Monuments on Facebook

INTERVIEW : DANNY BOWES (THUNDER)

Tuesday, 24 April 2018 08:32
Published in Interviews

…“Ανέκαθεν ήθελα να ήμουν ο Paul Rodgers. Για την ακρίβεια ανέκαθεν ήμουν τσαντισμένος που υπήρχε ήδη ο Paul Rodgers! Από την πρώτη στιγμή που τον άκουσα με τους Bad Company -ήταν η πρώτη συναυλία της ζωής μου όντας πιτσιρικάς- σκέφτηκα ότι, αν κάποιος πρόκειται να γίνει τραγουδιστής, έτσι πρέπει να τραγουδά!”…
…“Οι Thunder είναι ένα λαίμαργο & αδηφάγο τέρας που καταβροχθίζει όλο μας το χρόνο, όλη μας τη ζωή!”…
…“ Αν η ομιλία ήταν Ολυμπιακό Άθλημα, θα ήμουν Ολυμπιονίκης με χρυσό μετάλλιο”…

Με επικολυρικές δηλώσεις σαν κι αυτές ο πολυπράγμων Bowes γέμισε πάνω από τρία τέταρτα της ζωής μου με νόημα περίσσιο. Και ήταν η τέταρτη κουβέντα μας αισίως στα χρόνια της πολυτάραχης βασιλείας των Thunder. Αφορμή τούτη τη φορά, η πολυαναμενόμενη ζωντανή τους εμφάνιση στο Gagarin 205 στις 19 Μαΐου στα πλαίσια της περιοδείας τους για την προώθηση της φρεσκότατης κυκλοφορίας του "Stage", παρέα με τους SL Theory και τους Kingdragon!
Πιάσε λοιπόν μια μπύρα και ετοιμάσου για το πρώτο μέρος της συνέντευξης, αφού θα υπάρξει και δεύτερο με τα γνωστά “One by One”.

Συνομιλεί και φωτογραφίζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

 

Ζήτησα από τους δυο ηγέτες των σχημάτων που θα ανοίξουν τη βραδιά στο Gagarin 205 να γράψουν κάτι για τους Thunder

Ιδού λοιπόν

Σωτήρης Λαγωνίκας (SL Theory)

"Thunder. Κοντεύουν τρεις δεκαετίες από το πρώτο σοκ του "Love Walked In". Από τότε αποτελούν για μένα μια όαση κλασικού hard rock, όπου μπορείς να κρυφτείς από τη σφαγή των βιρτουόζων που επιδίδονται καιρό τώρα οι περισσότερες μπάντες του σκληρού ήχου. Συνθέσεις, μελωδικές γραμμές και εκτελεστική καλαισθησία που ντύνουν άψογα οτιδήποτε νοιώθει κάποιος κάθε στιγμή της ζωής του. Από τη στιγμή που ερωτεύεσαι μέχρι τη στιγμή που απογοητεύεσαι και από τη στιγμή που επιτίθεσαι μέχρι τη στιγμή που αγκαλιάζεσαι".

Γιώργος Ασπιώτης (Kingdragon)

"Τι να γραψει κανεις για τους THUNDER ... Δεν νομιζω οτι τα συναισθηματα μπορουν να αποτυπωθουν με το γραπτο λογο. Θυμαμαι ακομη την πρωτη φορα που τους ειχα δει στο MTV, νομιζω ηταν 1990 οταν ακουσα για πρωτη φορα τη φωνη του Danny Dowes!!!! (σοκ και δεος) Και σκεφτηκα οτι προκειται για μια Μπαντα μεγαθήριο .. Χωρις αλλη εξηγηση.. ακουγοντουσαν “τεραστιοι” μπροστα σε οτι αλλο πρωτοεβγαινε εκεινη την εποχη... και αυτο ειναι οι THUNDER. Τεραστια μπαντα που εχει παντα σαν στοχο να συνθετει τραγουδια υμνους, με συνεπεια και πραγματικη αγαπη για αυτη τη μουσικη που λατρευουμε!. Πιστευω οτι τωρα περνουν την καλυτερη τους φαση και ανυπομονουμε να τους γνωρισουμε απο κοντα και φυσικα να τους δουμε στο stage!!!!!!!!

