ΜΑΡΚΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ: …Και οι rock’n’roll ιστορίες καλά κρατούν!

Friday, 29 January 2021 18:35
Published in Interviews

Όπως το υποσχεθήκαμε, θα επανερχόμαστε. Ως που να στερέψει το «πηγάδι». Όμως να ξέρεις, είναι πολύ βαθύ!... Ιδού λοιπόν ένα δεύτερο μέρος από τις πολύωρες συνευρέσεις μας με τον φίλτατο Μάρκο. Ετοιμάσου εδώ να μάθεις αδημοσίευτα γεγονότα και άκρως ενδιαφέροντα περιστατικά που αφορούν εκλιπόντες μα και υπάρχοντες ήρωές μας όπως ο Ronnie Dio, ο Ian Anderson, ο Moby, ο Lemmy.

Συνέντευξη & φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Ένας από τους παιδικούς μου ήρωες είναι και ο Ian Anderson φίλε, αφού ο αείμνηστος αδελφός μου ο Βύρωνας με γαλούχησε μανιωδώς και με τα “Aqualung” & “Thick As A Brick” των Jethro Tull… Τόσο, που αυτά τα δυο βινύλια δεν ακούγονται πια από τα πολλά σκρατς (γρατζουνιές και βρώμα). Άλλο αν τα ξανα-αγόρασα και τα δυο! Ξέρω πως τον γνώρισες κι εσύ από κοντά. Πες μου λοιπόν τις αναμνήσεις σου.

«Επειδή ήμουν εγώ που πήγα να τον πάρω από το αεροδρόμιο, με το που πάω να τον χαιρετήσω…»

Ξέρω! Σου πρότεινε τον αγκώνα του αντί το χέρι!!! Χαχα, και εμένα αυτό μου έκανε την πρώτη φορά που τον συνάντησα ώστε να τον φωτογραφίσω στις στήλες Ολυμπίου Διός. Είναι υποχόνδριος, φοβάται τα μικρόβια και δεν το ήξερα κι εγώ…

«…Ναι! Έμεινα άναυδος. Εμένα μου είπε «επειδή παίζω φλάουτο όπως ξέρεις, πρέπει να προσέχω, αφού όσο περισσότερο χαιρετώ κόσμο, τόσο ανεβαίνουν  τα αρθριτικά μου»… Άφωνος εγώ. Όμως όντας δυο ολόκληρες μέρες μαζί του κατάλαβα πόσο σπουδαίος καλλιτέχνης είναι. Πολύ λακωνικός. Το μόνο που μου έκανε προσωπικά εντύπωση διοργανώνοντας αυτή τη συναυλία των Jethro Tull στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού το 2003, πρόσεξέ με, Jethro Tull κάναμε τότε, όχι σκέτο Ian, ήταν ο ντράμερ του (σ.σ.: μάλλον ήταν ο Doane Perry). Και αυτό γιατί είχε ζητήσει να του έχουμε δυο κουτιά, σα συρτάρια φαντάσου τα, γεμάτα πάγο, ώστε με το που τελειώσει η συναυλία να βάλει μέσα τα δυο του χέρια για μισή ώρα. Είχε πρόβλημα. Εκεί που γέλασα πολύ με τον Ian ήταν όταν από σκηνής λέει στο πλήθος με ύφος σοβαρό «και τώρα θα σας παίξουμε κάτι ολοκαίνουργιο από το 1968!»… Θεός ο τύπος!»

Ευφυέστατος και απίστευτα καλλιεργημένος, μα συγχρόνως χιουμορίστας έως και άκρως αυτοσαρκαστικός!...

«…Δεν το συζητώ. Όπως καταλαβαίνεις ήμουν μαζί του τουλάχιστον έξη ώρες την ημέρα. Τον πήγαινα, τον έφερνα, ότι ζητούσε. Μην ξεχνάς πως ήμουν μικρός ακόμη, με άλλα ακούσματα, οπότε δεν είχα βαθιά γνώση της βαρύτητας των Jethro Tull… Το να τους ζεις στη σκηνή του Ηρωδείου ήταν εμπειρία μοναδική. Κι ας παίζαμε «ξύλο» με τους υπεύθυνους του θεάτρου για τα επίπεδα της έντασης του P.A.»

