KLEEER - The Atlantic Collection 1979-1985 (Robinsongs / 2021)

Tuesday, 25 May 2021 17:19
Published in When Soul Gets Funky

“Have you heard about the new dance craze? / Listen to us, I'm sure you'll be amazed” τραγουδούσαν η Alfa Anderson και η Diva Gray μέσα στο μαγικό βομβαρδισμό του μπάσου του τιτάνα Bernard Edwards. Κι όσοι ήσασταν (κι αφού ήσασταν, δεν υπάρχει αμφιβολία, θα είστε ακόμα) εντυπωσιασμένοι από αυτά, τότε μάθετε ότι υπάρχουν εξαιρετικά νέα για σας.

Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη

Στις δεκαοκτώ Ιουνίου κυκλοφορεί το οκταπλό boxed set “The Atlantic Collection (1979-1985)”, που αναβιώνει όλες τις κυκλοφορίες των Kleeer. Μιας πολύ καλής funk, disco αλλά και soul μπάντας, που δε γνώρισε παρά ελάχιστη αναγνωρισιμότητα, σε σχέση με εκείνη που της άξιζε και μέχρι τώρα έχει σαμπλαριστεί εκατόν δώδεκα φορές από διάφορους, μεταξύ των οποίων οι Snoop Dogg, Jay-Z, Dr Dre και 2 Pac. Ξέρω, τέτοια λόγια τα έχετε ακούσει συχνά. Εδώ όμως, είναι πέρα για πέρα αληθινά. Τί χώρεσε, λοιπόν, μέσα σε αυτούς τους οκτώ δίσκους; Τα άλμπουμ “I Love to Dance”, “Winners”, “License to Dream”, “Taste the Music”, “Get Ready”, “Intimate Connection” και “Seeekret”, ενώ το όγδοο περιλαμβάνει 12” και 7” versions αρκετών σημαντικών τους τραγουδιών. Δηλαδή, αρκετά επιμέρους holy grails κάθε φίλου αυτών των μουσικών ειδών, ο οποίος σέβεται τον εαυτό του.

Οι Kleeer βρίσκονται συχνά όσο πιο κοντά είναι ανθρωπίνως δυνατόν στον αμίμητο ήχο των Chic, κυρίως χάρη στο εξαιρετικό μπάσο του Norman Durham, που θα έλεγα πως ανήκει στη «σχολή» του Edwards. Στους δίσκους τους βρίσκει κανείς μεστό ήχο, καλή παραγωγή και αρκετά τραγούδια που είχαν όλα τα φόντα να κυριαρχήσουν απόλυτα στις πίστες, όπως τα “Tonight’s the Night (Good Time)”, “Keep Your Body Workin’ ”, “Winners”, “Get Tough”, “She Said She Loves Me” και “De Ting Continues”.

Η διαφορά τους από ένα απλά επιτυχημένο συγκρότημα που εκείνη την εποχή έφτιαχνε κυρίως χορευτική μουσική έγκειται στην ποιότητα της μουσικής τους, η οποία δεν εστιαζόταν απλά στα κατάλληλα beat, αλλά πολλές φορές ήταν εμπλουτισμένη με διάφορα όργανα και εμποτισμένη από τόνους ξεσηκωτικής funk. Όπως ήδη καλά γνωρίζετε, άλλο η χορευτική μουσική και (τελείως) άλλο η ποιοτική χορευτική μουσική. Δεν ήταν μόνο αυτό, όμως. Η αξία τους επιβεβαιώνεται εξίσου και από τις (επίσης πλημμυρισμένες στο μπάσο) ήπιες soul στιγμές τους, που χαίρεσαι να ακούς ακόμα και σε ασυνήθιστη για το είδος ένταση. Γιατί, λοιπόν, δε έγιναν κορυφαίο όνομα, παρά τις δώδεκα επισκέψεις τους στο US R&B singles chart, με αποκορύφωμα το “Get Tough” που έφτασε στο # 5, όπως και το πιο ευπώλητο άλμπουμ τους, το “License to Dream”; Εύκολο να σκεφτεί κανείς μια λογική απάντηση, αλλά πολύ δύσκολο αυτή να παρέχει τις αναγκαίες πειστικές εξηγήσεις.

Οι Kleeer σχηματίστηκαν το 1972 στη Νέα Υόρκη αρχικά ως The Jam Band από τον ντράμερ Woodrow “Woody” Cunningham Jr. (The Choice Four), τον πρώην τρομπετίστα και στο εξής μπασίστα Norman Durham και τον κιθαρίστα Richard Lee. Αγαπούσαν τη jazz και την R&B και αφού περιόδευσαν δύο χρόνια αργότερα με τους Disco Tex & The Sex-O-Lettes, στη συνέχεια ονομάστηκαν Pipeline παίζοντας funk-rock fusion, ξεσηκώνοντας μάλιστα αντιδράσεις από κάποιους λευκούς που δεν ανέχονταν μια μπάντα Αφροαμερικανών να (προσπαθεί να) παίξει σαν τους Led Zeppelin. Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός μέχρι να βαρεθούν να ακούνε από τους εκπροσώπους των δισκογραφικών εταιρειών τη μόνιμη επωδό: «Δε μπορείτε να γράψετε κάτι πιο χορευτικό;», οπότε πήραν απόφαση να «μεταστραφούν», για να καταλήξουν στο όνομα Kleeer, με το οποίο υπέγραψαν στην κραταιά Atlantic Records και τους επτά συνολικά δίσκους που κυκλοφόρησαν ως μπάντα. Ήδη είχαν προστεθεί σε αυτήν ως μέλη η τραγουδίστρια Isabelle Coles και ο περκασιονίστας Paul Crutchfield.