Όταν μας προταθηκε να ανοιξουμε με τους Kingdragon τη συναυλια τους στις 19/5 στο Gagarin, ενιωσα μεγαλη αναστατωση, και συγκινηση... δεν σκεφτηκαμε πολυ.. Ισως παιδικο ονειρο ολων μας ... νομιζω η απαντηση ηταν μονοδρομος.! Ειχαμε 9 χρονια να εμφανιστουμε ζωντανα μπροστα στους φιλους μας στην Αθηνα, και πιστευω θα ειναι το καλυτερο comeback για οτι ετοιμαζουμε απο εδω και περα...
Για εκεινο το βραδυ, ετοιμαζουμε για ενα πολυ καλο set για τους φιλους μας! θα συνεχισουν οι SL Theory, και στην συνεχεια ... THUNDER !!! Νομιζω οτι κανενας φιλος της καλης Hard Rock μουσικης δεν πρεπει να λειψει εκεινο το βραδυ! Η βραδια θα ειναι απο αυτες που θα θυμομαστε για παντα...

Το παρτυ ξεκιναει στις 20:00 ! Σας περιμενουμε ολες και ολους ... !"

 

Πάει καιρός που τα είπαμε τελευταία φορά Danny! Στο Wolverhampton ήταν, backstage, παίξατε με τους Electric Boys τότε... (σ.σ.: η φωτογραφία αποτελεί…στιγμιότυπο από το after show party στο London Astoria το 2003!)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Πράγματι, είναι αρκετός καιρός Χρήστο, χαίρομαι που σε ακούω! Πώς νιώθεις; Νιώθεις γερασμένος;;;”

(γέλια) Ε, ποιος δε νιώθει σε ένα βαθμό;;; Ο Χρόνος δεν κάνει διακρίσεις!...

“Κι όμως, εγώ μικραίνω! Μικραίνω όλο και περισσότερο κάθε χρόνο! (γέλια)”

Εδώ που τα λέμε, αν κρίνω από τη φωνή σου, πράγματι!...

“Είδες λοιπόν, έτσι είναι!”

 

Επιτέλους, σε λίγες μονάχα μέρες θα σας δούμε επί σκηνής και στη χώρα μας! Μα πόσα χρόνια πέρασαν, πόσες άκαρπες προσπάθειες;;; Διότι ως μουσικός φωτοειδησεογράφος εδώ και τρεις δεκαετίες, γνωρίζω καλά πως έγιναν αρκετές προτάσεις από ντόπιους διοργανωτές συναυλιών οι οποίες όμως ουδέποτε απέδωσαν καρπούς!... Επέτρεψε μου λοιπόν να ξεκινήσω με τούτη την ερώτηση: τι ακριβώς σας κράτησε μακριά από την Ελλάδα τόσα χρόνια;;;

“Έχεις δίκιο. Αν δεν κάνω λάθος, ήταν πέντε οι φορές που είχαμε πρόταση για συναυλία στη χώρα σας, πέντε διαφορετικές περιπτώσεις που σκέφτηκα “αυτό είναι, επιτέλους, τούτη τη φορά θα παίξουμε στην Ελλάδα”. Κι όμως. Ως τώρα, κάθε ένας από αυτούς τους διοργανωτές ή εν πάση περιπτώσει κείνους που αποκαλούν τον εαυτό τους διοργανωτές συναυλιών μας πλησίαζαν με μια προσφορά τέτοια που ήταν απαγορευτική, είτε όσον αφορά αυτή καθαυτή την αμοιβή μας σε μετρητά, είτε όσον αφορά τις συνθήκες από τεχνική άποψη, είτε και τα δυο... Δεν είμαστε καμιά συγκλονιστική μπάντα με τρελές απαιτήσεις, όμως άλλο αυτό και άλλο το να δεχτούμε κάποια ημίμετρα που θα χαντακώσουν την εκάστοτε ζωντανή μας εμφάνιση. Θέλουμε η απόδοσή μας να είναι εκεί ψηλά, όχι μόνο για μας τους ίδιους, μα κυρίως, για αυτό καθαυτό το κοινό που μας τιμά με την παρουσία του πληρώνοντας ένα εισιτήριο! Οφείλουμε να τους παρέχουμε σωστή θέαση και σωστή ακρόαση, να μη σας απογοητεύσουμε στο παραμικρό. Αν λοιπόν κάποιες φορές νιώθουμε πως δεν θα μπορούμε να κρατήσουμε τον πήχη ψηλά, προτιμούμε να μην παίξουμε καθόλου...”

