PAT MASTELOTTO & MARKUS REUTER – Face (Tempus Fugit / SPV)

Tuesday, 14 February 2017 16:43
Published in Where Prog meets Art

...Και τι άλλο είναι η τέχνη παρά λεπτομέρειες...
Κωνσταντίνος Καβάφης

Παντού αυτές οι λεπτομέρειες που ή σε γεμίζουν εμμονές ή σε αφήνουν απελπιστικά αδιάφορο.
Ένα άλμπουμ σαν και αυτό που πήρε σχεδόν 10 χρόνια δημιουργίας μόνο αδιάφορο δεν σε αφήνει...!

Προσωπικά οι λεπτομέρειες μου κεντρίζουν τόσο το ενδιαφέρον ώστε να μαγεύομαι, να ξεχνιέμαι ή να ταυτίζομαι κιόλας με τις εκάστοτε συνθήκες που τις συνοδεύουν.
Οι δυο κύριοι λοιπόν PAT MASTELOTTO & MARKUS REUTER που όχι μόνο μου κέντρισαν το ενδιαφέρον με το Face που κυκλοφορεί επίσημα τον Μάρτιο αλλά με έχουν βάλει στη διαδικασία του “κολλήματος” και της ακουστικής του επανάληψης και αυτό πολύ απλά γιατί δεν είναι “άλλο” ένα άκουσμα. Δεν έχει όρια, δεν είναι προβλέψιμο, δεν θα το θυμάσαι σε 5 λεπτά αφού τελειώσεις την ακρόαση του, μπορεί όμως να περάσει μέσα σου σαν ένα αριστούργημα. Ένα ιδιαίτερο άλμπουμ που όμως δεν είναι για όλους.

Τα ονόματα αυτά μπορεί να μην σας λένε τίποτα εκ πρώτης όψεως.
Ο PAT MASTELOTTO είναι μέλος στο τωρινό σχήμα των King Crimson, αλλά επίσης με τους Stick Men. Έχει δώσει το παρόν του στους XTC, The Rembrandts και Mr. Mister και που ίσως θυμάστε κάποιοι έφτασαν στο No.1 US hits στα 80s με τα “Kyrie” και “Broken Wings”. Στο άλμπουμ εδώ έχει αναλάβει τα Acoustic and Electronic Drums, Percussives και Programming.

Από την απέναντι πλευρά έχουμε τον MARKUS REUTER.
Ο Reuter είναι γνωστός από τις συμμετοχές του σε groups όπως οι Crimson ProjeCKt, Stick Men, Tuner και Centrozoon για παράδειγμα. Παίζει σχεδόν τα πάντα και με μεγάλη καλλιτεχνία και αυτό μπορείς να το ακούσεις αλλά και να το νιώσεις άμεσα στο Face. Touch Guitars (που είναι ο εφευρέτης και δημιουργός της), Bass Guitar, Electric Guitar, Acoustic Guitars, Melodica, Grand Piano, Banjo, Bulbul Tarang, Omnichord, Synthesizers.
Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με δυο πραγματικές ιδιοφυΐες που τραβούν το νήμα του προοδευτικού ήχου έξω από τις γνωστές πεπατημένες.

Ένα κομμάτι είναι το Face. 35 λεπτά που κάνουν για μια ώρα.
Μεγάλης διάρκειας, πολυδιάστατο, συμπλεγματικό, εκκεντρικό, ναι... σίγουρα μπορεί κάποιος να του δώσει και άλλους επιθετικούς προσδιορισμούς γιατί οι 2 αυτοί κύριοι μπορούν να γράψουν ότι μουσική θέλουν.
Από την αρχή μέχρι το τέλος αλλάζει συνέχεια ρυθμό. Χαμηλές σκάλες οδηγούν σε ξεσπάσματα. Κιθαριστικό ντελίριο σε αργές μελωδίες, Τζαζέ πιανιστικές διαδρομές σε soundtrack-ικές ατμόσφαιρες από πνευστά.
Κοιτώντας το εξώφυλλο (που απεικονίζει ένα πρόσωπο) με το που το έλαβα, αυτομάτως μου ήρθε στο νου ο Εξπρεσιονιστής Νορβηγός ζωγράφος Edvard Munch με την διάσημη “Κραυγή” του. (The Scream ή Skrik στα Νορβηγικά).
Έτσι κι εκεί όλο το συναίσθημα αποδίδεται στην εκφραστικότητα του προσώπου.

Στην περίπτωση του ντουέτου εδώ, το Face τους, δείχνει αλλοιωμένο, παραμορφωμένο, μια άλλη οπτική και μια άλλη τέχνη. Ακούγοντας το 35λεπτο Face, είναι σαν να περνά η όλη σύνθεση στην επιδερμίδα του προσώπου. Σκέψεις, εμπειρίες, συναισθήματα, χρόνος, παραστάσεις και γεγονότα. Αυτό άλλωστε δεν παθαίνει και ένα αληθινό πρόσωπο? Δεν χαράζεται και μεταβάλλεται από όλα τα πάρα πάνω?

Το cover painting έχει γίνει από τον Adam Jones (κιθαρίστα των Tool).
Προς τα παρόν κυκλοφορεί σε highsize digipack format CD με 6 σελίδες στο εσωτερικό του και τυπωμένο με ειδικά χρώματα.

Ότι άλλο και να πω θα είναι περιττό. Οι κάποιοι που θα το ακούσετε, θα το λατρέψετε.

Είναι η μετάλλαξη της προόδου.

 

 

Read 385 times