Monuments on Facebook

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΣ : «Εις μνήμην - Μια τρίωρη κουβέντα εφ’ όλης της ύλης με το Ιερό Τοτέμ της ηλεκτρικής κιθάρας» (Γ' Μέρος)

Thursday, 07 November 2019 12:56
Published in Interviews

Στις 23 Ιανουαρίου του 2015 ο αείμνηστος Γιάννης με δέχθηκε στο σπιτικό του στο Χολαργό για μια συνέντευξη που στη δική μου την καρδιά, μοιάζει με παραμύθι. Αρμένικη βίζιτα, κανονικά, τρεις ώρες παρά κάτι!... Οι μόνιμοι αναγνώστες του μουσικού μας ιστότοπου έχουν ήδη διαβάσει τα δυο πρώτα μέρη αυτής της αποκαλυπτικής κουβέντας, οπότε έχουν ιδία άποψη. Οι υπόλοιποι, ας ανατρέξτε στο πεδίο της αναζήτησης.
Ιδού λοιπόν και το τρίτο μέρος της συζήτησης αυτής για κάθε ομοϊδεάτη-θαυμαστή του ατόφιου μουσικοσυνθέτη, αφού εδώ ο Σπάθας… ξεσπαθώνει παρορμητικά και μιλά για τους Παξούς, το Hendrix, τον Παπαθανασίου, τη CIA, και γω μένω…Παυλόπουλος! Απομένουν τα γνωστά "One by One" εν καιρώ

Τιμά ο Χρήστος Κισατζεκιάν

 

 

«…Με τιμήσανε στους Παξούς… Με τίμησε ο Δήμαρχος…»

…Για τη μουσική σου κληρονομιά να φανταστώ…

«…Γενικά, είμαι γέννημα-θρέμμα, πιτσιρικάδα, μηδέν φράγκα, πείνα χοντρή…»

…Α, η οικογένειά σου ήταν φτωχή λοιπόν…

«Μαζί φύγαμε, δώδεκα χρονών ήμουν εγώ, δε μπορούσαμε να φάμε, τίποτα, πολύ φτωχοί… Ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος. Και πολύ καλός μουσικός! Έπαιζε βιολί, ακορντεόν, μπουζούκι…»

…Άρα από κει σου μπήκε το μικρόβιο…

«Μου μπήκε με το που άκουσα το Jimi! Από εκεί! Τέλος πάντων, το 2008 με καλέσανε από το Δημαρχείο να πάω να με τιμήσουν… Έβαλαν και κάποιους από τους μουσικούς που έχω συνεργαστεί, που έχω παίξει μαζί, να πουν δυο κουβέντες κι αυτοί, δεδομένου του ότι για πρώτη φορά θα γινόταν Ωδείο στους Παξούς! Που δεν είχε ποτέ του για να μάθει κανείς τίποτα, τόσα φυσικά ταλέντα…»

…Το όνομα του Ωδείου;

«Του Ωδείου; Πάει αυτό, έφυγε!... Αφού δεν είχαν ρε συ να πάρουνε εφάπαξ, λεφτά μηδέν, άστο να πάει στο διάολο… Είχε μιλήσει η Αλεξίου, ο Νταλάρας…»

…Ο Λέκκας;

«… Ο Λέκκας ήρθε μαζί μου και παίξαμε, με την μπάντα τη δική μας! Και οι Socrates όλοι παίξαμε, στους Παξούς»

 

 

Με ποια σύνθεση; Με το Γιούλη στα τύμπανα, κανονικά;;;

«Ναι, κανονικά, με το Μάκη το Γιούλη, ετοιμοπαράδοτο. Έπαιξε πάρα πολύς κόσμος, όταν μίλησε η Αλεξίου, ο Νταλάρας, η Φαραντούρη…»

…Ααα, τώρα κατάλαβα που το πας (σ.σ.: συνεχίζαμε τη κουβέντα για τον Παπαθανασίου που υπάρχει στο β΄μέρος), θες να μου πεις τώρα πως δεν μίλησε ο Βαγγέλης!...