 

Απόλυτα κατανοητό, και παρότι αναγκάστηκα να έρθω Αγγλία τρεις φορές για να σας απολαύσω, επικροτώ συθέμελα αυτή σας την στάση! Πάντως φαντάζομαι θα είστε και σεις ενήμεροι για τα όσα βιώνουμε εδώ... Η Ελλάδα υποφέρει εδώ και οκτώ τουλάχιστον χρόνια από μια καθοδηγούμενη / επονομαζόμενη Κρίση που δένει τα χέρια στους διοργανωτές απέναντι σε “ακριβές παραγωγές” που προϋποθέτουν ένα ακριβό εισιτήριο για τον οπαδό, με εξαίρεση κάποια “σιγουράκια”...

“Τα ξέρουμε όλοι, και τούτο μας κάνει ακόμη πιο σκεπτικούς στις αποφάσεις μας. Είναι πολύ δύσκολο να δεχθείς μια καλοπροαίρετη πρόσκληση τη στιγμή που ξέρεις πως ο τάδε διοργανωτής ανησυχεί έντονα για το αν θα καταφέρει να πουλήσει τόσα εισιτήρια ώστε αν όχι να βγάλει κάποιο λογικό κέρδος, τουλάχιστον να μην χρεοκοπήσει!... Μονάχα αυτό δε θέλεις ως συγκρότημα! Νιώθεις απίστευτα άβολα εξαρχής ως καλλιτέχνης... Πόσο μάλλον όταν σκέφτεσαι την πιθανή προοπτική να παίξεις σε ένα άδειο χώρο. Είναι μια απεχθής κατάσταση λοιπόν για όλους ανεξαιρέτως...”

 

Ακριβώς αυτό. Όμως εγώ πιστεύω πως επειδή είναι η πρώτη φορά που έρχεστε μετά από χρόνια και χρόνια προσμονής, οι γνήσιοι οπαδοί σας μα και κείνοι του κλασικού, Βρετανικού hard rock, θα δώσουν το παρών με το παραπάνω!

“Κι εγώ το εύχομαι, το ελπίζω μα και το πιστεύω, και τούτο γιατί ο Αλέξης (σ.σ.: ο φίλτατος Πολίτης) έχει ήδη επιδείξει ως διοργανωτής τρομερό ζήλο, αγάπη, κατανόηση σε κάθε μας ανάγκη, οργανωτικότητα και αποτελεσματικότητα, με άλλα λόγια καίριο επαγγελματισμό, άρα δε θα δυσκολευτεί να συγκεντρώσει τον κόσμο που χρειαζόμαστε εκατέρωθεν. Με αυτόν στο τιμόνι, νιώθω σιγουριά!”

 

Και πολύ καλά κάνεις, στο λέω εκ πείρας, και όχι επειδή τον θεωρώ πλέον φίλο καλό! Και μιας που μίλησα για πείρα, μετράτε και του λόγου σας πολλά χιλιόμετρα στην αρένα του ευθυτενούς rock. Εικοσιοκτώ ως Thunder και τριαντατέσσερα αν υπολογίσουμε και τους Terraplane, κάτσε καλά!...

“Πράγματι. Γεγονός που μας έχει καταστήσει σοφότερους αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος... Μιλώ για τους Terraplane φυσικά, όταν ακόμη ήμασταν αδαείς. Μεγάλα τα λάθη μας. Υποθέσαμε τότε πως η δισκογραφική εταιρία μας ήξερε καλά τη δουλειά της και την πατήσαμε αγρίως!... Και το αναφέρω αυτό για όποιους από τους αναγνώστες τυγχάνουν συνάδελφοι μουσικοί σε σχήματα δικά σας: να έχετε πάντα το νου σας και τα μάτια σας ανοιχτά, και να θυμάστε πως μονάχα ΕΣΕΙΣ (σ.σ.: το τόνισε) ξέρετε καλύτερα τι είναι καλό και τι είναι κακό για σας, ΟΧΙ (σ.σ.: επίσης) η δισκογραφική σας!... Αυτοί νομοτελειακά κοιτούν πάντα το δικό τους συμφέρον και μόνο! Κι όμως εμείς τότε, κάναμε λάθος επιλογές... Τους πιστέψαμε. Όμως να που μέσα από αυτά μας τα λάθη και φτάνοντας στην αντιπέρα όχθη αποκτήσαμε το θάρρος της γνώμης μας μια για πάντα, γεγονός που μας επέτρεψε στη συνέχεια να χτίσουμε μια πάγια πολιτική όσον αφορά το τι είναι σωστό, όχι μόνο για μας τους ίδιους, μα και για τους οπαδούς μας!”

