Monuments on Facebook

ARIEL PINK – "Dedicated to Bobby Jameson" (Mexican Summer)

Saturday, 02 September 2017 06:00

Ένας δίσκος που θα τρελάνει όλους εκείνους που δεν τους άρεσε το “Pom Pom”

Παρουσιάζει ο Τάκης Κρεμμυδιώτης 

Εντάξει, ο Ariel Marcus Rosenberg δεν είναι νέος στην πιάτσα. Όμως, ως Ariel Pink σε αποσύνδεση από τη σειρά των κυκλοφοριών Haunted Graffiti, δεν τον λες και παλιό.

 

Το “Pom Pom”, που κυκλοφόρησε το 2014 από τη 4AD, έτυχε εξαιρετικών κριτικών και, παρά το ότι ήταν το δέκατο άλμπουμ του, ουσιαστικά αποτέλεσε το εφαλτήριο για την ευρύτερη αναγνωρισιμότητά του. Πριν περάσω στην κριτική του ενδέκατου δίσκου του, σπεύδω να δηλώσω ότι το “Dedicated to Bobby Jameson” είναι ένας πολύ καλός δίσκος, που δε μοιάζει σχεδόν σε τίποτα με τον προηγούμενο. Νομίζω πως τώρα μπορώ να προχωρήσω στις αναγκαίες λεπτομέρειες.

 

Καταρχάς, δεν υπαινίσσομαι ότι ο Ariel Pink έχει απομακρυνθεί από τα όρια της DIY lo-fi και της ευρύτερης pop. Κάτι τέτοιο, ύστερα από τόσο ευρύ δείγμα, μάλλον θεωρείται αδύνατο. Μόνο που με τη συγκεκριμένη κυκλοφορία έχει «ξεχειλώσει» όσο είναι δυνατό τα όρια της pop, δίνοντάς της μια κυριολεκτικά alternative και ψυχεδελική διάσταση. Φαντάζομαι κάποιους από εσάς να χαμογελούν, σκεπτόμενοι ότι κάτι τέτοιο έκανε λίγο - πολύ σε όλους τους δίσκους του. Δε θα διαφωνήσω κατ’ ουσία, μόνο που θα εκφράσω την άποψη ότι ποτέ ως τώρα δεν το είχε κάνει τόσο πολύπλευρα και τόσο επιτυχημένα.
Στις 15 Σεπτεμβρίου, που θα έχετε τη δυνατότητα να ακούσετε το “Dedicated to Bobby Jameson”, θα καταλάβετε πόσο πολύ βοήθησε την έμπνευση του Ariel η προγενέστερη εμπειρία της εργασίας του σε δισκοπωλείο.

 

Παλαιότερα έχει μιλήσει για τις φαινομενικά ετερόκλητες επιρροές του, που ξεκινούν από την ευρείας κατανάλωσης pop και φτάνουν μέχρι τα απαιτητικά μονοπάτια που περιδιάβηκαν οι μέγιστοι Can, οι Throbbing Gristle και οι πρώιμοι The Cure, τους οποίους έχει χαρακτηρίσει ως την πιο αγαπημένη του μπάντα. Αυτή η πολυμορφία των επιρροών του αποτυπώνεται στο νέο του δίσκο, με απλό και ταυτόχρονα ελκυστικό τρόπο. Κι αν υποστηρίξει κανείς την άποψη ότι αυτό μπορεί να σημαίνει πως τα συγκεκριμένα τραγούδια ανήκαν στο ακυκλοφόρητο υλικό που ο ίδιος είχε δηλώσει πως είχε γράψει σε πολλές κασέτες παλαιότερα, εμένα προσωπικά δε θα με κάνει να αλλάξω γνώμη. Πέρα από τις συνθέσεις αυτές καθεαυτές, ο δίσκος ως σύνολο ακούγεται αβίαστα. Άρα είναι επιτυχημένος.

Ο περί ου ο λόγος κύριος Bobby Jameson ήταν ένας folk μουσικός από το Los Angeles, ο οποίος το 1965 κυκλοφόρησε με το ψευδώνυμο Chris Lucey τον δίσκο “Songs of Protest and Anti-Protest”, που ύστερα από μερικά χρόνια απέκτησε cult διάσταση. Η προσπάθεια του Jameson να διεκδικήσει τα «χαμένα» πνευματικά δικαιώματα του δίσκου μέσω ενός blog το 2007, η αυτοβιογραφία του, αλλά και ο προπέρσινος θάνατός του, οδήγησαν τον Ariel να του αφιερώσει το νέο του δίσκο.

 

Το καταπληκτικό “Another Weekend”, που θυμίζει πολύ το στυλ των Yo La Tengo, επιλέχτηκε ως προπομπός του δίσκου. Το δε σχετικό βίντεο κλιπ του σκηνοθέτησε ο Grant Singer, που είναι γνωστός από τις δουλειές του με τους Weeknd και Lorde. Μια και μιλήσαμε για τους Yo La Tengo, θα τους «ξανασυναντήσετε» στο φερώνυμο του δίσκου τραγούδι, που παραπέμπει επίσης στους Stranglers και τους Stereolab. Το εισαγωγικό “Time to Meet Your God” είναι καθαρόαιμο δείγμα space pop, ενώ βλέπουμε τη λατρεμένη του '80s radio pop στα “Kitchen Witch”, “Do Yourself a Favor” και “Time to Live”, που αγαπά πολύ το “Video Killed the Radio Star” των The Buggles.

Μένοντας σε ανάλογο ύφος, συναντάμε το “Death Patrol”, που έχει κάτι από Talking Heads και Tom Tom Club, το “I Wanna Be Young”, που θα κάνει περήφανους τους Prefab Sprout, το “Acting” (feat. Dam-Funk) που θυμίζει Llorca και το “Santa’s in the Closet” που έχει κάτι από τον Falco. Το δε “Feels Like Heaven” κουβαλά από τη μια κάτι από την Creation Records και τους Jazz Butcher, ενώ από την άλλη μας κάνει να βγάλουμε από τη δισκοθήκη μας τους δίσκους των Mighty Lemon Drops και των Psychedelic Furs. Παράλληλα, με το “Bubblegum Dreams” τιμάται το παρελθόν με αναφορές στους The Byrds, ενώ με το “Dreamdate Narcissist” η φρέσκια αισθητική του παρελθόντος των Allah La’s μοιάζει να έχει φιλτραριστεί από τους Green on Red.

Με όλα αυτά δεδομένα, νομίζω πως η ελάχιστη υποχρέωσή μας είναι να κάνουμε κι εμείς μια ευχή για τον Bobby Jameson. R.I.P., φίλε.

 

 

Read 289 times