BARCLAY JAMES HARVEST - Time Honoured Ghosts: Expanded & Remastered (Esoteric Recordings / 2021)

Monday, 06 September 2021 15:59
Published in Where Prog meets Art

Time Honoured Ghosts: προφητικό, δε νομίζετε;

Από τον Κρεμμυδιώτη Τάκη

Το τεστ μοιάζει απλό, αλλά, μη γελιέστε, είναι πολύ δύσκολο. Για δοκιμάστε: ποιος είναι ο καλύτερος δίσκος των Barclay James Harvest; Πώς είπατε; Για μια στιγμή. Δε νομίζω να ανήκετε σε εκείνους που ακόμα και σήμερα θεωρούν τους BJH ως τη μπάντα του “Poor Man’s Moody Blues”. Ούτε, πάλι, θα ήταν πολύ έξυπνο να απαντήσετε: «όλοι»!

Η ομολογουμένως δύσκολη αυτή επιλογή μπορεί να γίνει ευκολότερη, αν κάποιος αφήσει κατά μέρος τις πολλές και ούτως ή άλλως όμορφες επιτυχίες τους, που είχαν ως αποκορύφωμα το «εμπορικότερο» “Gone to Earth”, και προσεγγίσει το άλμπουμ ως ολότητα. Ποια (κατά τη γνώμη μου) απομένουν, λοιπόν; Το “Once Again” (1971), το “Everyone Is Everybody Else” (1974) και το “Time Honoured Ghosts” (1975). Τώρα πια, ό,τι κι αν διαλέξετε, θα είναι πράγματι κορυφαίο.

Θυμάστε πώς τους είχε αποκαλέσει εκείνος ο πικρόχολος δημοσιογράφος; Τους είχε πει "poor man's Moody Blues", επειδή του ακούγονταν ως φτωχοί συγγενείς των εξαιρετικών Moodies.

Μόνο που ξέχασε να μας πει το άλλο με τον Τοτό. Οι BJH είχαν μια αρχοντική progressive και art rock αισθητική, διαποτισμένη από γενναίες δόσεις πλήκτρων, συμπεριλαμβανομένου του mellotron. Οι συμμαθητές από το σχολείο Stuart “Wooly” Wolstenholme και John Lees ήταν υπεύθυνοι για το γκρουπ, το οποίο γεννήθηκε το 1966 στο Όλνταμ από συνένωση μελών δύο τοπικών συγκροτημάτων, των Sorcerers και των Wicked Blues Keepers. Ως αρχικές τους επιρροές θεωρήθηκαν οι Love, Byrds και Simon & Garfunkel, αλλά σύντομα απέκτησαν το δικό τους χαρακτηριστικό ήχο, που ήταν μεν κατά κάποιον τρόπο underground, αλλά αρκετά μελωδικός και συχνά συμφωνικός. Η μπάντα εντάχθηκε σχεδόν αμέσως στο δυναμικό της δισκογραφικής εταιρείας Harvest, για να μετακομίσει το 1976 στην Polydor, εξασφαλίζοντας διαρκώς την καλύτερη δυνατή διανομή των δίσκων της. Στη δεκαετία ’70-’80 σχεδόν κάθε χρονιά κυκλοφορούσαν νέο δίσκο, με αποτέλεσμα να αποκτήσουν μεγάλη φήμη, ιδίως σε κολλεγιακούς κύκλους, αλλά και εκτός συνόρων με αποκορύφωμα τη Γερμανία.

Το “Time Honoured Ghosts” έρχεται από την καρδιά της εποχής εκείνης, κουβαλώντας στο ακέραιο της δυναμική της μπάντας και τώρα μας ξαναέρχεται στις 24 Σεπτεμβρίου remastered από τις πρόσφατα ανακαλυφθείσες stereo master tapes πρώτης γενιάς και expanded αφενός με μια εκτέλεση του “Child of the Universe” από το 1975, η οποία προοριζόταν για Αμερικανικό single, αλλά τελικά δεν είδε ποτέ το φως και αφετέρου με ένα DVD με 5.1 Surround Sound up-mix από τις master tapes και όχι από τις πρωτότυπες multi-track tapes, λόγω απώλειάς τους, καθώς επίσης και από πέντε φιλμ των τραγουδιών “Jonathan”, “Titles”, “Moongirl”, “One Night” και “Beyond the Grave”, που προορίζονταν για την καλύτερη προώθησή του δίσκου. Φυσικά, υπάρχει το κλασικό βιβλιαράκι όπως και ένα πόστερ, for old times’ sake!

To άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ του Μαϊου και του Ιουλίου του 1975 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Την αριστοτεχνική παραγωγή υπέγραψε ο πολύς Eliot Mazer (Big Brother and the Holding Company, Neil Young, Bob Dylan, The Band, Janis Joplin), συμβάλλοντας τα μέγιστα στο να αφομοιωθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο οι ποιοτικές pop καταβολές της μπάντας στο rock ήχο τους. Επίσης, έδωσε ένα λιγότερο ορχηστρικό χαρακτήρα από εκείνον των προηγουμένων δίσκων, διατηρώντας όμως το σημαντικό ρόλο των φωνητικών στο τελικό αποτέλεσμα. Το συγκρότημα αποτελούνταν από τους John Lees (κιθάρα, φωνητικά), Les Holroyd (μπάσο, φωνητικά), Stuart "Woolly" Wolstenholme (πλήκτρα, φωνητικά) και Mel Pritchard (ντραμς, κρουστά).

Μπορεί να ακούγεται πλέον ως κλισέ, αλλά είναι αλήθεια ότι το άλμπουμ αποκαλύπτεται σταδιακά, σε σημείο που οι επόμενες ακροάσεις εκπλήσσουν, ιδιαίτερα όταν συνειδητοποιήσει κανείς πόσα πράγματα του είχαν διαφύγει στην αρχή. Το εισαγωγικό “In My Life", που επηρέασε αναμφισβήτητα το κατά τρία χρόνια μεταγενέστερο "Loving Is Easy", είναι απλά κλασικό, ενώ το στιχουργικό κολλάζ με τίτλους τραγουδιών των The Beatles, που συναντάμε στο εμπορικά επιτυχημένο “Titles”, σίγουρα δεν είναι το μόνο που απηχεί την κληρονομιά της παρέας από το Λίβερπουλ. Το "Jonathan", εμπνευσμένο από τη νουβέλα Jonathan Livingston Seagull του Richard Bach (1972), είναι απολύτως χαρακτηριστικό της εποχής, όπως και τα επίσης πολύ όμορφα “Sweet Jesus”, “Hymn for the Children”, “Song for You” και “One Night”. Αν όμως με πιέσετε να αποκαλύψω το πιο αγαπημένο μου, δε θα μου πάρει καθόλου χρόνο να πω το "Moongirl", που πάντα μου έφερνε στο νου την ήπια πλευρά των Rare Earth, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ίσως το καλύτερο παράδειγμα της ικανότητας του Wolstenholme να δημιουργεί ατμόσφαιρα με οποιοδήποτε όργανο έχει πλήκτρα.

Time Honoured Ghosts, λοιπόν, κυριολεκτικά, ίσως και μεταφορικά.  



Read 78 times