ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ: Για τα διπλά σου Γενέθλια, φίλε

Tuesday, 07 June 2022 11:17
Published in Interviews

Ο Γιάννης είναι αυτό που λέμε Συνοδοιπόρος με σίγμα κεφαλαίο. Είναι «σειρά» που λέμε μεις τα αγοράκια. Συνομήλικος, συνάδελφος εκλεκτός μα πάνω από όλα, συγκάτοικος στην τρέλα για τη Μουσική. Τη Μούσα της Ζωής μας.

Μου βγήκε αβίαστα λοιπόν τούτο το «δώρο» για τον εορτασμό των προσωπικών του γενεθλίων, αφού συμπίπτουν φέτος με τα πρώτα γενέθλια του περσυνού του συγγράμματος, του (έως και) αποκαλυπτικού βιβλίου «Πρωτοπόροι του Ελληνικού Ροκ» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Όγδοο. Μια συνέντευξη κατ’ ιδίαν λοιπόν «προς γνώσιν και συμμόρφωσιν» για κάθε λάτρη της εγχώριας σκηνής.

Κείμενο & φωτογραφίες Γιάννη Αλεξίου: Χρήστος Κισατζεκιάν


Χωρίς περικοπές την εποποιία του Rock’n’Roll στην Ελλάδα μας λες Γιάννη μου. Και έτσι είναι. Έχω και του λόγου μου μανία με τις συνεντεύξεις ηρώων μας, αισίως είμαι πλέον στην 648η!… Ξέρω λοιπόν από πρώτο χέρι πως, όταν πέφτω σε συνομιλητή που όπως γράφεις στο δελτίο τύπου “δε μασά τα λόγια του”, κάποιες φορές βρίσκομαι σε μεγάλο δίλημμα αν θα πρέπει αν κόψω τα πολλά-πολλά….”Γαλλικά”, ξέρεις τι λέω! Πόσο μάλλον όταν αυτός έχει πεθάνει…
Για πες μου λοιπόν αν θες με ποιους από τους συνεντευξιαζόμενους σου το αντιμετώπισες αυτό περισσότερο. Στο κάτω-κάτω, αυτό τους τιμά ως αυθεντικούς!…

«Ναι. Περισσότερο αυτό που είπες όταν νιώθεις εσύ ότι δεν πρέπει να τα βάλεις… Γιατί το βιβλίο περιλαμβάνει ατόφιους ρόκερ που ήθελα να τους αποτίνω ένα φόρο τιμής, οι οποίοι δεν είχαν να κρύψουν τίποτα! Βρήκα ανθρώπους οι οποίοι ΔΕΝ κρατάνε ισορροπίες. Που αφιέρωσαν τη ζωή τους στο ροκ’εν’ρολ, πίστεψαν σε αυτό, έδωσαν όλη τη δύναμή τους, το ταλέντο τους, τα νιάτα τους και ούτε αλλαξοπίστησαν ποτέ, ούτε ξεπουλήθηκαν. Οπότε δεν έχουν να κρύψουν τίποτα! Οι περισσότεροι λοιπόν μου μίλησαν για την εμπειρία τους με τα ναρκωτικά, με το LSD, με την ηρωίνη. Όσοι μου μίλησαν επίσης για την εποχή εκείνη και τις κόντρες που είχαν με τις δισκογραφικές τους εταιρίες, την εκμετάλλευση τη μεγάλη που είχαν… Διάφορα περιστατικά με προσωπικές στιγμές τους δεν είχαν λόγο να τις κρύψουν. Δηλαδή δεν θυμάμαι τώρα πρόχειρα να σου πω κάποιος μου ζήτησε κάποια στιγμή «μην το γράψεις αυτό»... Ας πούμε μου είπε ο Τάκης ο Ανδρούτσος ότι το τραγούδι που λέει «…θα πάω από του Τάκη το μπαρ μήπως βρεθεί καμιά ψιλή…», ο Τάκης είμαι εγώ μου είπε! «…Γιατί όποτε ξέμενα, ο Παύλος (ο Σιδηρόπουλος) ερχόταν σπίτι μου που όλο και εγώ κάτι θα είχα και θα τον κέρναγα… Αυτός ερχόταν με γλυκά…». Να, αυτό, δε μου είπε μην το γράψω. Ίσα ίσα που μου φώτισε ακόμη μια άγνωστη στιγμή του Ελληνικού Ροκ. Και να κάτι το οποίο δεν ξέραμε για το τραγούδι, ποιος είναι ο Τάκης!... Τα Μυστικά του Ροκ ‘εν’ Ρολ. Αυτό ήθελα να αναδείξω μέσα από το βιβλίο. Γεγονότα που δεν είναι γνωστά όπως αυτό»

Μια χαρά λοιπόν, ήσουν τυχερός.

