Monuments on Facebook

WOLVERINE – Machina Viva (Laser's Edge/Sensory Records)

Wednesday, 22 June 2016 12:26
Published in Where Prog meets Art

 ”...Death is just a word...”

Στιγμές σαν κι αυτήν εδώ... που προσπαθώ σαν αρχάρια να δω τι μου συμβαίνει ξαφνικά, και ψάχνω να βρω τα σωστά τα πλήκτρα για να γράψω για το πολυπόθητο “Machina Viva” των Σουηδών WOLVERINE είναι μοναδικές αφού το μυαλό και η ψυχή ακροβατούν στο αόρατο σκοινί τους.

Είναι η αναμονή τόσο όμορφα χτισμένη με την επιθυμία του τέλειου ακούσματος για την δική μου ψυχή, συνδεδεμένη με ένα παρελθόν που με έχει στοιχειώσει. Με τυραννά, με εξυψώνει και μετά με πετάει πάλι με δύναμη στο πάτωμα. Μου υπόσχεται ανάσταση και μου παίρνει πίσω τις πνοές μου. Η μηχανή που μου πρεσάρει τις μνήμες για να βγάλει ιστορίες ζωής.

Οι λυτρωτικές στιγμές ακρόασης με καθιστούν υπηρέτη των δικών τους μουσικών δαιδαλωδών διαδρομών. Πειθήνια σχεδόν αφήνομαι στα χέρια τους, σε μια εποχή που δεν έχει νύχτα, σε μια χώρα που με γιατρεύει από την λησμονιά για την δική μου γη, μόνο με την μουσική τους. Ακριβό το αντίτιμο, το δέχομαι και για αυτό ακούω ότι βγαίνει από τα έγκατα των ψυχών τους.
Τα χρόνια περνούν αρκετά βασανιστικά όταν περιμένεις μια καινούργια κυκλοφορία από το συγκρότημα που αγαπάς. Όταν γράφεις για την μουσική, αυτό εννοείται είναι από μόνο του χαρά. Όταν όμως γράφεις για τις μπάντες που λαχταράς, λατρεύεις, εκτιμάς και σέβεσαι αυτό είναι κάτι πάρα πάνω από απλό συναίσθημα. Είναι “Έρωτας”.

Οι μελαγχολικοί WOLVERINE δίνουν το παρόν ξανά. Περιμένοντας αρκετό χρονικό διάστημα για το επόμενο βήμα τους, υποθέσεις για το καινούργιο τους δημιούργημα, όργωναν καθημερινά τους διαδρόμους του μυαλού μου. Όχι από αγωνία για το τι και το πως της μουσικής αποτελεσματικότητας του άλμπουμ αλλά για το πόσο θα μπορούσαν μετά από το “Communication Lost” να πλησιάσουν ή να απομακρυνθούν από το χαρακτηριστικό τους ύφος.
Οι εποχές του “Still” είναι εδώ και εγώ σχεδόν συγκινημένη το έχω ήδη το “Machina Viva” στην κορυφή μου.

Πρωτοστατεί το “The Bedlam Overture” επικού μεγέθους καθολικά!!! Σε στίχους, σύνθεση, διάρκεια. Με το “χαίρετε” παίρνεις ένα σφίξιμο στο στομάχι και μια συνεχή ανατριχίλα. Συνειδητοποίηση και επαγρύπνηση. Σε φτάνει ένα 15λεπτο για να καταλάβεις τι έπαθες? (Πόσες μπάντες αλήθεια το καταφέρνουν αυτό χαλαρά σήμερα?.. ξέρω, λίγες, πολύ λίγες.) Μακριά εισαγωγή, βαριά ατμόσφαιρα, ηλεκτρονικές στιγμές Σκανδιναβικής ψυχοσύνθεσης.
Jonas Eklund με french horn εδώ, Mickael Hessler με congas και Per Broddesson με ένα μαγικό guitar solo. Θα τους συναντήσουμε και πιο κάτω.
Η φωνή του Stefan Zell, εκτός το ότι μπορεί να χαρακτηριστεί μοναδική και αυτό τα συμπεριλαμβάνει όλα, έχει αυτή την χροιά, αυτόν τον εσώκλειστο πόνο, τον λυρισμό που αποτυπώνεται παντού, σε ψυχή και μνήμη. Μπορείς να το ζήσεις ευδιάκριτα στο “Machina”.
“Pile Of Ash” και χωρίς να το θέλω οι μνήμες με στέλνουν στο αριστουργηματικό “Still”. Ναι!!! Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από την τελειότητα που μου προσφέρουν.
Τα φωνητικά κάτι περισσότερο από όμορφα, τους έγχορδους διακανονισμούς να τους αναλαμβάνει ο ντράμερ Marcus Losbjer (όπως και στο “When The Night Comes”) και τις cello στιγμές ο Stefan Moberg.
Η Jazzé εισαγωγή του ”Our Last Goodbye” που εισχωρεί σαν από συνέχεια ηχητική του προηγούμενου με τα όμορφα πνευστά του Jonas Eklund και εδώ, συν τα γυναικεία φωνητικά της Saskia Wickihalder Pettersson να ακολουθούν σαν πιστή σκιά, θα σου πουν πολλά, ίσως κάτι από τον δικό σου κόσμο.
Τα “Pledge” και “When The Night Comes” χαιρετίζουν την “Still” εποχή τους με βαριά μελαγχολικά ρεφρέν και εγώ τους καλοδέχομαι!
Progressive melodic metal συνέχεια με το σχεδόν 10λεπτο “Nemesis”. Κιθάρες και πλήκτρα σε μια συνεχή μάχη. Το πιάνο θα έρθει για τον διαχωρισμό ή την συμφιλίωση, το κιθαριστικό σόλο για τον πόνο και τα τελευταία lyrics μαχαιριά στην ψυχή. (“... Waisted all this life, I walked for miles away from you..”)
Η έξοδος γίνεται με το “Sheds” το οποίο βασίζεται εξ ολοκλήρου στα φωνητικά και στα πλήκτρα τα τόσο ταξιδιάρικα, τα τόσο μελαγχολικά. (“...See the trail through time and space, find your way I'll meet you there...”)

Το “Pile Of Ash” θα εμφανιστεί σαν bonus track αλλά αυτή τη φορά με cello. (Δώσε μου άλλη μια δηλαδή να πάω πιο κάτω, κάπως έτσι.)
Το artwork περίεργο και όμορφο ταυτόχρονα (επιλογή του Marcus Losbjer) με εικόνες από... μικροβιολογικό εργαστήριο.

Έχει περάσει πολύ καιρός από τότε που οι WOLVERINE χαρακτηριζόταν Death metal μπάντα με ότι αυτό συνεπάγεται μουσικά, growl φωνητικά και γρήγορους ρυθμούς. Αλλά και ποιος νοιάζεται στην τελική?
Μήπως εσύ τώρα που το διαβάζεις αυτό είσαι ο ίδιος που ήσουν το 1995? Εεε???

5 χρόνια στην αναμονή, με το “Communication Lost” σαν τελευταία επαφή μαζί τους και ο χρόνος σταμάτησε να μετράει εδώ. Αρχίζω ήδη να σκέφτομαι και να περιμένω το επόμενο.
Γυμνές συναισθηματικές αλήθειες βρίσκουν έξοδο κάπου εδώ, εσύ μπορείς να τις ακούσεις, να τις δεις, να τις νιώσεις?

Πόσες αντέχεις άραγε?

 

 

Read 281 times