RIVERSIDE – “ID.Entity” (InsideOut/2023)

Tuesday, 10 January 2023 17:07
Published in Where Prog meets Art

Be the change

Παρυσιάζει η Ελένη Λιβεράκου Eriksson

Η στιγμή που φτάνει, όταν οι Πολωνοί RIVERSIDE κυκλοφορούν άλμπουμ, μπορεί να με διαλύσει. Με βάζει στη διαδικασία σκέψεων, φτάνω ακόμα και να προβληματίζομαι, να αναρωτιέμαι για το ‘τι’ και το ‘πως’ του κάθε κομματιού. Και όλα αυτά πριν από οποιαδήποτε ακρόαση κομματιού. Έτσι, απλά για να το ζω πιο δραματικά. Βέβαια, όταν φτάσει η στιγμή που απελευθερώνουν ένα-ένα τα singles τους στα media, τότε να δεις. Ακούω αυτά που επιλέγουν οι ίδιοι πρώτα, (και χωρίς να είναι πάντα τα καλύτερα τους, αποδεδειγμένα αυτό!), μπαίνω στη διαδικασία ανάγνωσης σχολίων των φίλων, φανατικών κ.τ.λ.

Διχάζομαι, καταλαβαίνεις? Κι επειδή είναι η αγαπημένη μου μπάντα -από τα πρώτα της βήματα- θέλω να είναι όλα τέλεια. Να μου αρέσουν τα τραγούδια, οι στίχοι και η μουσική, να είναι αυτό που ‘θα’ ήθελα εγώ να ακούσω.

Αλήθεια? Κι αν δεν βγει έτσι? Κι αν ο εγκέφαλος τής ομάδας έχει άλλα πλάνα? Κι αν ο Mariusz Duda θέλει να αλλάξει πορεία?... να βγάλει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό?... ή κάτι που είναι συνύπαρξη τού άξιου μουσικού παρελθόντος τής μπάντας?... Κι αν… κι αν…
Έχει περάσει ήδη μια 5ετία από το Wasteland τού 2018. Κυκλοφορεί το 8ο τους άλμπουμ και τα πράγματα έχουν ως εξής.

Σε μια πρόταση θα μπορούσα να πω πως: Ο Duda με την παρέα του έγραψαν το άλμπουμ που θα ήθελαν οι φίλοι, ακόλουθοι και φανατικοί να ακούσουν. (Θυμάμαι συγκεκριμένα, στιγμές στα social που στα posts τού Duda γινόταν ένας ανθρώπινος κατακλυσμός από ερωτο- απαντήσεις σχετικά με το τι και πως θα ήθελαν οι οπαδοί, το νέο άλμπουμ να ακουστεί.) Ήμουν κι εγώ εκεί σχεδόν ουρλιάζοντας με γράμματα να λέω πως θα ήθελα κάτι όπως η πρώτη τους τριλογία.

Έβαλα το άλμπουμ να παίζει. Στα ηχεία, στα ακουστικά, με lyrics και χωρίς. Και μετά ησυχία. Και πάλι, και ξανά. Ήθελα να σιγουρευτώ τι ακούω και να μου κάνω -για άλλη μια φορά- μια νύξη περί ‘υπομονής’.
Πιάνω τον εαυτό μου να μιλάει δυνατά μόνος του, να λέει, ωραία, μπράβο, ωραίο μπάσιμο, φοβερό γύρισμα, ατμοσφαιρικό χαλί εδώ, και μια πιασάρικη, έξυπνη γέφυρα πιο κει… Θα τρελαθούμε?  