«Τι λες!!! Κι όμως, μίλησε, ε, βέβαια. Γιατί δε μιλάει συνήθως;;; Γιατί… Δεν θέλει… Έχουμε κάτσει και έχουμε πει πάρα πολλά πράγματα οι δυο μας και τον κυνηγήσανε πάρα πολύ από την Ελλάδα…»

 

 

Α, γι’ αυτό δε γουστάρει, ε;; Ξέρω, κατάλαβα. Ενώ μας έχει κάνει περήφανους σε όλο τον Πλανήτη, μονάχα εδώ στην Ελλάδα τον έχουν στην άκρη… «Πήρα δυο Oscar και σεις το χαβά σας» θα σκεφτόταν…

«Ναι! Έλεγε «γιατί ρε καριόλιδες, είναι δυνατόν ρε Γιάννη, λες και ήμουν εγώ ο μισητός»… Το είχε παράπονο. «Και θα σου δείξω τα χαρτιά» μου έλεγε…»

Τι, τίποτα χαρτιά απόρριψης από μέρους μας;;

«Μα ξέρεις τι είπε ο Ξαρχάκος όταν έκανε εδώ την Οδύσσεια;;;… Όχι μωρέ, πώς την λένε… στις στήλες Ολυμπίου Διός…»

 

 

 

Τη Μυθωδία;;;

«Ναι! Τη Μυθωδία! Και ρωτάνε τον Ξαρχάκο «θα πάτε στη Μυθωδία;» και κείνος απαντά «α, έχω κάτι καλύτερο να κάνω, θα πάω σινεμά»!...»

Χριστός και Παναγία!!! Αν είναι δυνατόν! Χριστός και Παναγία ρε συ. Κομπλεξισμός;;;

«Άστο… Όλοι τον χλευάσανε!! ΟΛΟΙ! Ο Μα…»

Καλά, σοβαρολογείς;;; Ποιος;; Κι ο Μαρκόπουλος;

«Καλά, ο Μαρκόπουλος είναι από χέρι…. άσε!...»

Ο Σαββόπουλος;;;

«Άστον κι αυτόν! Αυτόν δεν τον γουστάρω με τίποτα λέμε! Παρόλο…»

Ξέρω τι θα πεις! Παρόλο που η μουσική κληρονομιά του και οι στοίχοι του είναι ανυπολόγιστης αξίας…

«Μα τη μουσική του την γουστάρω!»

 

 

Ξέρω, κι εγώ, μεγάλωσα και με τα δικά του έργα! Όμως έχω δει μπροστά στα μάτια μου κάποια δείγματα από μέρους του που τον θέλουν να μοιάζει «κακότροπος» άνθρωπος, οι τρόποι του προς τους άλλους…

«Τι θα μου πεις εμένα ρε μαλάκα;;;; Εγώ δεν έχω τσακωθεί με κανέναν, ποτέ!... Κι όμως…»

Σοβαρά; Ρε συ, έχει δώσει μια γερή φάπα στον Θεολόγο τον Στρατηγό την ώρα μιας ζωντανής τηλεοπτικής μετάδοσης σταματώντας το τραγούδι, μπρος σε όλους τους Έλληνες που έβλεπαν την εκπομπή!...

«Τι λες τώρα ρε συ;;; Σ’ αυτόνα ρε πούστη;;; Τόσο χρυσό παιδί και ωραίος μουσικός;;; Με πήρε μια φορά τηλέφωνο o Θεολόγος. Έχω να τον δω χρόνια… Όταν σου λέω χρόνια… Από τότε που ήμουν είκοσι δύο χρονών. Ήμασταν φίλοι. Όλοι οι κιθαρίστες! Ο Κώστας ο Δουκάκης Θεός ‘χορέστον, ο Θεολόγος ο Στρατηγός, ο Δήμης, Θεός ‘χορέστον κι αυτόν…»

Ο Κουλούρης των Aphrodite's Child;;;

«Ο Κουλούρης ήταν πιο μεγάλος από εμάς… Αυτή ήταν η παρέα. Και ο Κώστας ο Στρατηγόπουλος!»

