THE MOVE – Magnetic Waves of Sound (Esoteric Recordings)

Thursday, 19 January 2017 15:55
Published in Where Prog meets Art

Ένα remastered και expanded Best of των The Move, συνοδευόμενο από DVD ωριαίας διάρκειας, δεν είναι δυνατό να μας αφήσει ασυγκίνητους.

Χωρίς περιστροφές, μπορούμε να πούμε ότι το “Magnetic Waves of Sound” είναι μεν ένα καθαρόαιμο Best of, αλλά όχι και τόσο συνηθισμένο. Καταρχάς, τα επιλεγμένα εικοσιένα τραγούδια που περιλαμβάνει είναι όντως τα καλύτερα του συγκροτήματος από το Birmingham. Με άλλα λόγια, υπάρχουν όλα τα hit singles, καθώς και τα λοιπά καλύτερα από τα άλμπουμ “Move”, “Shazam”, “Looking On” και “Message From The Country”. Δεν είναι όμως μόνον αυτά, αλλά και τα “Ella James”, “Tonight”, “China Town”, “California Man” και “Do Ya”, που δε θα συναντήσετε στις πρόσφατες επίσης remastered και expanded επανεκδόσεις των δίσκων τους.

Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά, που κάνει δελεαστική τη συγκεκριμένη κυκλοφορία ακόμα και για όσους φανατικούς φίλους προμηθεύτηκαν τις επανεκδόσεις, όπως και το όμορφο συνοδευτικό βιβλιαράκι που περιέχει εκτενές κείμενο του Mark Paytress (Mojo), το όμορφο παλιομοδίτικο poster, αλλά κυρίως το ωριαίας διάρκειας region-free DVD. Σε αυτό έχουν αποτυπωθεί οι εμφανίσεις του γκρουπ στο BBC, συμπεριλαμβανομένων των δέκα τραγουδιών που έπαιξαν στην εκπομπή Colour Me Pop, καθώς και στη Γερμανική τηλεόραση, όπου είχε προβληθεί και το υπάρχον promotional film του 1967 “I Can Hear the Grass Grow”, όπου παρουσιάζονται live τρία τραγούδια από την εκπομπή “Beat, Beat, Beat”. Η ασπρόμαυρη εικόνα διαδέχεται την έγχρωμη, το ντύσιμο της μπάντας αποτελεί σημείο αναφοράς (ιδίως του Roy Wood στο “Fire Brigade”, που είναι ντυμένος σταυροφόρος), με στιλάτα κοστούμια ή λαχούρια. Η εκτέλεση του ‘Fire Brigade’ στο Top of the Pops (1968) αναμφίβολα ξεχωρίζει, όπως και το κλιπάκι του “I Can Hear the Grass Grow”, στο οποίο αρκετές γυναίκες πολιορκούν τα μέλη του συγκροτήματος και τους σκίζουν τα ρούχα. Η συγκεκριμένη έμμεση αναφορά στους The Beatles, κάθε άλλο παρά τυχαία μπορεί να θεωρηθεί.

Αν ανήκετε σε αυτούς που πιστεύουν ότι οι The Move προσπάθησαν να γίνουν οι The Beatles, χωρίς όμως να τα καταφέρουν, πιστεύω πως τους αδικείτε κατάφωρα. Σαφέστατα υπάρχουν κοινά σημεία στον ήχο και το στυλ των δύο συγκροτημάτων, αλλά, τελικά, οι διαφορές τους είναι πολύ σημαντικότερες. Κατά τη γνώμη μου, οι The Move θα μπορούσαν σε ένα παράλληλο μουσικό σύμπαν -υπό προϋποθέσεις και τηρουμένων των αναλογιών- να είναι οι sophisticated rock Beatles. Όμως δεν υπήρξαν, όχι μόνο διότι εξ ορισμού δεν ήταν δυνατό να συμβεί αυτό, αλλά επιπρόσθετα επειδή ήταν πιο προσηλωμένοι στις rock καταβολές τους. Πέρα από αυτά, πιστεύω ότι η μπάντα διαλύθηκε σχετικά πρόωρα, χωρίς να γνωρίσει την αποδοχή που της άξιζε, έχοντας κυκλοφορήσει τέσσερις πολύ καλούς δίσκους.