Μα νομίζω ήταν ίσως η πρώτη συναυλία ροκ συγκροτήματος που επιτράπηκε σε αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο!...  

«…Ήταν η πρώτη, πράγματι! Και ναι, εννοείται πως τηρούσαμε το όριο των db που καθιστούσαν τη συναυλία ασφαλή για αυτό το διαμάντι της Ελληνικής Αρχαιότητας! Όμως όταν στο άκουσμα του “Aqualung” ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος και χόρευε τραγουδώντας, τι να τους πούμε δηλαδή, καθίστε κάτω, είναι δυνατόν;;; Εγώ ως εργαζόμενος κοιμήθηκα κείνες τις μέρες σε ένα παραπλήσιο ξενοδοχείο στις στήλες Ολυμπίου Διός και άκουγα πεντακάθαρα το sound check της μπάντας»

Λογικό! Μα οι άνθρωποι δεν ήταν “too old to rock’n’roll”! Όπως και ένας άλλος που έφυγε «όρθιος», όπως μας είχε υποσχεθεί: Lemmy. Έλα, ξέρω πως δε θα ξεχάσεις όσο ζεις τις μέρες που έζησες μαζί του!...

«Δυο ολόκληρα εικοσιτετράωρα. Κυριολεκτικά. Συνεχόμενα. Τεράστια εμπειρία. Νιώθω περήφανος… Όμως κατάλαβέ με Χρήστο, μερικά από αυτά που ζήσαμε μαζί δε λέγονται δημοσίως!... Αντιλαμβάνεσαι»

Φυσικά! Πες μου ότι εσύ αγαπάς φίλε. Ότι κι αν πεις, θα πιάσει τόπο.

«Ένα πράγμα κατάλαβα εγώ πάντως. Ο Lemmy ήταν αυτό που έδειχνε. Αυθεντικός μέχρι αηδίας. Λοιπόν ξέρεις με ποιον συμπατριώτη μου τον βάζω δίπλα εγώ; Με τον Diego (Maradona)! Μπορεί σε κάποιους να μοιάζει παράταιρος αυτός ο παραλληλισμός. Όμως ήταν κι δυο τους άνθρωποι που υποστήριζαν 101% αυτό που ήταν, αυτό που πίστευαν, αυτό που πρέσβευαν. Όπως λέγανε λοιπόν κάποιοι επώνυμοι συνάδελφοι του Maradona «παίζεις έτσι γιατί παίρνεις κοκαΐνη» και κείνος τους απαντούσε «οκει, πάρε κι εσύ και έλα να με σταματήσεις στο γήπεδο!», έτσι και ο Lemmy. Είδωλα. Και για αυτό ακριβώς νιώθω άβολα, τους σέβομαι απεριόριστα και δεν θέλω να θίξω την μνήμη του άθελά μου…»

Ούτε εγώ! Λοιπόν, άσε με να σε σκουντήξω εγώ μπας και πάρεις μπρος: στο rider του (σ.σ.: οι καταγεγραμμένες ανάγκες κάθε καλλιτέχνη/συγκροτήματος που λαμβάνει καιρό πριν η εκάστοτε διοργανώτρια εταιρία) ζητούσε τρία πράγματα, Jack Daniels, φούντα και γυναίκες! Σωστά;

«(χαμογελά) Ήταν Motorhead! Λοιπόν άκου. Είχε να κάνει συνέντευξη στις δέκα το πρωί στο ξενοδοχείο “President” όπου έμενε. Λίγο πριν κατεβαίνουμε στο bar του lobby και ζητά από τον σερβιτόρο ένα Jack. Σερβιτόρος εντωμεταξύ σε στυλ εποχής Μουστάκα…»

…Αυτούς με το γιλέκο και το παπιγιόν, ξέρω!...

