Αναγράφοντας την λέξη ΜΟΡΦΗ με όλα τα γράμματα κεφαλαία, θα μπορούσα να σταματήσω ευθύς αμέσως τον πρόλογο αυτό, θεωρώντας τον ολοκληρωμένο! Και τούτο διότι ο εβδομηνταεξάχρονος πλέον μουσικοσυνθέτης παραμένει μια ιδιαίτατη περίπτωση στον ευρύτερο χώρο της δημιουργικής μουσικής αυτού, μα πόσο μάλλον του προηγούμενου αιώνα όπου μεγαλούργησε με τους Hawkwind.

Δυο είναι οι σχετικά πρόσφατες αφορμές που πλούτισαν καίρια το δημοσιογραφικό μου αρχείο με τούτη την πανέμορφη τηλεφωνική συνδιάλεξη που πραγματοποιήθηκε αρχές Γενάρη: α) Η πολυτελέστατη έκδοση της ιστορίας της σημαντικότερης περιόδου του θρυλικού θιάσου του Dave Brock με τίτλο “Spirit of Hawkwind 1969-76” από την δισκογραφική εταιρία Cleopatra Records το Νοέμβριο του 2015, μέσα από τη ματιά του Turner και την πένα του συναδέλφου Dave Thompson, και β) το απρόσμενα αποσβολωτικό solo project “Space Fusion Odyssey”, ένα μοναδικό μουσικό καλειδοσκόπιο που παντρεύει λατρεμένα μας μουσικά ιδιώματα - progressive rock, jazz fusion & psychedelia!

Όταν οι Βρετανοί hard rockers Stray κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους το 1970, ο μέσος όρος ηλικίας των μελών του σχήματος ήταν τα δεκαεπτά χρόνια! Με δεκατέσσερεις δίσκους πλέον στο ενεργητικό τους εκ των οποίων οι έντεκα στουντιακοί, βγήκαν εν γνώσει τους τότε να συναγωνιστούν ήδη καθιερωμένα, ιερά τέρατα της χρυσής εποχής του σκληρού ήχου με τσαμπουκά περίσσιο. Κι αν ο Del Bromham μπήκε στο «χορό» από…σπόντα δεκατριών χρονών παιδί, υπήρξε εν τέλει η κινητήριος δύναμη του γκρουπ, ο στυλοβάτης τους.

O Philip Kenneth Collen ξεκίνησε κιθάρα στα δεκαέξι του και μέχρι σήμερα, ουδέποτε διεκδίκησε την τιμητική διάκριση του Guitar Hero. Δεν ένιωσε την ανάγκη. Βλέπεις, οι πωλήσεις που έχει καταφέρει ως ακρογωνιαίος λίθος των πολυπλατινένιων Def Leppard από το 1982 μέχρι σήμερα ξεπερνούν (στα νούμερα!) πολλούς από αυτούς που θεωρούνται τέτοιοι…

Είμαστε στα τέλη του περασμένου Νοέμβρη και η καθιερωμένη μου λίστα με τα είκοσι καλύτερα της χρονιάς που αφήσαμε πίσω μας έχει διαμορφωθεί ήδη… Ομολογώ με περίσσεια δυσκολία, αφού το 2015 κατά την ταπεινή μου άποψη ήταν απίστευτα δημιουργικό έτος. Ως αμετανόητα ανοικτός σε κάθε νέα πρόκληση, πάντα ρωτώ φίλτατους συνοδοιπόρους να μου πουν άκρως ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες που μπορεί να μην υπέπεσαν στην αντίληψή μου, να μου ξέφυγαν βρε αδερφέ.

Ήταν οι αδελφοί Συμελιάδη λοιπόν που μου πρότειναν να ακούσω οπωσδήποτε το “Living as Ghosts with Buildings”, κάτι που μόλις τους ανταπέδωσα μνημονεύοντας τους δημοσίως. Το πώς σκαρφάλωσε μονομιάς στην δεύτερη θέση των επίλογών μου είναι κάτι που, ίσως, κατανοήσετε αν του δώσετε και σεις την ευκαιρία που του αρμόζει, ιδανικά ξαπλωμένοι: απόλυτο σκοτάδι & στερεοφωνικά ακουστικά κλειστού τύπου!

Καίριο άνοιγμα της αυλαίας λοιπόν για με η δημοσίευση της πολύ πρόσφατης τηλεφωνικής μου συνέντευξης με τον ηγετικό κιθαρίστα τους, David Gillett, αφού τούτη η ιστοσελίδα θα είναι ΟΡΘΑΝΟΙΚΤΗ σε ΚΑΘΕ νέα, εμπνευσμένη έκφανση της αβάσταχτης κληρονομιάς του Rock’n’Roll.

Άλλο «κοιτώ πίσω», κι άλλο «γυρνώ την πλάτη»!!! Είναι εντελώς διαφορετική στάση το να κοιτάς (και) πίσω γιατί τιμάς & ερευνάς το παρελθόν που μας έφερε εδώ που είμαστε, από το να απαξιώνεις κάθε τι που γεννήθηκε σήμερα, που ακολουθεί αύριο, ως απριόρι υποδεέστερο.