Astrakhan - Adrenaline Kiss (Dead End Exit Records)

Wednesday, 18 May 2016 14:28
Published in Where Prog meets Art

«...Η αδρεναλίνη βοηθά τον οργανισμό να κινητοποιήσει όλες τις πηγές ενέργειάς του, σε περιπτώσεις έντονης δραστηριότητας, διεγείροντας το συμπαθητικό νευρικό σύστημα για επείγουσα ενέργεια κατά τη λεγόμενη "αντίδραση μάχης ή φυγής...»

Αυτό ακριβώς κάνουν οι Σουηδοί με το “φιλί” τους!
Ο απόλυτος επαναπροσδιορισμός του γνήσιου Hard Rock?
Μάλιστα! Παρακαλώ περάστε!
Από που να το πιάσω αυτό το... ΑΛΜΠΟΥΜ! Ναι, με κεφαλαία.Οι “παλιοσειρές” της Hard rock σκηνής θα κάνετε τούμπες με δαύτους! Ξεκινάω λοιπόν να διηγούμαι τι άκουσαν τα αυτάκια μου (και εύχομαι σύντομα και τα δικά σας). 

Σουηδία πάλι. Ναι... δεν γλιτώνουμε ποτέ! Από την Στοκχόλμη με αγάπη απλώνονται σε όλη την Ευρώπη σιγά - σιγά και σε αυτό βοηθά στο μέγιστο και ο Αγγλικός στίχος πέρα από τις απίστευτες μουσικάρες.
Μέλη από Pain of Salvation, Royal Hunt, Evergrey βάζουν το χεράκι τους, τις εμπειρίες τους και τις τεχνικές τους και μας δίνουν... ΑΥΤΟ!

Στο “Adrenaline Kiss” μόνο το τελευταίο κομμάτι είναι στην μητρική τους γλώσσα και αυτό ονομάζεται “Stockholm”. Είναι ένα απίστευτα συναισθηματικό κομμάτι, δυνατό σε αναμνήσεις. Ο ερμηνευτής εξωτερικεύει όλα του τα συναισθήματα ζώντας στην μεγάλη πόλη που τον έχει αλλάξει αλλά μη ξεχνώντας την πορεία όλης του της νεανικής ζωής μια και οι μνήμες παραμένουν, όπως αναφέρει στους στίχους. Εμπειρίες με τον πιο εκφραστικό τρόπο.

Ένα σχήμα που αρχικά με παραξένεψε το όνομα του. ASTRAKHAN, (που για τους Έλληνες έχει μια άλλη λίγο κωμική σημασία παρμένη από τον Ελληνικό κινηματογράφο). Το επόμενο ακριβώς που με έφερε στην κυριολεξία στα πόδια της Dead End Exit Records απαιτώντας στην κυριολεξία το promo για την ακρόαση και έπειτα παρουσίαση του άλμπουμ ήταν η συμμετοχή του Mr Johan Hallgren, ξέρεις... τον ημίγυμνο ρασταφάρι των PAIN OF SALVATION. Να τονίσω όμως ότι στις κιθάρες του άλμπουμ είναι ο Marcus Jidell ο οποίος είναι δυναμίτης! Έτσι, μόλις παρέλαβα το promo άρχισε η μανιακή ακρόαση, το ψάξιμο, ο ακράτητος ενθουσιασμός και η εξακρίβωση πως κάποιες άλλες μπάντες που επί χρόνια βρίσκονται στον θρόνο του μουσικού μου γούστου ταρακουνήθηκαν. Ναι είναι αλήθεια.

Οι ASTRAKHAN έχουν ήδη πάρει τη θέση που τους αξίζει. Παρελθόν πολύ δεν έχουν αφού το “Adrenaline Kiss” είναι μόλις η δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά που ακολούθησε το “Retrospective” του 2013.
Heavy εισαγωγή με το ξεκίνημα του “Hear Me Now” με Opeth-ικές συνοπτικές διαδικασίες. Για να τα πάμε καλά και καταλαβαίνουμε τι λέμε όταν αναφέρομαι σε μπάντες που “μοιάζουν”, “αναφέρονται” και όλα τα σχετικά δεν μιλάω για copy / paste. Μιλάω για ύφος και απλές αναφορές. Άντε για να μην πω ότι οι ASTRAKHAN έγραψαν ήδη πιο αξιόλογο άλμπουμ σε σύγκριση με τα τελευταία πολλών “διάσημων”.Το “Wisdom of Massdestruction” ακολουθεί δίνοντας έμφαση στα μοναδικά φωνητικά του Alexander Lycke, τα πλήκτρα του Jörgen Schelander και τις κιθάρες του Marcus Jidell σε εναλλαγές.
Το “Silver Dreams” κατεβάζει τους τόνους κάνοντας πρωταγωνιστή τον Alexander Lycke για λίγα δευτερόλεπτα στην εισαγωγή του, αφού τον ακολουθεί μετέπειτα η μπάντα σαν καταιγίδα. Ωραία διπλά φωνητικά έρχονται από πίσω και επιστροφή στις Gillan εποχές. (Alexander, μήπως είσαι γιος του Ian και μας το κρύβεις!?) Ναι, ο Lycke έχει αυτό το μαρκάρισμα του τραγουδιστή.