Τι λες τώρα; Αυτός έκανε παραγωγή στο πρώτο μας demo όταν ήμουν με τους Mirage στα μέσα της δεκαετίας του ‘80… Apocalypsis και ξερό ψωμί. Θεός!

«…Έτσι. Τέλος πάντων, έχω αλλάξει πεντακόσια θέματα, χάθηκε η μπάλα, κάτσε να τα πάρω στη σειρά… Ο Παπαθανασίου λοιπόν μίλησε στους Παξούς για μένα! Του λέω λοιπόν «εγώ Βαγγέλη μου αυτό που θα πεις για μένα δε θα το δείξω πουθενά! Θέλω να το πάω στους Παξούς, δε θα το δείξω αλλού».

 

 

Τι, να το μοιράζεις στα κανάλια δηλαδή;…

«Ε, ναι, εγώ ήθελα να το δείξω στο νησάκι μου, μήπως και τα παιδάκια γουστάρουνε και ξεκινήσουν κι αυτά… κατάλαβες… λοιπόν. Και τι μου είπε;;; «Ρε Γιάννη, εγώ θα τα πω όλα αυτά για σένα γιατί, όσοι άνθρωποι μπορέσανε να είναι ανεκτοί, η μουσική τους δηλαδή, σε όλο τον Πλανήτη, ο Έλληνας μουσικός που μένει εδώ και δεν μπορεί να βγει έξω, που δεν έχει τη δυνατότητα, δεν πρόκειται…»

…Σε πολεμάνε! Όλο τρικλοποδιές τρως…

«Έτσι! Σε πολεμάνε! Έμενα τι μου λέγανε; Είκοσι δύο χρονών; Πως μας έβαλε η CIA, πως ήμασταν βαλμένοι να φέρουμε το rock στην Αθήνα, να φέρουμε το rock στην Ελλάδα!!! Ε, τώρα τι μου λες ρε συ ας πούμε;;;»

Ο Χριστός και Παναγία ρε συ…

«Και! (σ.σ.: το τονίζει φωνάζοντας) Θα πω εδώ και κάτι άλλο: πάρα πολλοί, αρκετοί από την λεγόμενη έντεχνη Ελληνική μουσική θεώρησαν επειδή έτυχε ο Θεός και μας έκανε να γεννηθούμε τότε και να γίνει και η Χούντα τότε… Χέστηκα, και για όλους!...»

…Τι, σας αποκάλεσαν και Χουντικούς δηλαδή να τρελαθούμε τελείως;;;

«Θα μπορούσαν! Κοίτα, προς Θεού, στο χώρο του Έντεχνου υπάρχουν και γαμάτα παιδιά… Ο Μάλαμας, άνθρωποι του Θεού, ταλαντούχοι, έχουν φτιάξει ωραία πράγματα!... Αλλά είναι και κάτι άλλοι…»

Καταλαβαίνω. Άρα λοιπόν για αυτό ο Βαγγέλης δεν μιλά πια. Έχει φάει «απόρριψη» και «φτυάρι» από τους συμπατριώτες του τόσο, που σιχάθηκε πια…

«Καλά, ο Βαγγέλης είναι… τους τέλειωσε. Όπως κι εγώ. Εγώ τον γούσταρα γιατί ο άνθρωπος αυτός…»

 

 

…Μα είναι ο πιο καταξιωμένος Έλληνας μουσικοσυνθέτης Παγκοσμίως!...

«Ρε συ, ο Έλληνας δεν έχει μάθει το εξής απλό: να λέει «μπορεί εμένα αυτό να μη μου αρέσει, μα ΧΑΙΡΟΜΑΙ! (σ.σ.: το φωνάζει)»… Όπως χαίρομαι εγώ ας πούμε για τον κιθαρίστα που παίζει με τον… πώς τον λέν μωρέ…τον Gus G!»

Έτσι! Με τον Ozzy…

«Ναι. Μου αρέσει! Και χαίρομαι για αυτό το παιδί! Όχι τίποτε άλλο, μα για το όλο στήσιμό του, για το πώς κοιτά να κάνει τη δουλειά του, και τέλειωσε!»