Ναι, κάπως έτσι είναι. Εκεί που το ακράτητο εγώ μου νόμιζε πως θα ακούσει ένα καινούργιο -Coldplay τύπου- άλμπουμ, μπαίνει το Friend or Foe? και μου δίνει μια Rush μεγάλη σφαλιάρα. Πολλοί θα αναφερθούν σε αυτό αλλά και τι? Σιγά το θέμα. Πόσοι δεν θα ένιωθαν περήφανοι στο άκουσμα των κολοσσών? Αλλά επίσης δεν βλέπω που θα υπήρχε πρόβλημα στην σύγκριση τής φωνής -σε κάποιες στιγμές- τού Duda με εκείνη τού Morten Harket των A-ha. Απλά μαγική θα έλεγα εγώ. Βέβαια μην πέσετε στην παγίδα των πρώτων λεπτών, γιατί όλο το άλμπουμ κρύβει τόσο συνθετικά όσο και φωνητικά, άπειρες εκπλήξεις.

Ο Mariusz δεν εφησυχάζετε, είναι ο μουσικός, ο συνθέτης, ο μπασίστας και πολλά άλλα και οδηγείται κάθε φορά στο επόμενο βήμα χωρίς να ταλαντεύεται. Θέτει την δική του ταυτότητα σε κάθε βήμα, έτσι κι εδώ με το ID.Entity. Έχουν ήδη γραφτεί πολλά και σίγουρα τις επόμενες ημέρες άλλα τόσα. Το θέμα είναι πόσο ισχυρός στέκεται στον δικό του προορισμό και πόσο προχωρά ή μένει στάσιμος. Θα μπορούσαν να γίνουν αναλύσεις επί αναλύσεων βάζοντας στο κάδρο την σύγκριση τού νέου άλμπουμ με όλα τα υπόλοιπα πίσω στο χρόνο. (Not this time! Εχμ, όταν θα γράψουμε το βιβλίο θα σας πούμε.)

Ακούγοντας το Big Tech Brother αναφώνησα πως κάποια ‘πεταχτά’ πνευστά θα ταίριαζαν υπέροχα σε αυτό το εκπληκτικό κομμάτι. Δραματικά solos. Και βέβαια ο φίλος μας ο Michał Łapaj ζωγραφίζει πολύχρωμα με τα πλήκτρα του όπως και στο Post-Truth που κλείνει με ένα μοναχικό πιανιστικό fade out.
Στα 7 κομμάτια τού άλμπουμ -που παρά λίγο ακουμπά στην διάρκεια 1 ώρας-, έρχεται το 5ο κατά σειρά με τίτλο The Place Where I Belong το οποίο αγγίζει λίγο από τη μαγεία τού Second Life Syndrome και αποτελείται και αυτό από 3 ενότητες. Μέχρι στιγμής, -αποδεδειγμένα πια κι αυτό- έχουμε να κάνουμε με αναφορές από τα πρώτα 4 πρώτα άλμπουμ τού συγκροτήματος. Πολύ rock, πολύ συναίσθημα, όμορφες συνθέσεις, εναλλαγές, up and down ταχύτητες, όμορφα φωνητικά αλλά… και εκείνες τις στιγμές που ο Duda φωνάζει (πάντα το λάτρευα αυτό!), με πάει πίσω στα Second Life Syndrome και Out Of Myself δισκάκια.

Στο σχεδόν 6λεπτο I'm Done With You με στίχους όπως: “Why don’t you simply shut your mouth and take your poison from my soul… Far away” ταξιδεύω σε εκείνο το σύμπαν τού Volte-Face και των στίχων: “But I don’t intend to stop my fight and I’m not afraid… NOT AFRAID”.
Επίσης, το κλείσιμο με το Self-Aware έρχεται πιο επαναστατικό και cheer up. Κλείνει το μάτι σε όλους. Πολύ όμορφη σύνθεση και άκρως συναυλιακό κομμάτι.
Άλλωστε τα τελευταία χρόνια η επικοινωνία μπάντας και κοινού έχει αποδειχθεί άμεση και ζεστή.

