TIM BOWNESS - Lost In The Ghost Light (InsideOut Music)

Saturday, 04 February 2017 09:54
Published in Where Prog meets Art

Όταν το παρελθόν, οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες ντύνονται με λυρισμό και δράμα, υπέροχους μουσικούς, καταξιωμένους και ταλαντούχους καλεσμένους τότε έχουμε ένα κομψοτέχνημα σαν αυτό !!!

Ο Φλεβάρης πλησιάσει και στα έσω του υπάρχει ένα άλμπουμ που θέλει να απελευθερωθεί.
Το play έχει ήδη πατηθεί και το Lost In The Ghost Light έχει δρομολογηθεί. Θα μου κρατήσει παρέα με 8 πραγματικά υπέροχες συνθέσεις κάνοντας με να συμπαθήσω ακόμα πιο πολύ τον Εγγλέζο Tim Bowness.
Το 2017 μπήκε με φόρα ότι αφορά τα μουσικά δρώμενα, όχι μόνο για μας που τα ακούμε αλλά και για τους πιο ανήσυχους καλλιτέχνες. Ένας από αυτούς είναι και ο Bowness.

Αν το προηγούμενο του δημιούργημα Stupid Things That Mean The World τον έστειλε στις κορυφές των Βρετανικών charts αναρωτιέμαι που μπορεί να φτάσει με αυτό εδώ.
Η εισαγωγή του Worlds Of Yesterday έρχεται πάνω σε ρομαντικές και ευαίσθητες βάσεις δίνοντας τη σκυτάλη στο Moonshot Manchild που σε υπνωτίζει γλυκά τόσο με την όλη σύνθεση του όσο και με τα φωνητικά του Tim.
Και αν νομίζεις πως θα συνεχιστεί το άλμπουμ για πολύ σε mid tempo, αργόσυρτες μελωδίες έχεις πέσει έξω... όπως και εγώ.
Το Kill The Pain That’s Killing You σε προστάζει να αμυνθείς, να αντιδράσεις κάτω από το υπέροχο ρυθμικό τέμπο του.
Ένας έγχορδος οργασμός ακολουθεί στο Nowhere Good To Go, μελωδικά φωνητικά, φλάουτο και hammond το κάνουν να ηχεί σαν παραμυθένιο.
Υπάρχει αρκετός αέρας στις συνθέσεις, όχι στιχομετρία ακατάπαυστη που να γίνεται εμπόδιο στην απόλαυση των μελωδιών.
Μπαίνοντας το You’ll Be The Silence δεν ήξερα τι να προσέξω πιο πολύ, τα lyrics, τη φωνή και το χρώμα της που μου έφερε τις πολύ ήπιες στιγμές του LaBrie ή τα υπέροχα ορχηστρικά σημεία? Το 9λεπτο αυτό κομμάτι είναι μια υπέροχη μουσική αρμονία μεταξύ όλου του σχήματος. Έχει τα πάντα, πνευστά, πλήκτρα και ένα μαγικό κιθαριστικό σόλο στο τελευταίο μόλις λεπτό.

 

Σε αντίθεση με το τι συμβαίνει σχεδόν πάντα σε άλμπουμ που έχουν ομώνυμο τραγούδι, το Lost In The Ghost Light εδώ, μέσα σε μια μυστηριακή γεμάτη από πνευστά ατμόσφαιρα διαρκεί μόλις 1.40΄.
You Wanted To Be Seen συνεχίζει και αυτό σε πολύ ήπιους progressive art rock τόνους δίνοντας έμφαση στην δραματική ερμηνεία του Bowness, στα πνευστά, στο βιολί και τα χορωδιακά διάσπαρτα φωνητικά. Στη μέση περίπου έχουμε μια '70'ς προοδευτική επιστροφή που μαρτυρά τις επιρροές του μουσικού δίνοντας του όμως της σημερινής εποχής το ύφος και τις τεχνικές τόσο στη σύνθεση όσο και στην επεξεργασία του ήχου.

Το 4λεπτο Distant Summers έρχεται να κλείσει το Lost In The Ghost Light με τον πιο μελοδραματικό τρόπο αυτό το υπέροχο ακουστικό έργο.
Κατά τον Bowness είναι το πιο αισιόδοξο σημείο του έργου του. Αναφορές στο παρελθόν περικυκλωμένες από ερωτήματα που θέλουν απαντήσεις, γιατί η μουσική είναι η προτεραιότητα του “άγνωστου – γνωστού” καλλιτέχνη και τι τον κάνει 40 χρόνια μετά να κάθετε σε ένα καμαρίνι.
Το βιολί ( Steve Bingham ) εδώ παίρνει τα ηνία από την αρχή, δίνοντας αρκετό έδαφος όμως στα πλήκτρα και στο εκπληκτικό φλάουτο του Μέγιστου Ian Anderson να μεγαλουργήσουν.