Ταλαντούχος επαγγελματίας!...

«Ε βέβαια! Μα δεν είναι θέμα μόνο επαγγελματία, είναι ότι πέρα από την τεχνική του και την αξία του, εγώ έχω διαβάσει συνεντεύξεις του και τον βλέπω πολύ σοβαρό! Προσγειωμένος, αυτό μου αρέσει, τελείωσε. Τα «θα, θα, θα» και όλες οι υπόλοιπες μαλακίες εμένα δε μου αρέσουν όπου τα συναντώ… Οπότε λέω λοιπόν στο Βαγγέλη «να σου πω, αν υπάρξει κάποια ειδική περίπτωση αργότερα, να το χρησιμοποιήσω αυτό, να ο βάλω;;;». Και μου απαντά «εγώ στο κάνω Γιάννη μου, για σένα, κι αφού στο κάνω, κάνε το ότι θες και να πάνε να γαμηθούνε όλοι τους!». Βέβαια σιγά μη το δείξω εγώ από εδώ και από εκεί τα καλά λόγια του για να κάνω τον έξυπνο!... Τον έχω τον άνθρωπο σε βίντεο, κανονικά, τον έχουμε τραβήξει να μιλά, σπίτι μου! Αλλά…»

Να ρωτήσω, έχεις ηχογραφήσει ποτέ για λογαριασμό του σε κάποια από τις δουλειές του;

«Ναι αμέ. Αμ δε θυμάμαι… Στο Παρίσι. Όχι, όχι, μήπως ήταν στην Αγγλία;… Πάντως ναι, έχω παίξει. Αλλά δε θυμάμαι πού…»

 

 

Αν μου πεις χρονιά θα το βρω εγώ!...

«…Έμαθα πάντως πως είναι άρρωστος, και δεν είναι εδώ…»

Ωχ, σοβαρά;;;

«…Πάντως τι ήθελα να πω; Παίξαμε με το Βαγγέλη το ’73, όταν ήμουνα… εγώ, ο Δουκάκης, ο Τουρκογιώργης, ο Τρανταλίδης και αυτός! Στο Γαλλικό ραδιόφωνο, στο RTL…»

Έλα ρε συ; Όχι, δεν είναι Γαλλικό κατά βάση, στο Λουξεμβούργο εδρεύει μα έχει και στη Γαλλία σταθμό…

«Ναι, σωστά. Και παίξαμε μιλάμε… σόλα, και ιστορίες…»

Τι λες τώρα ρε συ;;; Υπάρχουν όλα αυτά άραγε ηχογραφημένα;;;

«Αυτά μπορεί να τα έχει ο Βαγγέλης… Έχει πολλά πράγματα αυτός…»

 

 

Μάλιστα. Για πάμε τώρα σε κάτι που αναρωτιόμαστε όλοι ανεξαιρέτως Γιάννη μου ώστε να στηρίξουμε και την επερχόμενη συναυλία με τον Άκη… Τι κάνει ο Αντώνης;;; Τι μπορούμε να πούμε στον κόσμο που ρωτά διαρκώς;;;

«Λοιπόν, άκου να δεις. Εγώ ήμουν κάτω στα σπίτια, στους Παξούς, έκανα τον εργολάβο, και δε μπορούσα λοιπόν να είμαι δίπλα του και δεν έζησα από κοντά την όλη κατάσταση… Μάθαινα λοιπόν από τη γυναίκα του η οποία είναι ηρωίδα, του έχει σταθεί… μάλαμα σου λέω! Άκου να δεις. Είπαμε για τον Αντώνη, γράψαμε για τον Αντώνη, κάνανε ο Παπακωνσταντίνου και ο Ζουγανέλης και οι υπόλοιποι Socrates που ήταν εδώ μαζεμένοι με τους Απροσάρμοστους μια συναυλία, και της δώσανε κάτι… Εγώ δε θα το έκανα έτσι. Όμως δε θέλω να πω άλλα για αυτά σε κανέναν, στο λέω εδώ, τώρα, που κάνουμε τη συνέντευξη. Εγώ θα πω απλά πως ο Αντώνης πάει πολύ καλύτερα! (σ.σ.: θυμίσω πως η συνέντευξη έγινε Γενάρη του 2015 και ο Γιάννης μου ζήτησε να μη δημοσιεύσω κάποιες λεπτομέρειες της κουβέντας)»