 

Εύγε. Αν σου ζητούσα όμως να μου υπογραμμίσεις και κάποιες άλλες διαφορές μεταξύ των Terraplane και των Thunder ως συνιδρυτής και των δύο σχημάτων, τι θα απαντούσες;

“Οι Terraplane υπήρξαν το προσχέδιο των Thunder! Αυτό. Από κάθε άποψη. Ήταν το πρώτο μας βήμα ώστε να αγγίξουμε τα όνειρά μας. Ο Luke (σ.σ.: Morley, κοινός κιθαρίστας και συνθέτης για όσους δε γνωρίζουν) ανέκαθεν άκουγε πολλά είδη μουσικής, όπως κι εγώ, όμως ήθελε πάντα να γράφει τραγούδια με πελώρια refrain. Τώρα αν έπρεπε να σημειώσω ακόμη μια σημαντική διαφορά πέρα από την προαναφερθείσα στην προηγούμενη ερώτηση σου, αυτή θα ήταν το ότι ακριβώς επειδή δίναμε μεγαλύτερη σημασία στις συμβουλές των άλλων από όσο έπρεπε, είχαμε ένα πιο pop/rock ύφος & ηχόχρωμα ως μπάντα, μα και στις παραγωγές των δίσκων μας... Και εκεί την πατήσαμε! Και θυμώσαμε πολύ, όμως το τραίνο είχε χαθεί... Ώσπου γεννήθηκαν οι Thunder. Ώσπου σηκώσαμε ανάστημα μια για πάντα. Ώσπου μας ανέλαβε ο Andy Taylor των Duran Duran που βρέθηκε στο δρόμο μας την κατάλληλη στιγμή ως θετικότατη επιρροή! “Ακούστε” μας είπε, “είστε μια καθαρόαιμη hard rock μπάντα με πολύ τσαγανό και πολλές προοπτικές, άρα τέτοιες θα είναι πλέον και οι επιλογές σας. Γιατί λοιπόν δε γράφουμε ένα δίσκο με τους ενισχυτές στα κόκκινα, με ριφάρες που θα θυμούνται όλοι και να ροκάρουμε κάργα;;;”. Και αυτό ακριβώς κάναμε! Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία και τα γνωρίζεις καλά από όσο ξέρω...”

Ακριβώς. Δε σου χαϊδεύω τα αυτιά και το ξέρεις χρόνια τώρα Danny, εγώ σας θεωρώ τους σημαντικότερους απόγονους της εποποιίας των Free και των πρώιμων Bad Company στα καλύτερά τους!...

“Σε ευχαριστώ πολύ για αυτό το κομπλιμέντο... Και τα δυο σχήματα υπήρξαν θεμελιώδη. Με καταπληκτικά τραγούδια και καταπληκτικό τραγουδιστή. Με καταπληκτικό κιθαρίστα, με καταπληκτικό μπασίστα, με καταπληκτικό ντράμερ! Έτσι λοιπόν πράγματι κατείχαν όλα όσα θαυμάζαμε από μικρά παιδιά, όσα διαμόρφωσαν τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μας. Διόλου τυχαίο για μένα δε, αφού η πρώτη συναυλία της ζωής μου όντας δεκατεσσάρων χρονών πιτσιρίκι ήταν οι Bad Company στο “Rainbow Theater” στις 14 Δεκεμβρίου του 1974!...”

 

Πωωω, τι λες τώρα;;;!!!;;; Έχεις κρατήσει και το απόκομμα του εισιτηρίου να φανταστώ;;;

“Δυστυχώς όχι, κάπου χάθηκε στο δρόμο... Όμως θυμάμαι ακόμη πως πλήρωσα για αυτό 2,20 λύρες Αγγλίας για να το αποκτήσω! Όπως επίσης θυμάμαι και το εξής κωμικοτραγικό γεγονός... Στο τέλος του show αγόρασα μια αφίσα της συναυλίας, η οποία όμως δυστυχώς καταστράφηκε. Βλέπεις, πήρα το μετρό να πάω σπίτι μου και όλα τα βαγόνια ήταν πίτα στον κόσμο. Τι να κάνω λοιπόν ως δεκατετράχρονος κοκαλιάρης μπόμπιρας; Στριμώχτηκα στην πόρτα ενός από αυτά για να χωρέσω την ώρα που έκλεινε η πόρτα, η οποία κλείνοντας μάγκωσε την αφίσα και μου την έσκισε / αφαίρεσε το πάνω μέρος της!... Αντιλαμβάνεσαι; Όταν έφτασα σπίτι, είχα την αφίσα των Bad Company, δίχως κεφάλια!...”.