Πριν μπω να διαβάσω σχετικά για την μπάντα μια εντύπωση απ' ευθείας εντυπώθηκε στο μυαλό μου. “Χμ... φοβερή φωνή, σαν να παίζει κάποιο ρόλο σε μιούζικαλ, πολύ θεατρική!” Ακολούθησε το σχετικό ενημερωτικό φυλλάδιο και εκεί διάβασα πως ο Alexander Lycke είναι γνωστός στο ευρύ μουσικό κοινό (εγώ δυστυχώς τον αγνοούσα) σαν μιούζικαλ αρτίστας σε βασικούς ρόλους σε έργα όπως τα: “Jesus Christ Superstar”, “Hair”, “American Idiot” και “Les Miserables” σε όλη την Ευρώπη. Δεν το λες και λίγο! Η φωνή αυτή είναι χαρισματική! Τελεία και παύλα.- Ξεχωρίζει από το σωρό και αγαπιέται αμέσως από τους ροκάδες!

Οι Zeppelin-ικές αναφορές με το “Alive” χρονικά όμορφα Deep Purple-ικά πισωγυρίσματα με το ομότιτλο του άλμπουμ “Adrenaline Kiss”. Προοδευτικά ανοίγματα σε κλασσικές ροκ φόρμες, instrumental-ικό χαλί με ανατολίτικα χρώματα και aggressive ξεσπάσματα.
“Είμαι και εγώ εδώ, με ακούς έτσι?” μου φωνάζει το μπάσο του Per Schelander που με έχει κολλήσει στον τοίχο με το “One More Day”. Και βέβαια σε ακούω, πλάκα κάνεις?
7 λεπτά γεμάτα heavy riffs και ταχυδακτυλουργικά από τον Jörgen Schelander στα πλήκτρα.
“Ballade de Rhodes” και αν ψάχνεις την ιδανική στιγμή για να “κοπείς” με αργόσυρτη μπαλάντα η στιγμή εδώ είναι η κατάλληλη. Σιγά μην έβγαινε τέτοια δισκάρα χωρίς μπαλαντέρ!
Ακολουθεί το “Gravity” με όμορφες μελωδίες Floyd-ικής κατεύθυνσης.
Το κλείσιμο το αναλαμβάνει η Στοκχόλμη (Stockholm) που ήδη έχω αναφερθεί πιο πάνω.

Η εντύπωση μου λοιπόν για το άλμπουμ. Πολύ ωραίες μουσικές σκληρού και ευαίσθητου ταυτόχρονα hard rock. Το κάθε μέλος της μπάντας παίζει ακριβώς αυτά που πρέπει στον απόλυτα σωστό χρόνο χωρίς υπερβολές επίδειξης αλλά με το αναγνωριστικό της εμπειρίας.
Ξεφεύγοντας από το κλισέ στυλ, couple – refrain δίνουν απίστευτο αέρα στα κομμάτια, παίρνοντας ο καθένας τον χρόνο που τους αναλογεί για να κάνουν τα δικά τους χωρίς να καπελώνουν ο ένας τον άλλον.
Έτσι λοιπόν έχουμε ένα άλμπουμ που κάνει τη διαφορά μέχρι τώρα μέσα στον κακό χαμό. Δεν θα ακούσεις κάτι δύσκολο που πρέπει να το ακούσεις 100 φορές για να (και αν) πάρεις χαμπάρι τι είναι. Εδώ έχουμε ξεκάθαρα πράγματα.

Για τους λάτρεις, μουσικόφιλους, περίεργους, φανατικούς και γενικά... για γνήσιο Hard Rock / Progressive με αναφορές Pain of Salvation, Royal Hunt, Evergrey, Opeth, Porcupine Tree, NightInGale, Flower Kings, Steven Wilson, Deep Purple, Pink Floyd... σταθμεύεται εδώ.

Σουηδία, Φινλανδία, Αγγλία, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία είναι ήδη στο μουσικό τους στόχαστρο. Ελλάδα μην λείψεις εσύ!

Read 234 times