Τέλεια! Επικοινωνεί δηλαδή κανονικά με το περιβάλλον;

«Εδώ ρε συ τραγουδούσε με τη Μαρκέλα και θυμόταν όλα τα λόγια απ’ έξω! Ο εγκέφαλός του είναι πολύ καλά! Από την αρχή! Στα πόδια και στα χέρια ήταν το πρόβλημα, μα έχει ξεκινήσει φυσιοθεραπείες και πάει καλύτερα και σε αυτά. Πρώτα ο Θεός να πάνε όλα καλά. Όλοι τον βοηθάμε, νοιαζόμαστε. Έτρεξα και του βγάλαμε μια αναπηρική σύνταξη οκτακόσια ευρώ από πλήρη αναπηρία, αφού είχε ολοκληρωτική… Αυτό είναι…»

Αν είναι δυνατόν… και αυτά όλα ποιος;;; Αυτός που βάραγε τη μπότα του στη σκηνή και έτρεμε το πάτωμα!...

«Ναι ρε γαμώτο, άστα. Και μετά και η Α.Ε.Π.Ι. του έδωσε κάτι»

 

 

Μάλιστα, να’σαι καλά για όλα Γιάννη μου!... Πάμε τώρα σε κάτι άλλο σημαντικότατο που όλοι θέλουμε να μάθουμε: τι έχει απογίνει με το ανολοκλήρωτο ηχογραφημένο album των Socrates;;;

«Το έχω εγώ. Δεν είναι τελειωμένο…»

Τι λείπει αλήθεια;;;

«Κοίτα. (Ο Αντώνης) είχε πει ένα couple ενός κομματιού και το είπε πάααρα πολύ καλά, μα πάρα πολύ καλά! Αλλά γαμώτο… Ποιος να το πει αυτό τώρα;;;… Ήταν rock, τελείως rock, Αμερικάνικο πράγμα!...»

Ναι ε; Δηλαδή, Σαν τι μοιάζει; Πες ένα παράδειγμα αν θες… Ας πούμε, εμπεριέχει τα στοιχεία αυτά που σας έκανα εξαρχής ξεχωριστούς, δηλαδή το Ελληνικό «χρώμα»;

«Υπάρχει ένα, ένα άλλο τραγούδι, είναι λίγο Κρητικό αυτό… Και μάλιστα αυτό ήταν το τελευταίο (που προλάβαμε να ηχογραφήσουμε) και την επόμενη ημέρα το πρωί έγινε η ιστορία… αυτό ήταν. Την ημέρα εκείνη, ήταν Δευτέρα, και είχαμε στρώσει όλη τη δομή του κομματιού…»

Χρονιά;

«2008. Μάρτιος του 2008 (σ.σ.: από ότι μου είπε ο φίλτατος Μάκης Γιούλης, όλο αυτό συνέβη Απρίλιο του 2010»

 

 

 

 

Μάλιστα. Το τελειώνετε λοιπόν αυτό…

«Δεν το τελειώσαμε τελείως, εκατό τα εκατό. Απλά είχαμε γράψει τα τύμπανα όλα…»

…Μάκης Γιούλης…

«Μάκης Γιούλης, ναι, και είχα γράψει κι εγώ τις κιθάρες και ο ντραμίστας… Είχε κάποια μέρη του μπάσου και ο Αντώνης και μετά σιγά-σιγά θα χτίζαμε… Είχε έρθει και η «Ελευθεροτυπία» για συνέντευξη, αυτοί θα τον κυκλοφορούσαν το δίσκο, την κάναμε, και την άλλη μέρα τελείωσε… (σ.σ.: χτυπά με τα χέρια του ένα παλαμάκι)»

Άστα… Μάλιστα. Άρα λοιπόν το υλικό που έχεις εσύ είναι τύμπανα, κιθάρες και ελάχιστο μπάσο, και μερικές φωνές…

«Ναι. Έχει τις φωνές σε όλα νομίζω, μα ξέρεις… είναι…»

Πρόχειρες, οδηγοί!