Το art cover είναι πολύ “μπροστά”, μπορεί όμως να είναι και πολύ πίσω στο χρόνο.
Αν το παρατηρήσεις ίσως και να δεις 2 διαφορετικές εποχές, 2 αλλιώτικα σκηνικά που παίζονται στις λεπτομέρειες. Δεν πίστευα πως θα μπορούσε ένα εξώφυλλο – μετά από πάρα πολλά χρόνια - να μου τραβήξει τόσο πολύ το ενδιαφέρον που να φτάσω σε σημείο να το...”μελετήσω”.
Όπως και στο concept του άλμπουμ έτσι και στο εξώφυλλο μπορείς να αντιληφθείς τον στοιχειωμένο χρόνο. Σκιές μέσα από τους καθρέπτες, παρουσίες, αντικείμενα και ενθύμια μιας ολόκληρης ζωής. Αυτής του Jeff Harrison του ηγέτη των Moonshot. Εκεί λοιπόν περιστρέφετε το Lost In The Ghost Light, στην μουσική, στα γεγονότα και στα τραγούδια του Harrison που κάλυψαν την ύπαρξη του από το 1967 μέχρι και σήμερα.
Αξίζει όμως να επισκεφτείτε το link που ακολουθεί για να διαβάσετε με λεπτομέρειες τα περί Moonshot και Jeff Harrison.

http://timbowness.co.uk/a-moonshot-story/
Αναμφίβολα έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικό άλμπουμ στο σύνολο του.
Ο φίλτατος Wilson δεν θα μπορούσε ασφαλώς να απουσιάσει από όλο αυτό. Ο Mastermind αφού κυκλοφόρησε το Blackfield IV, ασχολήθηκε και με τον συνοδοιπόρο του στους No-Man και έτσι τον βρίσκουμε να στέκεται πίσω από τις κονσόλες να έχει αναλάβει mix και master. H απόδοση είναι εκπληκτική. Το άλμπουμ κυκλοφορεί σε Special Edition CD + DVD Mediabook/ 180g Gatefold 2LP (incl. the album on CD) / Digital Download ενώ εν τω μεταξύ στην special cd/dvd edition επίσης περιέχεται 5.1 mix από τον Bruce Soord.
Και μια και έγινε η αναφορά στο όνομα του άλλου μεγάλου... Bruce Soord, ρίξετε μια ματιά στο line up για να πάρετε μια ιδέα...

Tim Bowness
Colin Edwin (Porcupine Tree)
Bruce Soord (The Pineapple Thief / Katatonia)
Hux Nettermalm (Paatos)
Stephen Bennett (Henry Fool / No-Man)
Andrew Booker (Sanguine Hum / No-Man)

 

... αλλά και στους Special Guests που έκαναν αυτό το άλμπουμ ένα μικρό διαμάντι με την παρουσία τους....
Ian Anderson (Jethro Tull)
Kit Watkins (Happy The Man / Camel)
Andrew Keeling (Hilliard Ensemble / Robert Fripp)
Steve Bingham (Ely Sinfonia / No-Man)
David Rhodes (Peter Gabriel / Kate Bush / Scott Walker)

Οι No-Man μπορεί να έχουν κάνει μια μικρή παύση και να έχουμε να δούμε κάτι καινούργιο από αυτούς από το 2008 αλλά στις προσωπικές του δουλειές ο Tim Bowness τα τελευταία 3 χρόνια δείχνει να πηγαίνει στα ψηλότερα.
Έχοντας εισχωρήσει και αυτός στην αγκαλιά της InsideOut ακούγεται πιο ώριμος και σίγουρος καλλιτέχνης.
Μια άτυπη, βουβή μα τεράστια μνεία γίνεται στο απίστευτο ταλέντο και μορφή του μοναδικού David Bowie και στις επιρροές που έχει ασκήσει δεκαετίες τώρα στους καλλιτέχνες που ακολούθησαν τα βήματα του μα πάνω από όλα τον σεβάστηκαν σαν δημιουργό. Όσοι θα κάνετε ακρόαση του συγκεκριμένου άλμπουμ θα καταλάβετε τι εννοώ.

http://timbowness.co.uk
http://www.facebook.com/timbowness
http://twitter.com/timbowness

Ένα άλμπουμ που διαπραγματεύεται το τότε με το τώρα, το κοινό με τον καλλιτέχνη, τη σκηνή με τα παρασκήνια, τη φθορά στο χρόνο...τη δημιουργικότητα.

Read 371 times