Το πρώτο τους ντέμο αρχικά απορρίφθηκε από την Atlantic, αλλά ύστερα από καινούργια παραγωγή πείστηκαν οι υπεύθυνι να προτείνουν συμβόλαιο, έχοντας ήδη στο ενεργητικό τους μπάντες όπως των Chic, Sister Sledge και The Trammps. Το πρώτο single “Keeep Your Body Workin’” έμεινε δεκατρείς εβδομάδες στο US R&B chart, ανοίγοντας το δρόμο για το ντεμπούτο άλμπουμ “I Love to Dance” (1979). Το μπάσο του Durham έκανε τη διαφορά, ιδιαίτερα μετά και το δεύτερο single “Tonight’s the Night (Good Time)”, με αρκετά ακόμα τραγούδια του δίσκου, όπως τα “It’s Magic”, “To Groove You” και “Kleeer Sailin’” να ξεχωρίζουν για την ποιότητά τους.

Το πιο επιτυχημένο “Winners” (1979) σε συμπαραγωγή του Dennis King ήταν ακόμα πιο funky και κράτησε το γκρουπ ζωντανό στα charts. Από αυτό ξεχωρίζουν η φερώνυμη σύνθεση, το επηρεασμένο από τη reggae “I Still Love You”, το “Rollin’ On” με το ροκάδικο κιθαριστικό σόλο, το jazzy “Open Your Mind” και το “Close to You”. Η συνταγή πλέον ήταν γνωστή, οπότε ο King συνεργάστηκε ακόμα καλύτερα με την ήδη εννεαμελή μπάντα, ύστερα από τις προσθήκες των τραγουδιστριών Yvette Flowers και Melanie Moore και των Terry Dolphin και Eric Rohrbaugh στα κίμπορντς, φτιάχνοντας το “License to Dream” (1980) με τις gospel και rock πινελιές. Και τι δεν είχε: synth dance (“De Kleeer Ting”), electro-disco (“License to Dream”, “Running Back to You”), ρομαντικά slow (“Sippin’ & Kissin’”, “Say You Love Me”), rock επιρροές (“Hypnotized”), αλλά και το πολιτικοποιημένο τρομερό “Get Tough” με υπέροχο μπάσο και ατάκες του John Wayne (“you’d better get tough, kid”).

Το επόμενο άλμπουμ “Taste the Music” (1982), είδε τη μπάντα να ξαναγίνεται τυπικά κουαρτέτο (Cunningham, Durham, Lee και Crutchfield), αν και οι τραγουδίστριες και οι κιμπορντίστες παρέμειναν, σε δεύτερο όμως πλάνο. Κινείται σε ελαφρώς πιο σοφιστικέ ύφος, με ήπιες electro-dance στιγμές και αναφορές στον Barry White, μπαλάντες, synth-funk, hip-hop και rock επριροές. Ακολούθησε το “Get Ready” (1982), στο οποίο συμμετείχαν ο κιθαρίστας Doc Powell (Luther Vandross) και ο κιμπορντίστας David Frank (The System). Πρώτο single ήταν το υπέροχο “She Said She Loves Me” σε ένα αρκετά διαφορετικό δίσκο που κυριαρχούνταν από μινιμαλιστικά electro disco-funk στοιχεία, θυσιάζοντας αρκετά έγχορδα και πνευστά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Kleeer να μείνουν για πρώτη φορά εκτός καταλόγων επιτυχιών, αλλά το «μαξιλαράκι» της Atlantic ενεργοποιήθηκε, φέρνοντας το “Intimate Connection” (1984).

Η εταιρεία εναπέθεσε τις ελπίδες της στο Βραζιλιάνο παραγωγό Eumir Deodato (Kool & The Gang), ο οποίος έδωσε πάλι στα πνευστά κύριο ρόλο, χωρίς να διστάσει να αναβιώσει αποσπασματικά το funk-rock στυλ των Pipeline και να συνταιριάξει down-tempo και dance floor στιγμές. Το άλμπουμ τους επανέφερε διστακτικά στα charts, αλλά, αν και έκανε βήματα μπροστά, δεν κατόρθωσε να «σπάσει την κατάρα», διατηρώντας το γκρουπ στα ίδια σχετικά περιορισμένα επίπεδα δημοτικότητας. Η δεύτερη ευκαιρία του Deodato ήταν και η τελευταία για τη μπάντα, κάτω από τον τίτλο “Seeekret”. Παρά την επιτυχία του “Take Your Heart Away” με τα γυναικεία δεύτερα φωνητικά, που θύμισε τα πρώτα άλμπουμ, την ελαφρά αποδυνάμωση της κυριαρχίας των συνθετικών ήχων και την επαναφορά της soul, ο δίσκος αξιολογήθηκε ως κατώτερος των προσδοκιών. Κι έτσι, το τέλος ήταν αναμενόμενο.

Η συνολική πορεία τους από τη disco μέχρι την electro-funk υπήρξε πολύ όμορφη, αν και σίγουρα άφησε μια ελαφρώς πικρή γεύση για τα όσα μπορούσαν να πετύχουν, που τελικά εν έγιναν πραγματικότητα.

 

Read 102 times