FROST* - Falling Satellites InsideOut

Wednesday, 11 May 2016 15:21
Published in Where Prog meets Art

“Πρόοδο ονομάζουμε την ικανότητα του ανθρώπου να περιπλέκει την απλότητα.”

Ναι, φταίω εγώ μετά.
Προσπάθησα σκληρά πρέπει να με πιστέψετε, το άκουσα αρκετές φορές και ήταν πραγματική προσπάθεια γιατί αν κάτι δεν σε αρπάξει από την αρχή (το τονίζω πάλι αυτό) δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ! ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ οι εξαιρέσεις. Για να μην έχουμε όμως και καλά έστω και την παραμικρή αντίδραση, ακούστε και μόνοι σας. Αν έχετε και την ακουστική προϋπηρεσία με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους, ακόμα καλύτερα. Αν είστε λάτρης του υπερβολικού synth ακούστε το ώσπου τα ντεσιμπέλ να σας τρυπήσουν τα μελίγγια. Και μια που το ξεκαθάρισα πάμε να δούμε τι συμβαίνει.
Λοιπόν έχουμε και λέμε.

FROST*. Εμφανίστηκαν πάλι στα μουσικά δρώμενα μετά από 8χρονη απουσία. Στο περίμενε λοιπόν αυτό, κάποιοι αν μη τι άλλο, περιμένουν κάτι που θα τους ανταμείψει ακουστικά, συναισθηματικά και ότι άλλο θέλετε προσθέστε.
Τους FROST* τους έμαθα από το πρώτο τους άλμπουμ το “Milliontown” το 2006 και το οποίο πραγματικά μου άρεσε. Βέβαια το ότι τότε μέλη από τους Arena, Kino, It Bites, IQ, εισήλθαν εκεί, αυτό από μόνο του μου έδωσε μια υπόσχεση. Της πολύ καλής μουσικής. Τότε δεν έπεσα έξω. Ακολούθησε το “Experiments In Mass Appeal” το 2008 που μου πέρασε λιγάκι στο φλου, και τώρα το “Falling Satellights” το οποίο μια που το άκουσα για να ξέρω τι θα γράψω και μια που θα τοποθετηθεί στο χρονοντούλαπο του σκληρού μου. Αλήθεια λέω. Χωρίς το ίχνος διάθεσης “θαψίματος” ή αρνητισμού και μόνο παραθέτοντας αυτό που εισήλθε από τα ακουστικά στον εγκέφαλο μου. Και αυτό ήταν λοιπόν μια σύγχυση. Στο 55.55 λεπτών άλμπουμ μια “πληκτρολογική” καταιγίδα μου σάρωσε τα έσω μου. Αν ήταν και θετικό αυτό θα το διατυμπάνιζα περίτρανα. Η υπερβολή όμως άνευ λόγου και αιτίας με κούρασε σε βαθμό που θέλω να τους στείλω e-mail δηλαδή κιόλας και να ρωτήσω, γιατί ΤΟΣΟ πολύ! Πολλές φορές η απουσία χρόνων κάποιων καλλιτεχνών, μουσικών ή οτιδήποτε τους οδηγεί σε “σάλτο μορτάλε”. Φυσικά ανάλογα τα γούστα και τις προσωπικές προτιμήσεις. Σε κάποιους μπορεί να αρέσει (απλά) αλλά είμαι σίγουρη πως αυτό δεν είναι και αρκετό στην τελική.
Το “Falling Satellights” έρχεται θεματολογικά να καλύψει την έννοια και την αξία της ζωής. Το πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος που ζούμε στην γη και που αξία δεν του δίνουμε όταν αυτός κυλάει, παρά όταν τα χρόνια περνούν καταλαβαίνουμε τις ευκαιρίες που θα έπρεπε να είχαμε δώσει κάνοντας καλύτερη τη ζωή μας.

Μουσικά τώρα... εκεί είναι το “θέμα” μου. Η υπερβολή του Jem Godfrey στα πλήκτρα με κατατρόπωσε. Οι πειραματισμοί του σε υψηλότερες οκτάβες με ενόχλησαν σε σημείο που δεν τόλμησα να αυξήσω το volume στο player. Ίσως με κάτι λιγότερο από αυτό, το άλμπουμ θα μπορούσε να είναι και συμπαθητικό αφού έχει όμορφες μελωδίες σε αρκετά σημεία. Ένα ημι-concept άλμπουμ που από τα μισά και κάτω μάλιστα (τα 6 τελευταία κομμάτια) ανήκουν σε μια μουσική ενότητα που λέγεται “Sunlight” και που συμμετέχει και ο βιρτουόζος Joe Satriani. Είπαμε όμως εεε? “Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά”!

Δεν έχει και τόσο σημασία ποιος συμμετέχει και που αλλά πως θα “δέσει” όλο αυτό. Έχουμε ακούσει κατά καιρούς συνεργασίες που μας έχουν αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Όλα είναι και θέμα timing. Θα ήθελα να ακούσω περισσότερο και τα άλλα instruments που νομίζω πραγματικά “θάβονται”. Τα φωνητικά είναι πολύ όμορφα χωρίς εκπλήξεις, απλά ακολουθούν τον ειρμό του synth. Παρα-μοντέρνοι λοιπόν FROST* (και το style τους εμφανισιακά έχει αλλάξει πολύ) με λιγάκι διαφοροποιημένους ήχους, κοντύτερα σε μεταλλικό (όχι metal όπως λέμε Heavy metal, καμία σχέση, όπως λέμε ατσάλι, σίδερο..κάτι τέτοιο), διαστημικό, μελλοντικό...κάτι!

Δεν ξέρω αν θα είμαι εδώ για να περιμένω άλλα 8 χρόνια για να ακούσω κάτι τέτοιο (!) σίγουρα όμως βγαίνουν απίστευτες δουλειές μουσικές εκεί έξω που δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς πολύ για να τις ακούσει και λατρέψει. Ούτε καν να τις κυνηγήσει ξέρεις...!

Read 356 times