«Ναι, οδηγοί»

Και είναι κάπου δέκα τα κομμάτια;

«Νομίζω είναι… κάπου εκεί»

 

 

Πάντως τι ατυχία, ε;;;;

«Ε;;; Ατυχία!»

Ο «επαναπροσδιορισμός» των Socrates σκόνταψε στο παρά πέντε…

«Εεε, τι να κάνεις, καμιά φορά σου έρχεται απότομα!...»

…Έχω καλύψει όλες σας τις ζωντανές εμφανίσεις από την «αναγέννησή» σας με το φίλτατο Μάκη, στο “Rodeo”, από εδώ, από εκεί…

«Ναι, ωραία ήταν! Περνάγαμε ωραία και μεις ρε συ, πώς να στο πω!...»

Βέβαια, ξέρω! Αλήθεια, είχατε καταλήξει σε έναν γενικό τίτλο για τούτο το album μήπως, ή δεν είχατε φτάσει ως εκεί ακόμη;

«(σ.σ.: χαμογελάν και τα «μουστάκια» του και απαντά) λέγαμε με τον Αντώνη, γιατί ο Αντώνης ερχόταν πολλές φορές στους Παξούς, οι γονείς μας ήταν καλοί φίλοι, είχαμε γίνει μια παρέα! Και υπάρχει ένα μέρος που πηγαίναμε και κάναμε μπάνιο, λέγεται Νεραντού!...»

Νεραντού; Μάλιστα, και θα λεγόταν έτσι το album;;;

«Ναι! Γιατί καθόμασταν εκεί και βγάζαμε τα τραγούδια εύκολα! (σ.σ.: γελά)»

Τι λες τώρα;;; Καλή φάση. Παραλία Νεραντού λοιπόν…

«Ναι, αλλά είναι δύσκολο να κατέβεις, είναι γκρεμός!»

 

 

 

…Ο δίσκος θα προοριζόταν λοιπόν ως ένθετο δώρο για την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, ε; Δεν το ήξερα αυτό! Και μετά να βγει και στην αγορά κανονικά…

«Μα ναι, τότε ήδη είχε αρχίσει…»

Ξέρω! Το κόλπο με τις εφημερίδες, αφού είχε τελειώσει η δισκογραφία!...

«Είχε τελειώσει το πράμα! Είχε τελειώσει η μουσική βιομηχανία… Κατάλαβες;;; Πλέον μπαίνεις στο YouTube και ακούς ένα τραγούδι εδώ, ένα εκεί…»

Ξέρω σου λέω! Άστο! Έχουμε γεμίσει και κίτρινα φακελάκια που κάποιοι τα λένε «δισκοθήκη» ρε συ!...

«Ναι!!! Εντωμεταξύ, βλέπω κάτι πράγματα ρε συ Χρήστο, λέει, δεκατρία εκατομμύρια views! Δεκατρία εκατομμύρια δεν έχουμε στην Ελλάδα ρε συ! Δηλαδή πόσα views έχει κάνει ο καθένας;;; Κάθε δευτερόλεπτο άλλο ένα, κι ένα, κι ένα;»

Καλά, δεν είναι μόνο από εδώ πλέον, έχει Παγκοσμιοποιηθεί το πράγμα, αλλά είναι εντελώς απρόσωπη/επιδερμική η φάση πια, πού τότε που αγοράζαμε το δίσκο, τον μυρίζαμε με το που τον ανοίγαμε, ψάχναμε στίχους, κοιτούσαμε τις φωτογραφίες και τα εικαστικά… εσύ ξέρεις ακόμη καλύτερα!...

«Αν ξέρω λέει! (σ.σ.: γελά)»

 

Yiannis Spathas, Andonis Tourkoyiorgis & Makis Gioulis on stage, Socrates/Blue Airways backstage & Gus G shots by Chris Kissadjekian

Read 165 times

Leave a comment