραπάνω επιρροές, αλλά προσπάθησαν να τις διανθίσουν με progressive rock δομή και ύφος. Κατά κανόνα όμως ο κεντρικός άξονας της μουσικής τους λιαζόταν στις πολυσχιδείς παραλίες της δυτικής ακτής. Για παράδειγμα, ακούστε το "I Don't Care Do You Mind?" ή το τέλειο ψυχεδελικό "Turning Wheel" και αν δε σας έρθουν στο νου οι CSN&Y, τότε μάλλον θα έχετε ξεχάσει την ένταση στο mute! Στο "Standing Alone, Feeling So Bad" θα βρείτε κάτι από τους Buffalo Springfield, ενώ η γεμάτη ενέργεια αύρα των Moby Grape είναι διακριτή στο "Pony Ride". Μιλώντας για ενέργεια, δε μπορεί κανείς να προσπεράσει εύκολα το εισαγωγικό “What Makes a Man a Man?”, που ξεσηκώνει με ένα τρόπο ανάλογο του Steve Gibbons. Επιπρόσθετα υπάρχει και το επιτυχημένο single “Changes Coming - Don’t Cry on Me”, που είδαμε παραπάνω.

Το 1972 ήρθε το “Brenda & the Rattlesnake”, με τον Rod Read να έχει αποχωρήσει και αντικατασταθεί από το βιρτουόζο Ray Martinez. Ο δίσκος διατήρησε τη δυναμική του προηγούμενου, συνεχίζοντας αξιοπρεπώς την πορεία της μπάντας, με την παραγωγή του John Anthony (Van der Graaf Generator, Genesis, Rare Bird) να αναδύει μια πιο ραφιναρισμένη αίσθηση. Επειδή όμως δεν τα πήγε το ίδιο καλά σε πωλήσεις, ήταν ο τελευταίος που κυκλοφόρησε με την υπογραφή της United Artists Records, αφού δεν υπήρξε εκ μέρους της ανάλογο ενδιαφέρον για το υλικό που θα αποτελούσε τον τρίτο δίσκο.

Read 100 times