THROES OF DAWN - Our Voices Shall Remain (Argonauta Records)

Thursday, 13 October 2016 12:59
Published in Where Prog meets Art

“Solitude is fine but you need someone to tell that solitude is fine.” - Honoré de Balzac

Κοίτα να δεις που ησυχία δεν θα βρούμε και εκεί που γουστάρουμε την γκρίνια τύπου “μα καλά, δεν κυκλοφορεί τίποτα της προκοπής?”, θα περάσουμε στο δίλημμα του στυλ “τι να πρωτοβάλω στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς?”
Αυτά τα παλικάρια από την Φινλανδία με το παρελθόν τους να ξεκινάει από τα '90, σίγουρα θα είναι στις θέσεις της δεκάδας (μου) χαλαρά.
Μολονότι ξεκίνησαν σαν Black Metal μπάντα, σήμερα και περνώντας από αρκετά κύματα διακυμάνσεων φτάνουμε να ακούμε ένα ταξιδιάρικο, αιθέριο, προοδευτικό Our Voices Shall Remain που με πολύ μεγάλη επιτυχία σε οδηγεί σε μια ηθελημένη ψυχανάλυση, και μέχρι το τέλος του θα έχεις βρει τη λύση.
Το Helsinki κυρίες και κύριοι δεν είναι η πόλη που θα βγάλει μουσικές κεφιού. Η Σκανδιναβία θα σε ρίξει σε εσωτερικές αναζητήσεις.
Εδώ λοιπόν με το άνοιγμα “Mesmerised” οι μελωδίες θα σε αρπάξουν σε μια αργή διαδρομή όπου πολύ αργότερα θα μπουν τα φωνητικά.

Το “We Used To Speak In Colours” είναι από τις πιο γρήγορες και δυνατές στιγμές, με ενδιάμεσες ήπιες κιθαριστικές μελωδικές στιγμές.
Αν αγαπάς τις εσωτερικές αναζητήσεις και τα εγκεφαλικά ψαξίματα αφέσου εδώ.
Μπαίνοντας το “Lifelines” με τσάκισε θυμίζοντας μου αυτά τα στεγνά του Μεγάλου Brendan Perry φωνητικά με echo, εκείνα που σε τραβούν σαν λάστιχο από τη μια μεριά στην άλλη. Αν λατρεύεις το συναίσθημα και τις μουσικές των SOLSTAFIR, ANATHEMA, TIAMAT, PORCUPINE TREE, (σίγουρα θα ανακαλύψεις πολλές περισσότερες μπάντες, μια από όλες και η πρώτη δηλαδή για μένα είναι οι δάσκαλοι PINK FLOYD) ακούμπησε άφοβα σε αυτό το άλμπουμ.
Υπάρχουν στιγμές που θα ανατριχιάσεις και θα νιώσεις αβοήθητος, θα παραδοθείς... θα το ακούσεις πολλές φορές σε διαβεβαιώνω.

Το “The Understanding” που ακολουθεί βρίσκεται στην τέταρτη θέση και συνειδητοποιείς ότι γρήγορα θα τελειώσει αφού μόλις 7 κομμάτια εμπεριέχονται στο άλμπουμ. Βέβαια 67 λεπτά μπορεί να μην σου αρκούν για αυτό ,αλλά είπαμε, repeat και πάμε πάλι από την αρχή.
Τα φωνητικά δε του Henri Koivula τα αγάπησα. Ξερά και flat χωρίς ίχνος προσπάθειας Αγγλικής προφοράς, χωρίς τσιρίδες, χωρίς περίεργους λαρυγγισμούς.. τίποτα λέμε, μόνο με κάποιες στιγμές μέσα σε ηχώ.
Να τονίσω ότι η μουσική υπερέχει των στίχων και έτσι μπορείς να καραγουστάρεις τις κιθάρες και τα πνιγηρά και σκοτεινά σόλο! Πρωταγωνίστριες...οκ!
Τα πλήκτρα πάλι του Jani Heinola συνοδεία στο ταξίδι.

Ο λυρισμός στην θεματολογία των στίχων κάνουν τα τραγούδια να βγαίνουν σαν ποιήματα περιγράφοντας τις πιο σκοτεινές και βαθιές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.
Το ομότιτλο “Our Voices Shall Remain” έχει ήδη μπει και με πιάνει να κουνάω την μαλλούρα μου...(συγκεντρώσου κοπελιά να τελειώσεις την παρουσίαση!)
Γιατί το κερασάκι στην τούρτα των Φιλανδών δεν είναι ένα αλλά δύο.

Στην προκειμένη, τα “One of Us is Missing” και “The Black Wreath of Mind” σε κολλούν στον τοίχο και με τις μελωδίες και με τα lyrics.
Ατμοσφαιρικές post – metal πινελιές VS εξωτερικεύσεων για την μοναξιά, εκείνα τα ασάλευτα συναισθήματα της απώλειας, καθώς και ο πόνος της ύπαρξης.
Σαξοφώνου ήχοι εμπλέκονται με πιανιστικές δραματικές στιγμές ή μήπως διχάζονται?

Σίγουρα θα ακούσεις ένα από τα πιο όμορφα άλμπουμ της χρονιάς, που ρε διάολε... μόνο Φιλανδικό δεν το κάνεις.
Πέρασαν 6 χρόνια από το The Great Fleet of Echoes και εύχομαι να έχουμε πολύ συντομότερα κάτι πάλι από αυτούς.

Άκουσε το άφοβα λοιπόν. Ένα κομμάτι σου βρίσκεται σίγουρα στην ψυχή του Our Voices Shall Remain και περιμένει να απελευθερωθεί.

 



 

 

Read 383 times