...Ήμαρτον! Για το όνομα του Θεού!... (σ.σ.: σκάω στα γέλια)

“Κι όμως, σε πληροφορώ πως την κόλλησα στον τοίχο όπως ήταν, και έμεινε εκεί χρόνια! Δεν ξέρω εν τέλει τι απέγινε. Άλλωστε πέρασαν σαρανταβάλε χρόνια από τότε μη ξεχνάς! (σ.σ.: σκάει στα γέλια)”.

Απίστευτη ιστορία, ΧΙΛΙΑ ευχαριστώ Danny! Ένα πράγμα που δεν ήξερα ως σήμερα είναι πως μεταξύ άλλων είσαι και ραδιοφωνικός παραγωγός. Πες μας πώς προέκυψε λοιπόν αυτή σου η ιδιότητα αν θες...

“Πάνε τέσσερα χρόνια που το ξεκίνησα αυτό. Είμαι στον “Planet Rock”, έναν από τους δημοφιλέστερους ψηφιακούς σταθμούς στη Μεγάλη Βρετανία. Όλα ξεκίνησαν από μια πρόσκληση του Paul Anthony που παρουσιάζει το επονομαζόμενο “Breakfast Show” δεκάδες χρόνια τώρα, από την εποχή των Terraplane για να καταλάβεις πόσα!... Κείνη τη χρονιά λοιπόν κάλεσε τον Luke και εμένα να πάμε στην εορταστική εκπομπή της Πρωτοχρονιάς. Έλα όμως που δε μας ήθελε μονάχα για συνέντευξη. Όταν φτάσαμε μας ζήτησε να παρουσιάσουμε μόνοι μας όλο το show με κείνον να βοηθά απλά στα κουμπιά της κονσόλας. Όπως και κάναμε, και πήγε περίφημα. Επιλέγαμε τα τραγούδια και τα παρουσιάζαμε ένα ένα. Κάποια στιγμή αργότερα με κάλεσε για ποτό ο ιδιοκτήτης του σταθμού και μου πρότεινε μια μόνιμη συνεργασία, πράγμα που με κολάκεψε πολύ. Βλέπεις, μου αρέσει πολύ να μιλώ. Αν η ομιλία ήταν Ολυμπιακό Άθλημα, θα ήμουν Ολυμπιονίκης με χρυσό μετάλλιο (σ.σ.: γελά έντονα). Πόσο μάλλον να λέω μπούρδες και να επιλέγω αγαπημένες μουσικές. Και να που πλέον έχω τρεις εκπομπές κάθε βδομάδα!...”

Μπορεί να σε ακούσει κανείς στην Ελλάδα, είναι και ιντερνετικός σταθμός;

“Μη με ρωτάς, δε γνωρίζω αν υπάρχει κάποιου είδους γεωγραφικός περιορισμός ή κάτι τέτοιο... Εγώ ξέρω μονάχα να μιλώ”.

Χαχα, οκ, θα ψάξω (σ.σ.: ο σταθμός υπάρχει στο διαδίκτυο και η ηλεκτρονική του διεύθυνση είναι αυτή για να ψαχτούμε όλοι μαζί παρέα: https://www.planetrock.com/). Ας πάμε τώρα σε κάτι σοβαρότατο όμως... Τα τελευταία νέα του Ben Matthews θέλουμε να ακούσουμε, μετά την τρομακτική περιπέτεια υγείας που πέρασε εδώ και χρόνια...

