DEPECHE MODE - “Spirit” (Columbia)

Wednesday, 29 March 2017 16:32

“Όταν κάποιος τραβάει το δικό του δρόμο, δεν κινδυνεύει να τον προσπεράσουν.”
-Μάρλον Μπράντο

Γράφει η Ελένη Λιβεράκου Eriksson

Αν χρειάζεται κάποιος ιδιαίτερες συστάσεις για “ΤΗΝ” μπάντα αυτή, νομίζω πως πρέπει να ξεκινήσει από το μηδέν. Από το 1980. Είναι πολύ μακρύς ο δρόμος των Depeche Mode. Μετράμε δεκαετίες μουσικής ομορφιάς, ύφους, στυλ, ταυτότητας.
Η τριάδα τράβηξε όντως το δικό της δρόμο και όπως αποδείχτηκε δεν μπόρεσε κανείς να τους προσπεράσει και αυτό γιατί ήταν, είναι και θα παραμείνουν (πιστεύω) αυθεντικοί.

Το “Spirit” το 14 τους άλμπουμ ήρθε για να αφήσει και αυτό το στίγμα του. Δεν έχει σημασία τι πιστεύεις εσύ, εγώ ή κάποια από τα εκατομμύρια οπαδών τους για τούτο. Τα χρόνια από το “Speak & Spell” μέχρι το “Music for the Masses” και από το “Violator” μέχρι το “Ultra” πέρασαν ανεπιστρεπτί. Απλά το αναφέρω για να μη μπεις στη διαδικασία αναδρομών και συγκρίσεων.
Ακολουθώντας τους πιστά από το “Some Great Reward” τότε που έπαιζαν πιο Dark Wave / Industrial τους άφησα κάπου λιγάκι στο “Playing The Angel”. Βλέπεις και αυτοί άνθρωποι είναι, δεν μπορεί να πετούν συνέχεια ψηλά. Δεν γίνεται να ακολουθεί κάποιος συνέχεια ανοδική πορεία. Πόσο εύκολο είναι να ξεπερνάς τον εαυτό σου? Και πόσο εύκολο να αφήσεις πίσω τέτοιο μουσικό παρελθόν με επιτυχίες που έχουν καταγραφεί σε μνήμες, σε ζωές και εποχές περίεργες.

Αξιοπρεπείς και μοναδικοί όπως και να έχει, συνεχίζουν το δικό τους δρόμο χωρίς επικίνδυνες παρεμβάσεις και καραγκιοζιλίκια. Dave Gahan, Martin Gore, Andy Fletcher όπως τότε έτσι και τώρα. Από πάντα ήταν πολύ δυναμικοί, αντιδραστικοί, σκοτεινοί αλλά και τόσο οικείοι σε μας.
Gore κάποτε είχε πει: "I've never seen our music as being over-dark. I think that there is always an element of hope in our music.”

Αυτό βγάζουν για άλλη μια φορά και στο “Spirit”. Την ελπίδα ότι ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξει κάτι.
12 κομμάτια που μπορεί και να σε κάνουν λιγάκι να επιστρέψεις μουσικά στο παρελθόν αλλά για πολύ λίγο. Δεν είναι οι ίδιοι όπως τότε – αλλά ούτε και εσύ να μαντέψω – δεν έχουν χάσει όμως τίποτα από όλα αυτά που έχουν χτίσει με το όνομα τους 37 χρόνια τώρα.
Εδώ λοιπόν βγαίνει μια αντίδραση μεγάλη, μια αναφορά στις στιγμές που διανύει η ανθρωπότητα, η αβεβαιότητα, η αποτυχία, μια mid – tempo αναταραχή με πρωταγωνιστές τη ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ φωνή του Gahan (όσα χρόνια και να περάσουν καλέ μου... τι γοητεία ασκείς?...) και τα ηλεκτρονικά κύματα που και αυτά ήταν πάντα το σήμα κατατεθέν τους. Το μεγαλύτερο μέρισμα δημιουργίας των συνθέσεων πέφτει στον Gore. (Μεγάλη μορφή!).
“Enjoy The Silence” δεν θα βρεις αλλά δεν θες και κάτι άλλο πια? Στη θέση του ίσως καλυφτείς με το ρυθμικότατο “So Much Love”.
Μπορώ να ξεχωρίσω αρκετά κομμάτια όπως τα “Going Backwards”, “Where's The Revolution”, “Cover Me”, “Poison Heart” και το “Fail” που είναι εξ' ολοκλήρου δημιούργημα Gore.

Το αλμπουμάκι έφτασε στα χέρια μου σε φυσική μορφή (για αυτό και η λίγη καθυστέρηση της παρουσίασης, ήθελα να το ψάξω λιγάκι).
Ένα μινιμαλιστικό άσπρο – μαύρο, γκρι χρώμα (!) δίνει το παρόν. Φωτογραφίες όμορφες της τριάδας Depeche με μαύρα ρούχα και αρβύλες (ΥΠΕΡΟΧΟΙ!), κρατώντας εργαλεία μεγάλα σαν βαριοπούλες που δίνουν την εικόνα... “Εμείς είμαστε εδώ για να αρχίσουμε το γκρέμισμα της σαπίλας εκεί έξω, εσύ?”
Τι θες τώρα να σου πω αν πρέπει να το αγοράσεις? Εγώ το πήρα πάντως με την προοπτική να ακούσω Depeche Mode του μέλλοντος χωρίς να με “σαμποτάρει” η λαγνεία του παρελθόντος τους. Έτσι λοιπόν και το ευχαριστήθηκα. Σίγουρα οι φανατικοί θα το ευχαριστηθούν και εκείνοι. Όσο για τους υπόλοιπους, ακούστε το, είναι απλά υπέροχο!


Read 326 times