OPETH – Sorceress (Moderbolaget Records / Nuclear Blast)

Friday, 23 September 2016 13:52
Published in Where Prog meets Art

Με τα κυάλια ανάποδα βλέπει το αβυσσαλέο παρελθόν του ο μάστορας!

Έχεις δοκιμάσει ποτέ να βάλεις στα μάτια σου κυάλια ανάποδα να δεις τι φαίνεται; Όπως ακριβώς όταν βλέπεις κανονικά από μέσα τους έρχονται όλα πολύ κοντά ανάλογα την ισχύ τους, έτσι όταν τα αγγίξεις ανάποδα στα μάτια σου όλα φαίνονται στου διαόλου τη μάνα!... Ε, ο Αkerfeldt του 2016 με το “Sorceress” στέκει μακρύτερα από ποτέ από την βαρβαρότητα του “Orchid”, και συνάμα, πιο κοντά στο Ευρωπαϊκό art/progressive rock των 70’ς.

Δεν ήμαστε λίγοι αυτοί που «μπήκαμε στο χορό» από το μνημειώδες “Blackwater Park” και μετά. Τουναντίον, είμαστε αμέτρητοι θα έλεγα. Προσωπικά μάλιστα, ήταν αυτή η απρόσμενη μεταμόρφωση του Σουηδικού σχήματος που με ήθελε για πρώτη φορά θετικό στον αβυσσαλέο κόσμο των brutal φωνητικών το 2001. Διόλου τυχαίο άλλωστε και το γεγονός της παράλληλης σύστασης των Infidel όπου συνυπέγραφα ως ιδρυτικό μέλος…

Από το “Heritage” και μετά, ήταν αναμενόμενο πως όλοι εμείς θα χειροκροτήσαμε το ξεκάθαρο «προοδευτικό πισωγύρισμα» (πόσο παράταιρο ακούγεται, ε;) του Mikael, με το προπέρσινο “Pale Communion” να εμπεδώνει ακόμη περισσότερο την ρετρολαγνεία του αγαπημένου μας αρχιτέκτονα. Επιτέλους. Η μουσειακή δισκοθήκη του μπόλιαζε όσο ποτέ πριν το ολόδικό του όραμα! Μια πρόβα τζενεράλε υπήρξε βέβαια και το αριστουργηματικό “Damnation” το 2003, ω Θεέ μου, τι κόλλημα ήταν αυτό… Ε, λοιπόν, το ολόφρεσκο έργο του κουιντέτου που κυκλοφορεί επίσημα στις 30 Σεπτεμβρίου, επισφραγίζει τούτη την «τριλογία» δυναμικά, ξεκάθαρα, με πλήρη ειλικρίνεια.

Αν θα έπρεπε να μεταφέρω κάποια ειδοποιό διαφορά από τα δυο προηγούμενα, κατά την ταπεινή μου άποψη είναι οι πιο έντονες από ποτέ art/folk πινελιές που παραπέμπουν σε κοινούς μας ήρωες όπως οι Jethro Tull και οι Focus. Στο Ανατολίτικο "The Seventh Sojourn" όμως πάμε εικοσιδύο χρόνια πίσω, τότε που το αριστουργηματικό "No Quarter" των Page & Plant έγινε σύντροφος παντοτινός! Ο ίδιος ο ηγέτης της μπάντας μιλά επίσης για τον πιο πολυποίκιλο δίσκο της πορείας του, και δεν έχει άδικο, απλά ενώ εις το όνομα αυτής της «ποικιλίας» θα μπορούσε άνετα να «χαροποιήσει» και όσους από τους παλιούς οπαδούς του έχουν απομείνει ακόμη δίπλα, του, ΔΕΝ το κάνει. Δεν γρυλίζει ούτε ένα δευτερόλεπτο!...
«Φταίει η ακόμη μεγαλύτερη διεύρυνση των ακουσμάτων μου» ομολογεί ο ίδιος στην επίσημη ιστοσελίδα του γκρουπ και συνεχίζει, «…άρχισα να ακούω jazz αγοράζοντας πολλούς δίσκους του John Coltrane, παρότι θεωρούσα πως δεν θα μπορούσα ποτέ να τον ακούσω, εγώ αρέσκομαι στην πιο ελαφριά jazz, dinner jazz, Miles Davis του ‘50 (σ.σ.: αυτοσαρκαζόμενος εννοεί την cool jazz περίοδο του Miles)».

Ως οπαδός της ηλεκτρικής jazz του λόγου μου και δει της επιθετικής/ανατρεπτικής jazz fusion που έσκασε ως βόμβα στα τέλη των 60’ς, δεν θα έλεγα πως διακρίνω τέτοιου είδους/ύφους πινελιές στο “Sorceress”… Με το συμπάθιο.

Ο δίσκαρος είναι κάργα Λυρικός, πιότερο από κάθε προηγούμενο τους. Είναι εξίσου Περιπετειώδης με τα δυο προηγούμενα όντας κι αυτός γεμάτος με δαιδαλώδεις συνθέσεις που επί τω πλείστων ξεπερνούν τα 5-6 λεπτά. Και ναι, παρέα με το “Damnation”, είναι λιγότερο “metal” από κάθε τι άλλο φέρει το logo αυτό, δίχως αυτό να σημαίνει παντελή έλλειψη «νεύρου» και, πόσο μάλλον, τσαγανού!!!

 

 

 

Read 396 times