«Ναι. Φυσικά σκεπτόμενος τώρα μετά από χρόνια βλέπω σε τι εποχή ζούμε… Χθες πέθανε ας πούμε ο Γκουζγκούνης, ο Κώστας. Και δεν υπήρξε δελτίο ειδήσεων που να μην το ανέφερε. Εντάξει. Εμείς της γενιάς μας το ζήσαμε. Ήταν η εποχή της βιντεοκασέτας και του πορνό, οκει. Και επειδή οι σεξουαλικές σχέσεις δεν ήταν απελευθερωμένες όσο σήμερα είχε πάρει όλο αυτό μια «ηρωική» ας το πούμε διάσταση στο μυαλό μας. Αλλά να το πουν όλα τα δελτία ειδήσεων τη στιγμή που για τον Σταύρο Λογαρίδη που χάσαμε πρόσφατα, δεν άνοιξε ρουθούνι;... Τον οποίο το τιμώ ιδιαίτερα στο βιβλίο και με έχει τιμήσει και με τη φιλία του. Και δεν το άκουσα στα δελτία ειδήσεων. Εκτός από ένα. Μιλάμε για ένα τόσο τεράστιο μουσικό που έχει προσφέρει τόσα και τόσα, ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που ανέδειξε όχι μόνο το ελληνικό ροκ, μα εν γένει η ελληνική μουσική»

…Είναι στρεβλό αυτό, ξέρω τι λες…

«…Στρεβλό. Αυτό. Επέτρεψε μου να πω τώρα για το Σταύρο ότι μου στοίχισε πάρα πολύ… Ο θάνατος του. Και μάλιστα θα σου αποκαλύψω κάτι που δεν ξέρει κανένας. Ήθελε, ήθελε να του γράψω την αυτοβιογραφία του…»

Σοβαρά μιλάς; Τι Τιμή ήταν αυτή που σου έκανε;…

«…Ξέρω. Κάναμε τόσο στενή παρέα… Κάναμε παρέα από το 1999 μέχρι το 2016. Έμενε εδώ κοντά. Όμως δεν μπορούσα εκείνη την εποχή να το κάνω. Και το αφήσαμε, δεν τα καταφέραμε… Μετά και εκείνος δεν μπορούσε, αρρώστησε και ψιλοχαθήκαμε τα τελευταία χρόνια… Είναι πολύ στεναχωρημένος που δεν κατάφερα να το διεκπεραιώσω…»

Ε, βέβαια ρε Γιάννη, κρίμα!...

«…Να σου πω όμως ότι μου έχουν πει άλλοι τρεις Έλληνες ρόκερς να γράψω τη βιογραφία τους.
Αλλά δεν δεχόμουνα κάτι τέτοιο. Γιατί; Γιατί είχα το υποσχεθεί στον Σταυρό! Θα ξεκινούσα από αυτόν. Γιατί σεβόμουν την προτίμησή του. Σεβόμουν τη φιλία μας»

Εύγε! Θες να μας πεις ποιοι ήταν οι άλλοι τρείς μήπως;