«…Αυτούς! Του φέρνει λοιπόν ένα ποτηράκι γεμισμένο με τη μεζούρα και με το που το βλέπει του λέει «τι είναι τούτο;» και γυρνά προς το μέρος μου άφωνος σα να μου λέει «πες του σε παρακαλώ τι εννοώ». Του φέρνει αμέσως ένα πρώτο μπουκάλι και ο Lemmy βγάζει ένα δικό του μεταλλικό ποτήρι που κουβαλούσε πάντοτε μαζί του, αδειάζει το μισό, το πίνει μονορούφι, βάζει και το υπόλοιπο και το αδειάζει και αυτό. Περιττό να σου πω πως κατά τη διάρκεια της ωριαίας συνέντευξης άδειασε κυριολεκτικά τέσσερα μπουκάλια. Και που’σαι. Ο τύπος ήταν νορμάλ! Ούτε ίχνος μέθης»

Το έχω βιώσει κι εγώ αυτό, ξέρω, ισχύει. Πάμε τώρα στις εμπειρίες που απέκτησες δίπλα στον πολυαγαπημένο του Ελληνικού κοινού Moby.

 «Καλά! Ο Moby μας έκανε μια ιστορία ο άτιμος!... Αν θυμάμαι καλά τον είχαμε φέρει Ελλάδα όταν είχε κυκλοφορήσει το πιο εμπορικό του album…»

…Εσύ δεν αναφέρεσαι στο Rock Of Gods του ’96 όπου μας πήρε τα σώβρακα, ούτε στα Rockwave Festivals του 1998 & 2000, ούτε στις εμφανίσεις του στο «Ρόδον», δεν ήσουν ακόμη στο επάγγελμα. Μιλάς μάλλον για το Rockwave του 2005. Άρα αναφέρεσαι στο “Hotel”

«Νομίζω ναι. Τι μας έκανε λοιπόν; Όλο του το raider ήταν με προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας! Και μη ξεχνάς πως εκείνα τα χρόνια η βιολογική συνείδηση των Ελλήνων ήταν στα γεννοφάσκια της, ελάχιστοι γνώριζαν. Άρα αντιστοίχως ήταν ελάχιστα και τα καταστήματα που τα παρείχαν. Μας πήρε λοιπόν δυο ολόκληρες μέρες να συγκεντρώσουμε με κόπο και άγχος το εβδομήντα τοις εκατό όσων ζητούσε για catering, δεν καταφέραμε να τα βρούμε όλα. Παρόλα αυτά γεμίσαμε δυο ψυγεία περιπτέρου με αυτά, τίγκα. Και να σου τον με το που σκάει στο καμαρίνι και τι γυρνά και με ρωτά ρε συ;;; “Gyros”??? Καταλαβαίνεις;;; Μετά το τρέξιμο της αρκούδας, να θέλει γύρο με πίτα! Τι να τον κάνω, παίρνω τηλέφωνο το σουβλατζίδικο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας από κάτω και του παραγγέλνω πέντε διπλόπιτα και όλα καλά! (γελά)»

(γελάω γοερά) Καλά, και τα βιολογικά τι έγιναν;

«Θα σου έλεγα τώρα τι τα κάναμε! Σκέψου πως τότε ακόμη δεν ξέραμε καν τι είναι όλα αυτά. Τουλάχιστον να τα παίρναμε εμείς, να μην πεταχτούν. Στην Ελλάδα ήρθα σου λέει ο δικός σου, θέλω πίτα με γύρο!...»

Εντάξει, άστα να πάνε. Θέλω τώρα να μου πεις το σκηνικό με το δείπνο του αείμνηστου Ronnie James Dio. ΓΙΓΑΣ ο κοντός!

«Ποιος κοντός; Τέσσερα μέτρα ήταν ο άνθρωπος! Μακάρι να είχα κι εγώ το ανάστημά του. Ήταν ένας άνθρωπος… καταρχάς Άνθρωπος. Αυτό!»

ΕΤΣΙ!