“Ναι, τέσσερα τα χρόνια. Ανακάλυψε έναν κακοήθη όγκο στο λαιμό του, σε μια από τις δυο αμυγδαλές του... Πέρασε ένα δύσκολο χρόνο όπου έκανε μια εγχείρηση, και εν συνεχεία ραδιοθεραπεία και χημειοθεραπεία. Στην πραγματικότητα ήταν η πιο δύσκολη χρονιά της ζωής του! Τι να λέμε. Όταν πολεμάς τον καρκίνο, είναι ότι χειρότερο... Ευτυχώς η έκβαση ήταν καλή σε σημείο τέτοιο που σήμερα πλέον οι παρενέργειες είναι μηδαμινές σε σχέση με το μέγεθος της περιπέτειας του. Έτσι λοιπόν απλά δε μπορεί να τρώει κάποιες συγκεκριμένες τροφές αλλάζοντας το στιλ της ζωής του και έχασε μεγάλο μέρος της ακοής του από το ένα αυτί. Άρα λοιπόν δε μπόρεσε να παίξει στο “Wonder Days” όπως και στην περιοδεία που ακολούθησε για αυτό. Πράγμα που τον λύπησε πολύ όπως μου έλεγε. Όμως του εξήγησα πως τίποτα δε χάθηκε για πάντα και πως μετά από το διάλειμμα που χρειαζόταν για να συνέλθει, η θέση του δίπλα μας ήταν κρατημένη μονάχα για αυτόν - όπως κι έγινε! Πλέον, γιορτάζει και αυτός παρέα τη Ζωή κάθε μέρα που ξημερώνει και βραδιάζει λες θα είναι η τελευταία του!”

Πόσο χαίρομαι!... Πραγματικά. Να ρωτήσω τώρα αν βλέπεις κάποια στιγμή στο μέλλον να υπάρξει χρόνος για άλλη μια κυκλοφορία εκ μέρους του διδύμου Bowes/Morley που προσωπικά αγάπησα εξίσου!

“Χα! Καλή ερώτηση. Ουδέποτε εγκαταλείψαμε την ιδέα. Απλούστατα, δε χωρούσε πουθενά με τόσα όσα κάναμε για τις ανάγκες επανασύνδεσης των Thunder! Όπως βρέθηκε άπλετος χρόνος με του που αποφασίσαμε τότε να σταματήσουμε το σχήμα, έτσι εξαφανίστηκε ο χρόνος με το που το ξαναρχίσαμε το χορό. Όταν σταματήσαμε αναμεταξύ, εγώ είχα δισκογραφικό συμβόλαιο και προσπάθησα αρκετά να βρω κατάλληλους ανθρώπους ώστε να ηχογραφήσω τα τραγούδια μου, του κάκου. Κανείς δεν ταίριαζε με αυτά που είχα κατά νου... Είχα απογοητευτεί. Όταν μια νύχτα βγήκαμε με τον Luke για φαΐ και μετά από κατανάλωση πολλών μπουκαλιών κόκκινου κρασιού που βοήθησε καίρια την ευτυχή κατάληξη, του εξήγησα το πρόβλημά μου και μου πρότεινε να τον ηχογραφήσουμε μαζί, προσέχοντας μονάχα να σταθούμε συνειδητά διαφορετικοί από τους Thunder συγγράφοντας όσα μας αρέσουν και δε ταίριαζαν με το ύφος τους, για ευνόητους λόγους. Να γιορτάσουμε όλα τα υπόλοιπα! Όπως και κάναμε. Δυο δίσκοι. Ως που ξαναμαζευτήκαμε ως Thunder. Μονομιάς όλος μας ο χρόνος αφιερώθηκε πάλι σε αυτούς. Οι Thunder είναι ένα λαίμαργο & αδηφάγο τέρας που καταβροχθίζει όλος μας το χρόνο, όλη μας τη ζωή! Τέλος. Οπότε προσωπικά δεν αποκλείω τίποτα για μελλοντική κυκλοφορία των δυο μας, όμως την ίδια στιγμή δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το πότε θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο.

 

Αντιλαμβάνομαι απόλυτα. Πάντως με τον Luke είστε σαν οικογένεια από ότι έχω καταλάβει.

“Ναι, μπορείς να το πεις και έτσι. Μα σκέψου λιγάκι. Είμαστε συνάδελφοι/συνοδοιπόροι στα συγκροτήματα αυτά σαραντατρία ολόκληρα χρόνια φέτος, μιλάμε για ποοοολύ καιρό αδελφάκι μου!... Μια ολόκληρη ζωή. Και το αστείο είναι πως τα τελευταία χρόνια πουλάμε ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά με εξαίρεση το ξεκίνημά μας, ενώ δε θα “έπρεπε”. Είμαστε ένα σχήμα που δεν θα περίμενε κανείς πως θα μπορούσε να πηγαίνει τόσο καλά μετά από τόσα που έχουμε περάσει, κι όμως τα πάμε περίφημα! Το μόνο που δε θα κάνω είναι να κάτσω να ψάξω γιατί και πώς ή να το αμφισβητήσω φυσικά, οπότε απλά το απολαμβάνω τρελά, παρέα με τους υπόλοιπους!...”.