Σήμερα μπορεί να πει κανείς ότι οι The Move έπαιζαν art rock, αλλά, σε περίπτωση που λέγατε κάτι τέτοιο τότε, δεν ξέρω αν θα συμφωνούσαν και πολλοί μαζί σας. Πιο καλό θα ακουγόταν το psych pop, με εμφανή στοιχεία rock. Αυτά τα τελευταία, μάλιστα, βγήκαν στην επιφάνεια κυρίως στις επόμενες μπάντες που έπαιξε ο χαρισματικός τραγουδοποιός Wood, με αποκορύφωμα τους Wizzard. Φυσικά, υπήρχαν και λοξοκοιτάγματα προς τη west coast, τον Johann Sebastian Bach, τους The Who και το progressive rock. Κομβικό σημείο της βραχύβιας πορείας τους ήταν η μη συμμετοχή τους στο πολυπόθητο από κάθε οραματιστή Βρετανό μουσικό British Invasion. Προφανώς, όσο κι αν αυτό μπορεί να μη μοιάζει στις μέρες μας επαρκής δικαιολογία, μάλλον εξηγεί το γιατί οι The Move δεν έγιναν τελικά για τον πολύ κόσμο η μεγάλη μπάντα που ήταν.

Με το “Magnetic Waves of Sound” μεταφερόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στις αρχές του ‘70, όταν η λεγόμενη underground μουσική στη Βρετανία κέρδιζε συνεχώς έδαφος. Μόνο που τότε, κατά μία οξύμωρη φαινομενικά σχέση, ένας από τους κύριους λόγους για να θεωρείται σημαντικό ένα underground συγκρότημα στη Βρετανία, προϋπέθετε να είναι επιτυχημένο στην Αμερική. Κι αν οι The Move δεν κατόρθωσαν να γνωρίσουν υπερατλαντική αναγνώριση, αυτό δεν επηρέασε καθόλου τη δημιουργία τους, που κυμάνθηκε σε εξαιρετικά επίπεδα. Η παρέα των Roy Wood (κιθάρα, φωνητικά), Carl Wayne (φωνητικά), Trevor Burton (κιθάρα, φωνητικά), Ace Kefford (μπάσο, φωνητικά), Bev Bevan (ντραμς, κρουστά), με κύριο χαρακτηριστικό της τους διαφορετικούς ενεργούς εναλλασσόμενους τραγουδιστές, εξακολουθεί να ακούγεται ακόμα και σήμερα φρέσκια, πολύχρωμα ψυχεδελική και ευφυής. Με εμβληματικά τραγούδια όπως, μεταξύ άλλων, το “Curly”, του οποίου ο «περίεργος» ήχος της φλογέρας βγαίνει επειδή ο Wood παίζει ταυτόχρονα δύο φλογέρες, αλλά και τα “Beautiful Daughter”, (Here We Go Round) The Lemon Tree”, “Fire Brigade, “Walk Upon The Water”, “I Can Hear The Grass Grow”, “Wave The Flag And Stop The Train” και “Cherry Blossom Clinic”, ο πήχυς είχε τεθεί πολύ ψηλά.

πάρχει ακόμα και το «ιστορικό» “Flowers In The Rain”, το οποίο ήταν το πρώτο τραγούδι που παίχτηκε στο Radio 1 την 1η Σεπτεμβρίου 1967 από τον παραγωγό Tony Blackburn, λίγες ημέρες πριν την επίσημη έναρξη του προγράμματος του σταθμού.

 

Read 318 times