«…Ευγενέστατος. Χαμηλών τόνων. Δίχως απαιτήσεις παράλογες. Και με το που έπιανε στα χέρια του το μικρόφωνο έκανε δέκα χιλιάδες κόσμο να χοροπηδά… Έχουμε κάνει Dio λοιπόν (σ.σ.: αναφέρεται στη συναυλία στο Ark Nr.6 στην Πειραιώς στις 30 Ιουνίου του 2003) και είναι η ώρα που θα πάμε όλο το crew για βραδινό στο Παλαιό Φάληρο. Μια τα ξημερώματα κλεισμένο. Το είχαμε κλείσει όλο το μαγαζί για μας, το Ιταλικό εστιατόριο “Al Pino” (σ.σ.: εξαίρετο!), θα’ μασταν καμιά τριανταριά-σαρανταριά όλοι μαζί, εμείς και οι δικοί του. Έχουμε συμφωνήσει με τον ιδιοκτήτη ένα άλφα ποσό για ότι φάμε και ότι πιούμε, δε θυμάμαι ακριβώς, γύρω στα 3.000 ευρώ. Αργήσαμε, μας ψάχνανε, είχε κρατήσει όλο το προσωπικό για μας απίκο. Κατά τις δυο μετά τα μεσάνυχτα λοιπόν είμαστε όλοι μες την καλή χαρά και ο Dio μου ζήτησε να κάτσω δίπλα σε αυτόν και τη γυναίκα του την Wendy. Όπως συζητούσαμε λοιπόν με υπόκρουση ότι έβαζε ο ραδιοφωνικός σταθμός που είχαν επιλέξει στο μαγαζί, νιώθω δυο χέρια πίσω στους ώμους μου. Ήταν ο μαγαζάτορας. Και πάνω που παίζει το “Temple Of The King” διακριτικά από τα ηχεία, μου λέει με στόμφο: «ρε μπαγάσα Μάρκο, την ημέρα που θα μου φέρεις αυτόν που λέει αυτό το τραγούδι εδώ στο μαγαζί μου, όλα κερασμένα από μένα για πάρτη σας!». Χτυπούσε το στήθος του με τις γροθιές του λέμε σαν τον King Kong, ξέρεις, αυτά που κάνουμε οι Έλληνες όταν θέλουμε να δείξουμε τη μπέσα μας. Χαμογελώ, τον κοιτώ καλά-καλά και του λέω «αλήθεια; λόγω τιμής;» και μου απαντά εξίσου μερακλίδικα «το’πα και τελείωσε!». «Ωραία λοιπόν. Νάτος! Και σε ευχαριστώ πολύ για όλα. Κράτα τρακόσια ευρώ για τα παιδιά του σέρβις που έμειναν εδώ για μας και είμαστε εντάξει» του απαντώ και μένει κάγκελο. Δεν ήξερε από πού να φύγει ο άνθρωπος. Εξαφανίστηκε για όλη την υπόλοιπη βραδιά μέσα στην κουζίνα… (γελά)»

Ντάξει, δεν υπάρχει αυτό! Θύμισε μου ρε συ, ήσουν ακόμη στην DIDI Music όταν ήρθε ο Manu Chao και όπως άκουσα επέβαλε φθηνό εισιτήριο, αν θυμάμαι καλά δέκα ευρώ, διότι αλλιώς δεν έπαιζε;;;

«Ναι! Εσύ μιλάς για τη βραδιά στη Φρεατίδα. Είχε προηγηθεί εκείνη στο Θέατρο Βράχων όπου αν θυμάσαι είχε γίνει της κολάσεως! Στη Φρεατίδα το 2002 δεν επέβαλε μόνο φθηνό εισιτήριο για όλους, μα και παντελή έλλειψη χορηγών από τη συναυλία!»

Τιτάνας! Έτσι;

«Θεός. Και παρόλα αυτά ρε συ τόλμησαν και μου είπαν κάποιοι δημοσιογράφοι για δημοσιογραφικό πάσο… Καλά ρε σεις, θα δείτε Manu με δέκα ευρώ και θέλετε και πάσο; Ο τύπος ήταν χύμα παρτίδα. Απλοϊκός όσο δεν πάει. Και ήταν διαρκώς παρέα με τους δικούς του, τη «συμμορία» του. Ένα διαρκές πάρτι κάθε βράδυ, μα δίχως αρχηγιλίκια. Ίσος προς ίσο»