«…Θα προτιμούσα όχι. Πάντως να πω ότι είμαι περήφανος που τον ενθάρρυνα μετά από χρόνια που είχε αποσυρθεί από τη σκηνή να ξαναβγεί μπροστά. Κανόνισαν μια σειρά από συναυλίες όπως στον Ιανό, στην Απανεμιά, στο Small Café και σε διάφορους άλλους χώρους. Διότι ήταν κάτι πολύ δύσκολο για τον ίδιο, γιατί ποτέ δεν μπορούσε να συντηρήσει μια μπάντα, να έχει το συγκρότημα του, ούτε να κάνει αυτά που είχε στο μυαλό του μουσικά. Τελευταία είχε σκεφτεί για παράδειγμα να βγαίνει με δυο συνθεσάιζερ. Άρα νιώθω πολύ χαρούμενος που τα τελευταία του χρόνια κατάφερα και τον είδε κόσμος. Και χάρηκε και ο ίδιος. Τέλος θέλω να πω ότι είναι λάθος αυτό που υποστηρίζουν κάποιοι.
Ότι δηλαδή ο Σταυρός ήταν το «εμπόδιο» για να ξανασμίξουν οι Poll. Πολύς κόσμος ήθελε να τους ξαναδεί. Είχαν κάνει δυο επανενώσεις βέβαια ανά δέκα χρόνια στο Λυκαβηττό, όμως δεν ξαναβρέθηκαν ποτέ σαν συγκρότημα παρά τις έντονες πιέσεις πολλών ανθρώπων και της μουσικής βιομηχανίας μα και του κοινού, των θαυμαστών τους. Και δυστυχώς έχει μείνει η εντύπωση ότι ο δύσκολος σε αυτό το εγχείρημα ήταν ο Σταυρός. Όμως ο Σταυρός δεν ήθελε για άλλο λόγο να ξαναβγεί μαζί με τους Poll. Και δεν ήταν ο οικονομικός! Αυτό για την ιστορία. Γιατί συναντάω και τώρα κόσμο και λένε τέτοια …»

Να’σαι καλά. Για το βιβλίο σου λοιπόν διάλεξες πενήντα εγχώριες φυσιογνωμίες…

«Ναι, και ήδη ξέρω κάποιους που αναρωτιούνται γιατί διάλεξα αυτούς, γιατί δεν έχεις αυτόν και δεν έχεις τον άλλον… Καταρχάς δεν είναι δυνατόν να χωρέσουν όλοι! Και για αυτό διάλεξα πενήντα. Και σταμάτησα στο νούμερο πενήντα καλύπτοντας τις δεκαετίες από το ‘60 μέχρι και πιο πρόσφατα…
Θεωρώντας εγώ ότι αυτοί οι πενήντα υπήρξαν ατόφιοι μουσικοί. Δεν λοξοδρόμησαν. Αφιέρωσαν τη ζωή τους όλη στο ροκ. Κάποιων βέβαια το πολύπλευρο ταλέντο δεν «χωρούσε» μόνο στο ροκ μα επεκτάθηκε και σε άλλες μουσικές, όπως είναι και ο Γιάννης ο Σπάθας»

Έτσι. Συμφωνείς πάντως πως το πλουσιότατο βιβλίο σου έρχεται να συμπληρώσει καίρια το επίσης πλουσιότατο συγγραφικό έργο του σεβαστού -και κατ’ εμέ φίλτατου- Ντίνου Δηματάτη; Να φανταστώ ως συνοδοιπόρος και του λόγου σου θα έχεις και συ τους τρεις τόμους της εγκυκλοπαίδειας Ελληνικού Ροκ “Get That Beat” μα και το βιβλίο του “25 Χρόνια Ελληνικού Ροκ”, ε;

«Ε, ναι. Ο Ντίνος είναι ο δάσκαλος όλων μας. Βέβαια έκανε μια διαφορετική δουλειά από ότι έκανα εγώ. Κατέγραψε τα συγκροτήματα σε απανωτές εκδόσεις και τη δισκογραφία τους εγκυκλοπαιδικά. Εγώ πήγα και τους συνάντησα και μου μίλησαν για τη ζωή τους. Οπότε κι δυο βοηθάμε να φωτιστεί πιο πολύ ελληνικό ροκ. Τις εκδόσεις του Ντίνου τις έχω εδώ άλλωστε, στη βιβλιοθήκη μου…»

Παρομοίως!

«… Μα για οτιδήποτε θέλω να πληροφορηθώ, επειδή είμαι και παλιομοδίτης και προτιμώ το «χαρτί» από το ίντερνετ, ανατρέχω στις πληροφορίες του..»