Η μορφολογία των κομματιών more or less έχει κάπως έτσι. Γενικά, υπάρχει και αναπτύσσεται συνέχεια η ταυτότητα τής μπάντας. Αναγνωρίζεις τον ήχο, τα όργανα, πολλές φορές και το σκεπτικό τής κάθε σύνθεσης (λέμε τώρα, σε περίπτωση που είσαι φανατικός/ή όπως εγώ), σε αυτόν τον τομέα δεν λοξοδρομούν. Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω κάτι από παλιά και ευρέος γνωστό. Θα έλεγα πως σε αυτό το νέο τους βήμα είναι back to the future!
Ναι, πίσω στο μουσικό τους παρελθόν με καινούργια παπούτσια.
Τι να πω για το σύνολο τής μπάντας? Και οι 4 είναι υπέροχοι. Η θεματολογία τού άλμπουμ έχει γίνει γνωστή από τον ίδιο τον δημιουργό καιρό τώρα. Στα social αρκετά συχνά, και με την κυκλοφορία κάποιου single, δίνει και, τόσες…όσες, πληροφορίες χρειάζονται σχετικά και ενημερωτικά.
Η πολύπλευρη έννοια τής ταυτότητας.

“Επί ID.Entity,πέρασα ένα άλλο σύνορο και νομίζω ότι έχω γράψει τους καλύτερους και πιο δυνατούς στίχους στην καριέρα μου. Και τα δυνατά λόγια πρέπει να απεικονίζονται με δυνατή μουσική.” _ Duda
Ο Πολωνός γράφει για το τώρα, το σήμερα. Όλα αυτά που υπάρχουν και που ζούμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε καθημερινή βάση. Ότι ζούμε σε εποχές τεράστιας έλλειψης εμπιστοσύνης, κοινωνικών διχασμών, αβεβαιότητας, ψεμάτων, προπαγάνδας και επαγρύπνησης. Ζούμε σε εποχές θυμού και ανημποριάς. Σε εποχές που κυριαρχούν οι Big Techs, οι λαϊκιστές, θεωρίες συνωμοσίας, μίσος, άπληστες εταιρείες που προκαλούν τον πλανήτη και την ανθρώπινη φύση να πεθάνει βεβιασμένα.

Κι εδώ ερχόμαστε όλοι να απαντήσουμε στα ερωτήματα που θέτει στους στίχους. Ποιοι είμαστε εμείς? Είμαστε ο εαυτός μας? Κρυβόμαστε πίσω από μάσκες? Ποιος είναι ο ρόλος μας στη ζωή? Μήπως είναι και διπλός? Τι δείχνουμε προς τα έξω όταν την ίδια στιγμή είμαστε κάποιοι άλλοι?
Θα συμφωνήσω σε δήλωση του που λέει πως τις μέρες αυτές, τα χρόνια που διανύουμε είναι λίγο δύσκολο να τραγουδάς για αγάπη, φιλία ή φανταστικούς κόσμους.
Ναι, σίγουρα και ώσπου να επανέρθουμε χρειάζεται μια δυνατή κλωτσιά στα πισινά. Πιο ευγενικά, το ξύπνημα.
Και οι RIVERSIDE έχουν το alarm μόνιμα ενεργοποιημένο από ότι φαίνεται. Unsubscribe the ones who make us hostile.

Με λίγα λόγια. Το άλμπουμ αξίζει τα καλύτερα. Είναι μια φρέσκια πνοή στις γκρίζες ζωές μας. Μια rock κατάσταση χωρίς πολλά-πολλά. Είναι η βοήθεια τής προσωπικής μας αφύπνισης. Έως ότου κάποια στιγμή -και με την ελπίδα πως -θα επανέλθουμε στα ανθρώπινα, στα γήινα. Στην αυτογνωσία, στην ενσυναίσθηση, στην υποστήριξη και στην άμυλα. Και τότε οι φίλοι μας οι Πολωνοί θα είναι έτοιμοι να μας παραδώσουν την επόμενη έκπληξη.


https://www.facebook.com/Riversidepl
https://riversideband.pl/
RIVERSIDE - “Friend or Foe? (Single Edit)“ (Official Video):
 


Read 82 times