Έτσι έχω ακούσει, άρα ισχύει, εύγε. Υπήρξε κάποια φορά όλα αυτά τα χρόνια που ένας ήρωάς σου «κατακρημνίστηκε» με το που τον γνώρισες από κοντά Μάρκο μου; Εμένα π.χ. μου έχει τύχει και αυτό, ευτυχώς ελάχιστες φορές…

«Φυσικά. Τι μου θύμισες τώρα. Machine Head 2004, στο Gagarin 205, η πρώτη τους φορά στην Ελλάδα. Ήμουν τυχερός που τους κάναμε με την Astra του μακαρίτη του Νίκου Τριανταφυλλίδη πρώτοι. Αγαπημένη μπάντα. Τους περίμενα πώς και πώς λέμε. Εκείνα τα χρόνια περιόδευαν ακόμη με tour bus, όχι αεροπορικά. Χαρά εγώ που θα τους υποδεχόμουν ως παραγωγός, δε φαντάζεσαι! Έτοιμος στην πόρτα το λοιπόν από νωρίς, να τα έχω όλα έτοιμα για αυτούς, μα και να γνωρίσω τον Robb Flynn. Στην περιοδεία αυτή ήταν μαζί τους οι Caliban και οι God Forbid. Περιμένω λοιπόν να βγούνε από το πούλμαν πρώτα τα «γατάκια» ώστε να σφίξω το χέρι του μοναχά. Κανόνας να ξέρεις σε αυτή τη δουλειά είναι για μας τους διοργανωτές πως ποτέ δεν πλησιάζουμε για αυτόγραφα και οπαδικά. Πρέπει να κρατάς απόσταση ως επαγγελματίας.
Έλα μου όμως που πρώτος-πρώτος βγαίνει ο Flynn, σχεδόν τρέχοντας, και ποια ήταν η πρώτη του κουβέντα;;; «Συγνώμη, μήπως έχεις κωλόχαρτο, χέζομαι!»… (γέλια) Ντάξ! Μιλάμε εγώ περίμενα τον star της βραδιάς να βγει τελευταίος και καλά, και τελικά βγήκε πρώτος γιατί δε κρατιόταν ο άνθρωπος! Πολύ γέλιο»

Πράγματι. Όμως πες μου και μια φορά που γκρεμίστηκε ως προσωπικότητα κάποιος κατά τον κόσμο διάσημος…

«Οκει. Rihanna. Ιούνιος του 2010 στου Καραϊσκάκη»

Σοβαρά; Ήμουν δίπλα στο Tae Kwon Do καλύπτοντας Jean-Michel Jarre και το έχασα. Όταν έμαθα εκ των υστέρων πως κιθαρίστας της επί σκηνής ήταν ο Nuno Bettencourt, κόντεψα να λιποθυμήσω από τη στεναχώρια μου!... Για πες όμως, γιατί το λες στην περίπτωσή της;

«Τίποτα παιδάκι μου. Καμία σχέση. Περιμένεις μια ντίβα και σου προκύπτει μια αμόρφωτη, φθηνή, μας έκανε ένα live μιάμιση ώρα με το ζόρι, δεν άλλαξε ούτε ένα φόρεμα, χάλια σου λέω. Όσο για τον Nuno, γαμώ τα παιδιά, Πορτογάλος, παίξαμε και ποδόσφαιρο…»

Σοβαρολογείς;;; Τι λες τώρα ρε συ;;; Ποιοι;

«Ήμασταν αρκετοί. Ασχολείται πολύ και αυτός με το ποδόσφαιρο και ήξερε τον Ντέμη λόγω της Atletico Madrid (σ.σ.: Νικολαΐδη, τον διοργανωτή συναυλιών και παίκτη της Εθνικής Ελλάδος), οπότε έπαιξε και ο Ντέμης μαζί μας. Μαλάκα αντί να αναγνωρίσει ο Ντέμης τον Nuno, αναγνώρισε ο Nuno τον Ντέμη. Του ζήτησε και αυτόγραφο αργότερα! Καλό;;;»

 

photos by Chris Kissadjekian

   

 
 

 


Read 310 times

Leave a comment