Παρομοίως! Και δε σου χαϊδεύω τα αυτιά Γιάννη μου. Ως μέλος/μέρος κι εγώ της Ελληνικής σκηνής της Ροκ και Μέταλ από το 1980, έστω και της Αγγλόφωνης στη δική μου περίπτωση, μα και ως συνάδελφος/συνοδοιπόρος σου, το “Πρωτοπόροι του Ελληνικού Ροκ” κλείνει αναρίθμητες “τρύπες” και ερωτηματικά που κάθε μα κάθε ένας που ασχολείται σοβαρά με τα εγχώρια θα ήθελε να κλείσει! Όμως κάτι μου λέει πως αυτό ακριβώς ήθελες και για τον εαυτό σου φίλε: απαντήσεις! Και μετά να τις μοιραστείς φυσικά. Σωστά;  
 
«Ναι, ναι. Δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος, και ναι, σαν δημοσιογράφος πάντα έχω απορίες που θέλουν να λυθούνε. Φυσικά δεν μπορούν να λυθούν όλες, αλλά ο πραγματικός λόγος που προχώρησα στην έκδοση του ήταν γιατί ήθελα να αποτίνω ένα φόρο τιμής στους Έλληνες ρόκερς. Ξέρεις γιατί; Γιατί σχεδόν κανένας τους δεν έζησε από το ροκ στην Ελλάδα! Και να καταγράψω και το πιο αγαπημένο μου δημοσιογραφικό κομμάτι. Της Μουσικής. Ήθελα να καταγράψω αυτό το κομμάτι.
Το κομμάτι που κατάφερε να ορθώσει ανάστημα μέσα από πάρα πολλές αντιξοότητες και δυσκολίες…»

…Μη ξεχνάμε και τη Χούντα…

«Ναι. Και κατάφερε σήμερα να έχει λόγο έκφρασης!»

Δε θα μπορούσα τώρα ως φωτορεπόρτερ να μη σε ρωτήσω πού βρήκες όλο αυτό το απίστευτο φωτογραφικό υλικό. Να φανταστώ πως τις σκανάριζες ή τις φωτογράφιζες επί τόπου σε κάθε σου συνάντηση, σωστά; Δε μπορώ να φανταστώ όλους αυτούς να τις αποχωρίζονται για πάντα…

«Ναι, όλοι συνέφεραν και συνέβαλαν σε αυτό. Άνοιξαν το συρτάρι τους, βγάλανε σπάνιες φωτογραφίες, όμως πολύ υλικό το είχα και εγώ και ήθελα να το μοιραστώ και αυτό. Όπως μαζεύω δίσκους από μικρός μαζεύω και οτιδήποτε άλλο αφορά τη Μουσική. Κάποια από αυτά επίσης τα φωτογράφισα όπως είπες και επί τόπου ανάλογα με τις συνθήκες. Και έτσι συγκεντρώθηκε αυτό το υλικό, το οποίο είναι πολύ μεγάλο ατού του βιβλίου… Για παράδειγμα η αυθεντική φωτογραφία του Ντέμη Ρούσσου στο κεφάλαιο των Aphrodite’s Child που στο βιβλίο εκπροσωπεί ο Λουκάς Σιδεράς… Ατόφιος ρόκερ και αυτός! Τον συνάντησα, πήγα σπίτι του και μου λέει «πού τη βρήκες αυτή τη φωτογραφία, δεν έχω ούτε εγώ!»… Ήτανε δεκαεπτά χρονών στο σπίτι του στην Αλεξάνδρεια, πριν έρθει ακόμα εδώ. Με πόστερ πίσω στον τοίχο, με μπλουτζίν, αδύνατος… Μου λέει θα μου τη δώσεις; Του λέω είναι κειμήλιο για μένα και του έκανα μια φωτοτυπία. Φαντάσου τι σπάνιο υλικό κατάφερα να μαζέψω δηλαδή…»

Μα είναι φανερό. Πάμε τώρα στο αδημοσίευτο συγκλονιστικό κείμενο του Δημήτρη Πολύτιμου. Όπως και ο πρόλογος του για το βιβλίο σου που φανερώνει μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ σας… Για πες. Πώς και πότε προέκυψε αυτό σου το παράσημο;