Μια χαρά σας βρίσκω! Πάμε τώρα να αναφερθούμε στην σχετικά πρόσφατη επανέκδοση της επίσημης βιογραφίας σας με τίτλο “Giving the Game Away” που χαροποιεί όσους δεν πρόλαβαν να την αποκτήσουν πριν εξαντληθεί η πρώτη φουρνιά...

“Ναι, είναι ένα βιβλίο που είχαμε την δυνατότητα να εκδώσουμε με κάποιον ενδιαφερόμενο εκδότη και την εκμεταλλευτήκαμε. Όμως για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου, στην αρχή ήμασταν πάρα πολύ σκεπτικοί διότι γνωρίζαμε το μέγεθος της προσπάθειας που έπρεπε να καταβάλουμε για κάτι τόσο μεγαλεπήβολο!... Απατούσε πάρα πολύ δουλειά εκ μέρους μας ώστε να συγκεντρώσουμε το απόσταγμα της μνήμης του καθενός μας, αφού οι οπτικές ήταν και είναι όσες και μεις οι ίδιοι. Πόσο μάλλον από τη στιγμή που ο εκδότης ήθελε κατηγορηματικά να είναι σα μια κουβέντα μεταξύ όλων και όχι σα μια στεγνή καταγραφή γεγονότων... Και εκεί ακριβώς προέκυψε άλλο ένα εύλογο πρόβλημα: ο καθένας από εμάς τα θυμόταν διαφορετικά! (γελά) Πράγμα που δημιούργησε μεγάλη κόμπλα... Να λοιπόν γιατί χρειάστηκε ένας ολόκληρος χρόνος ώσπου να ολοκληρωθεί το εγχείρημα αυτό. O Joel (σ.σ.: Mclver, ο ίδιος συγγραφέας που έγραψε και το δημοφιλέστατο “Justice For All: The Truth About Metallica”) πήρε απανωτές συνεντεύξεις από όλους μας γιατί ζαλίστηκε με τις διαφορετικές μας ιστορίες!...Ειδικά από μένα και τον Luke ξεπέρασε τις τέσσερις ως που να βγάλει συμπέρασμα. Εμείς τον βοηθήσαμε ακούγοντας τις υπόλοιπες εκδοχές οι οποίες, εν τέλει, ανέσυραν την πραγματικότητα και σε μας τους ίδιους διορθώνοντας τα ακούσια λάθη μας. Όμως τώρα που κοιτώ πίσω γουστάρω πολύ που γεννήθηκε κάτι τόσο σημαντικό. Άλλωστε και η όλη διαδικασία είχε τα όμορφά της... Σκαλίσαμε τις μνήμες μας, θυμηθήκαμε, γελάσαμε, δακρύσαμε, ανασύραμε χιλιάδες φωτογραφίες από τα συρτάρια μας... Μερικές από αυτές μάλιστα με θέλουν με ντροπιαστικά ρούχα και κουρέματα (γελά). Το τελικό αποτέλεσμα μας δικαίωσε αφού είναι ένα πολύ ειλικρινές, ευκολοδιάβαστο, απολαυστικό βιβλίο. Κι αν θέλω να είμαι πολύ αυστηρός, θα έλεγα ότι ίσως καλύπτει εκτενέστερα την πρώιμη και την μεσαία περίοδο των Thunder παρά τα πιο πρόσφατα χρόνια, με όλα τα συν και τα πλην, τις δόξες και τις διαμάχες, έχοντας συνεντεύξεις και από πρώην μέλη μας & μανατζαρέους που αναγκαστήκαμε να απολύσουμε ώστε να είναι ακόμη πιο ειλικρινές και αντικειμενικό, αυτούσια, όπως ακριβώς τα είπαν! Απλά, υπήρξε χρονοβόρο τόσο, που όταν ολοκληρώθηκε νιώσαμε ανακουφισμένοι (γελά). Και πού ξέρεις. Ίσως να υπάρξει κάποια στιγμή και δεύτερο βιβλίο που θα αφορά αυτά που αδικήσαμε”.