«Ο Δημήτρης υπήρξε από τους Έλληνες ροκερ που είχα την τύχη να κάνω παρέα επί σειρά ετών… Όπως είναι και ο Αντώνης Τουρκογιώργης, ο Γιάννης Σπάθας, ο Σταύρος Λογαρίδης που προανέφερα. Με το Δημήτρη είχαμε γνωριστεί μέσα από τους Drifting Around για τους οποίους ήμουν μάνατζερ. Ήταν ένα συγκρότημα που του πρότεινε να έρθει μαζί να παίξει και του Δημήτρη του άρεσε η μπλουζ. Ήταν ένα συγκρότημα που του έκανε κλικ. Υπήρξε λοιπόν οργανίστας τους επί σειρά ετών. Από κει γνωριστήκαμε. Τον πήρε τηλέφωνο ο Ανδρέας Γκομόζιας και εγώ του πρότεινα να έρθει για μια πρώτη πρόβα… Μάλιστα είχε έρθει εδώ ένα απογευματάκι όταν ακόμη ήταν μονοκατοικία. Έπαιξε στο πιάνο της αδελφής μου τα κομμάτια, πολύ σοβαρός, με τις παρτιτούρες του, και μετά πήγαμε στο εμπορικό κέντρο της Νέας Σμύρνης όπου είχε κλειστεί ένα απογευματινό λάιβ και του άρεσε…»

Θυμάσαι χρονιά;

«…Το 1994. Έτσι γνωρίστηκα με τον Δημήτρη. Ήταν πάρα πολύ σπουδαίος άνθρωπος. Φιλοσοφημένο άτομο! Και μου στοίχισε πάρα πολύ ο θάνατος του… Όπως μου στοίχισε και του Σταύρου. Και του Γιάννη του Σπάθα. Και του Τζιμάκου του Πανούση!...»

Τι να λέμε; Και μένα. Ειδικά ο χαμός του Τζιμάκου με σκότωσε…

«…Ναι. Γιατί ήταν ο…δικός μου ρόκερ ο Τζιμάκος. Μπορεί να μην είχαμε κάνει παρέα όπως με τους υπόλοιπους, αλλά ήταν ο άνθρωπος που έζησα από τη στιγμή που βγήκε στη μουσική μέχρι το τέλος του, τις τελευταίες του εμφανίσεις στο Κύτταρο… Τον παρακολουθούσα. Τον ακολουθούσαμε εγώ και η παρέα μου και ήμασταν πάντα εκεί στις πρεμιέρες του…»

…Κι εγώ το ίδιο. Από το 1979 έως το τέλος. Μάλιστα τα τελευταία επτά χρόνια είχα την τιμή να είμαι ο επίσημος φωτογράφος του σε κάθε του πρεμιέρα… Μεγάλη μου λατρεία…

«Μεγάλη λατρεία. Είχε μεγάλη σημασία όπως ξέρεις λοιπόν για τη γενιά μας ο Λόγος που όρθωσε! Και μάλιστα ήταν και πολύ σπουδαίος για ποιον άλλο λόγο; Γιατί αν ερχόταν ένας ξένος μουσικόφιλος στην Ελλάδα και σου έλεγε «θα με πας σε ένα ροκ σόου στην Αθήνα;», το μόνο Ροκ Σόου που θα μπορούσες να τον πας ήταν του Τζίμη!»

Έτσι! Τραγουδοποιϊα, ροκιά με το κιλό, θεματικές, πρόζα, θέατρο, όλα μαζί!

«Αυτό! Μου έχει τύχει αυτό. Για αυτό σου λέω. Και ευτυχώς έπαιζε εκείνη την εποχή και έμειναν ευχαριστημένοι κάργα. Πάντως ρε Χρήστο αυτός ο επαγγελματισμός που έχεις είναι πολύ ιδιαίτερος και τονωτικός και για μένα ας πούμε. Ήσουν ανέκαθεν αυτό που λέμε επαγγελματίας φωτογράφος… Γιατί ειδικά από την Κρίση και μετά, καταστράφηκε αυτό το πράγμα στην Ελλάδα…»

…Πλήρης απαξίωση…

«….Απαξίωση. Γίναμε η χώρα του τζάμπα. Η δουλειά σου, οποιαδήποτε δουλειά κι αν κάνει κάποιος… Ας πούμε είναι ηθοποιός, είτε είναι μουσικός, κιθαρίστας. Απαξιώθηκε. Και ένας λόγος που στεναχωριόταν και ο Σταύρος (Λογαρίδης) ήταν αυτός. Μου έλεγε «δηλαδή τι να κάνω, να στήσω μπάντα για να πάω να παίξω για πενήντα ευρώ;;;». Και έτσι ακούς πλέον μουσικούς καταξιωμένους και σου λεν «θέλω να κάνω ένα δίσκο, θα μου τον εκδώσουν, εγώ δεν θέλω λεφτά, απλά θέλω να βγει». Και γω τους λέω πως αυτό ΔΕΝ είναι επαγγελματισμός! Είναι Μουσικοί που έχουν Ιστορία πίσω τους, έχουν δισκογραφία! Δεν είναι σωστό! Και ξέρεις και το άλλο. Σου λέει ο επιχειρηματίας «μα ο άλλος δουλεύει τζάμπα, πώς ζητάς εσύ λεφτά;». Παντού. Στη δημοσιογραφία. Στα websites. Παντού. Και όσοι κρατάμε τον επαγγελματισμό ψηλά κάνουμε σημαντική δουλειά…»

Μα σκάβεις το λάκκο σου ειδάλλως!

«Ακριβώς. Και αυτό έχει γίνει μέσα στην κρίση. Δεν υπήρχε παλιά. Εγώ όταν έκανα το Magic Bus με Socrates, Πουλικάκο, Λογαρίδη, πρώτα τους ρώτησα πόσα θέλουν ώστε να είναι ευχαριστημένοι και μετά προχώρησα στην διοργάνωση!... Έτσι λοιπόν εκτιμώ πολύ ανθρώπους σαν και εσένα γιατί…»

…Προσπαθώ να κρατώ μια άλφα αξιοπρέπεια Γιάννη μου…

«Ξέρω. Προσπάθεια θέλει, δε γίνεται πάντα. Ζούμε την εποχή του Τζάμπα… Και της μετριότητας! Η ποιότητα πέφτει κατακόρυφα…»

Εις το όνομα του περιορισμένου budget!... Τέλος πάντων. Άστο γιατί εκνευρίζομαι πολύ φίλε!... Κάτι άλλο τώρα. Η μπάλα και η ροκ ανέκαθεν πήγαιναν χέρι-χέρι. Άσχετο αν εγώ αποτελώ μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει αυτόν τον κανόνα. Τα ξέρουμε. Για παράδειγμα όσοι έχουμε κάποια ηλικία δε ξεχνάμε την ονειρική Εθνική Ελλάδος του Μπάσκετ με Γκάλη και Γιαννάκη και το επικό “The Final Countdown” των Europe που έγινε ο ύμνος της/μας. Επίσης πόσες δεκάδες ομάδες ποδοσφαίρου δε βγαίνουν στο γρασίδι υπό τον ήχο των τιτανομέγιστων AC/DC κ.λ.π. Για πες εσύ λοιπόν. Το γύρισες κανονικά το πράγμα, ε; Σε θυμάμαι καταρχάς αθλητικό συντάκτη. Ποια χρονιά και πώς;
 
«Ναι, ναι. Συνυπήρχαν και τα δυο! Η αγάπη μου για τη Μουσική και για τον Αθλητισμό πράγματι συνυπήρχαν. Ειδικά για το ποδόσφαιρο και για το μπάσκετ… Άλλωστε έπαιζα και μπάσκετ στον Πανιώνιο, πήγαινα από πιτσιρικάς. Άρα συνυπήρχαν αυτά. Αλλά ενώ ξεκίνησα ως αθλητικογράφος, παράλληλα μάζευα και δίσκους και άκουγα σαν τρελός Μουσική. Είχα καλή πένα, μου το λέγανε και άλλοι και το έβλεπα και εγώ. Στον αθλητισμό είναι κάπως πολύ συγκεκριμένα τα πράγματα όταν περιγράφεις έναν αγώνα ή γράφεις για σε μια αθλητική εφημερίδα… Μετά το στρατιωτικό υπήρχαν πολλές δουλειές τότε στην αρχή της δεκαετίας του ‘90, και έτσι βρήκα αμέσως δυο τρεις… Να κάνω εκπομπή σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό, κάπου να γράφω σε ένα περιοδικό, σε μια εφημερίδα. Οπότε μπήκα χωρίς να το καταλάβω. Όμως με τα χρόνια με κέρδισε η Μουσική. Με κέρδισε. Και ας παρέμεινα φίλαθλος. Παρακολουθώ την ομάδα μου, τον Πανιώνιο, μέχρι σήμερα. Ένας λόγος που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφαση μου αυτή ήταν και το επίπεδο γραφής στις αθλητικές εφημερίδες… Δεν μου ταίριαζε…»