Γιατί όχι;;; Όμως ας διαβάσουμε πρώτα τούτο και όλα οκ. Επέτρεψε μου άλλες δυο ερωτήσεις πριν προχωρήσουμε στο δεύτερο μέρος της συνομιλίας μας (σ.σ.: τα “One by One” που θα απολαύστε εν καιρώ!).
Η πρώτη αφορά μια καταπληκτική διασκευή σας στην οποία κατά την ταπεινή μου άποψη έχεις αγγίξει μια από τις κορυφαίες σου ερμηνείες ως τραγουδιστής Danny! Μιλώ για το ανατριχιαστικό “In A Broken Dream” του Rod Stewart. ΕΠΟΣ!

“Πράγματι. Πρόκειται για μοναδικό τραγούδι!... Και ακριβώς για αυτό, αν πρόκειται να το πιάσεις στα χέρια σου, αν πρόκειται να το τραγουδήσεις, πρέπει να είσαι σίγουρος πως θα δώσεις όλο σου το είναι ώστε να αποδώσεις τη μεγαλοπρέπειά του... Αλλιώς θα καταλήξει μια τραγικά ωχρή απομίμηση του ανυπέρβλητου τρόπου που το ερμήνευσε ο Stewart! Έπρεπε λοιπόν να καταστήσω τη δική μου εκδοχή τουλάχιστον “αντάξια” της αυθεντικής δίνοντας το 100% των δυνατοτήτων μου. Αξίζει όμως να αναφέρω και τον μηχανικό ήχου που είχαμε την τύχη να απολαύσουμε σε τούτη την ηχογράφηση, τον Dave Bascombe ο οποίος είναι υπεύθυνος μεταξύ άλλων για μνημειώδη albums των Tears for Fears όπως τα “Songs from the Big Chair”, “The Seeds of Love” κ.α. Αυτός ο ίδιος άλλωστε υπήρξε υπεύθυνος για τον ήχο μας στο “Laughing on Judgment Day”! Τεράστιος μηχανικός ήχου. Έτσι λοιπόν κι εδώ κατάφερε να εξορύξει τον καλύτερο εαυτό μου...”

Μα σου λέω, εδώ πιάνεις κορυφή!... Μακάρι να το παίξετε κι εδώ στην Ελλάδα!...

“Το παίζουμε πού και πού, όμως δεν ξέρω αν θα το παίξουμε στην Αθήνα...”

Οκ, άσε με να το ευχηθώ τότε!
Θα κλείσω το πρώτο μέρος της  χορταστικής κουβέντας μας θέλοντας να ακούσω - αν και μπορώ να τους φανταστώ - ποιους θεωρείς μέντορές σου ως αγαπημένος μου/μας τραγουδιστής...

“Πρώτος υπήρξε ο Paul Rodgers. Με το που τον άκουσα με τους Free επί σκηνής πιτσιρικάς, είπα στον εαυτό μου “εάν είναι να τραγουδήσεις rock, έτσι πρέπει να το τραγουδήσεις”! Ανέκαθεν ήθελα να ήμουν ο Paul Rodgers. Για την ακρίβεια ανέκαθεν ήμουν τσαντισμένος που υπήρχε ήδη ο Paul Rodgers! Ακολούθησαν φυσικά οι Bad Company -ήταν η πρώτη συναυλία της ζωής μου όπως σου προανέφερα- και εκεί τον αγάπησα για άλλη μια φορά. Αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής όμως απέναντί σου, θα πω ότι με την πάροδο των ετών έχασαν την πρωταρχική τους έμπνευση... Άρα μου άρεσαν πάρα πολύ έως και το “Run with the Pack”. Κάπου εκεί έχασα το ενδιαφέρον μου για αυτούς... Και ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή λοιπόν που η μικρότερη αδελφή μου ήρθε σπίτι με ένα δίσκο του Stevie Wonder. Το “Songs in the Key of Life”! Με το που το άκουσα, είπα “wooow, αν είναι να τραγουδήσεις, έτσι πρέπει να τραγουδήσεις”! Να λοιπόν πώς απέκτησα το στίγμα μου. Βρίσκομαι κάπου εκεί ανάμεσά τους! Αν και ομολογώ πως πλέον θα βάλω να ακούσω πιο συχνά δίσκους του Stevie από οτιδήποτε άλλο...”

Photos @ London Astoria 2003 & Civic Hall / Wolverhampton 2009 by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

 

Read 288 times

Leave a comment