…Του πεζοδρομίου, ε;…

«Ναι, του πεζοδρομίου. Εδώ με έπαιρναν τηλέφωνο σπίτι και με απειλούσανε. Γιατί έγραφα σε μια μεγάλη εφημερίδα, πιτσιρικάς εγώ, στο «Φως των Σπορ» την περίοδο ’87-’89, γεννηθείς στο ‘67 ήμουνα είκοσι, εικοσιδύο χρονών, μετά πήγα στρατό… Ξέρεις. Μου λέγανε "και γιατί έγραψες αυτό;"
Δέχτηκα ένα μπούλινγκ και είδα ότι ο χώρος αυτός δεν με εκφράζει. Ενώ η Μουσική είχε μια άλλη ποιότητα, μια άλλη ευγένεια. Και σε συνάρτηση με τη μεγάλη μου λατρεία προς αυτήν, έγινε η μετάβαση. Με κέρδισε. Παρότι είχα δουλέψει σε μεγάλα μέσα. Στη «Φλόγα των Σπορ» με τον Σωτηρακόπουλο, ο Μητσικώστας, ο Παπαδόπουλος, ο Βλαβιανός… Ήταν μεγάλο σχολείο. Όμως η  Μουσική είναι όλη μου η ζωή…»

Μα το ξέρω, κι εμένα το ίδιο. Θα ξύσω πληγές τώρα άθελά μου, μα όπως είδες, πάει και ο Σταύρος… Είμαστε γενιές ευλογημένες και καταραμένες συνάμα οι γεννημένοι στα 50’ς, 60’ς, 70’ς. Διότι από τη μια το ζήσαμε όλο την ώρα που κόχλαζε! Από την άλλη είμαστε νομοτελειακά οι πρώτες γενιές που βιώνουμε το θάνατο των ηρώων μας…. Γιατί το αναφέρω όμως…
Την σεζόν 2004-5 παρουσίασες τη μουσική παραγωγή του «Magic Bus» που προανέφερες με την συμμετοχή των : Socrates Drank The Conium, Δημήτρης Πουλικάκος και οι Άσσοι του Καράτε Νο2, Σταύρος Λογαρίδης στο «Club 22» του Μάκη Σαλιάρη. Για πες. Πώς προέκυψε τούτο πάλι;

«…Μα μόνο αυτός θα μπορούσε τότε να δεχθεί κάτι τέτοιο! Μόνο ο Μάκης. Και αυτό προέκυψε μέσα από την παρέα που έκανα τότε με το Σταύρο το Λογαρίδη και ήθελα πολύ να τον δω στη σκηνή! Ήταν μια εποχή που είχε πολύ καιρό να βγει. Από εκεί πήρα την ιδέα. Ταυτόχρονα εκείνη την εποχή είχα συναντήσει τον Δημήτρη τον Πουλικάκο και του το πρότεινα μέσα από μια φανταστική συνέντευξη η οποία μάλιστα φιλοξενείται μέσα στο βιβλίο αυτό. Με το συγκρότημα του τότε που ήταν Οι Άσσοι του Καράτε Νο2, στο οποίο ήταν και ο Δημήτρης ο Πολύτιμος. Όπως και άλλος ένας μυθικός ροκερ, ο Κυριάκος Δαρίβας τα τύμπανα. Εκείνη την εποχή έκανα παρέα και με τους Socrates, τον Αντώνη και το Γιάννη. Και μέσα από όλο αυτό δημιουργήθηκε η ιδέα τα τελευταία ενεργά μεγάλα ονόματα του παρελθόντος που προερχόντουσαν από τη δεκαετία του ‘70, να συνυπάρξουν για πρώτη φορά στη σκηνή. Σαν τον επίλογος που διαισθανόμουν ότι έρχεται για το ελληνικό ροκ, όπως το ξέραμε με την παλιά του μορφή!... Και πράγματι είχε επιτυχία αυτό τόσο, που κράτησε μια ολόκληρη σεζόν. Αποδέχτηκε όπως είπες να το φιλοξενήσει ο Σαλιάρης στο κλαμπ του το οποίο ήταν πολύ διάσημο τότε. Ήρθε πάρα πολύς κόσμος για όλους αυτούς τους μουσικούς που δεν ήξερε ότι ήταν ενεργοί!... Δηλαδή ερχόντανε κόσμος και μου έγελε «καλά, παιζει ακομα Πουλικάκος;», ο οποίος εκείνη την εποχή έκανε περιοδείες σε όλη την Ελλάδα! Επίσης ερχόντουσαν όλοι οι μουσικοί βλέπουν τους φίλους τους στα καμαρίνια, έγιναν φοβερές συνευρέσεις. Ο Αλέκος Καρακαντάς καθόταν εκεί να γρατζουνά με τις ώρες την κιθάρα του, ο Νίκος Πολίτης ο Μάρκος Αλεξίου. Είχει γίνει ένα στέκι. Κάναμε ωραία κατάσταση. Πέρασε και ο Δημήτρης Παπαχρήστου…»

Όμορφα πράγματα! Αλήθεια, ως ντράμερ ο Σαλιάρης ανέβηκε ποτέ να τζαμάρει με κάποιο σχήμα;

«Ναι, ανέβηκε μια φορά και έπαιξε congas, όχι τύμπανα. Ζήτησε μια φορά congas ο Πουλικάκος και ανέβηκε ο Σαλιάρης και έπαιξε λίγο. Και θυμήθηκε τα παλιά του…»

Αυτά είναι. Εν τω μεταξύ που ανέφερες το Γιάννη και τον Αντώνη από τους Socrates… Πώς να το πω;… Πόσο πικρό και άδοξο το τέλος αυτής της ιστορικής μπάντας ρε συ, ε; Πρώτα για τον Αντώνη και ύστερα με το χαμό του Γιάννη…  Και έχει μένει ένας δίσκος στα ράφια τόσα χρόνια!... Είμαστε φίλοι με τον Μάκη Γιούλη, τον εκλεκτό τυμπανιστή τους στην τελευταία τους περίοδο και είναι πραγματικά άδικο όλο αυτό…   

«Ναι, δυστυχώς! Εκείνη την εποχή μου είχε βάλει ο Αντώνης τα κόμματα στα οποία είχε γράψει τους στίχους, έκανε την μεγαλύτερη δουλειά. Και τη μουσική σε μεγάλο βαθμό. Και ήτανε να περάσει τις κιθάρες ο Γιάννης. Να κάνει την ενορχήστρωση και να δέσει όλο αυτό το υλικό. Αλλά δεν πρόλαβαν να περάσουν τη φωνή του Αντώνη. Και παρά τις πιέσεις που είχε δεχθεί ο Γιάννης κατά καιρούς να να βγει ο δίσκος, να βάλει κα΄ποιον άλλο να τραγουδήσει, επέμεινε έως τέλους ότι ο φυσικός τραγουδιστής μονάχα έπρεπε να το κάνει αυτό…»

Πράγματι, μου το είχε πει και μένα αυτό ο Γιάννης. Αν δεν το πει ο Αντώνης, ποιος θα το πει;… Για τον Αντώνη έχεις μάθει κανένα τελευταίο νέο; Ζει αξιοπρεπώς ο άνθρωπος;

«Είναι σπίτι του πια. Γιατί ήταν πρόσφατα σε ένα κέντρο αποκατάστασης. Έμεινε εκεί για το διάστημα που χρειαζόταν. Τον βοηθάει πάντα όταν είναι σε κέντρο αποκατάστασης. Και τώρα είναι σπίτι του. Πριν ήταν σε ένα κέντρο στο Φιλοκτήτη στο Κορωπί. Πριν πάει στην Καλαμάτα. Και ήταν μαζί του δίπλα του η γυναίκα του έχοντας νοικιάσει ένα σπίτι για αυτό το σκοπό…»

Δόξα το Θεό. Επικοινωνεί κανονικά πλέον; Κινείται;

«Ναι, ναι, θυμάται τα πάντα κανονικά. Απλά θέλει βοήθεια στα καθημερινά. Στο φαΐ, σε όλα. Έχει έναν άνθρωπο μόνιμα. Κοίτα, με ανεύρυσμα είναι θαύμα το να ζήσεις!...»

Άστα, δυστυχώς πρόσφατα το έζησα από πρώτο χέρι σφόδρα με το χαμό ενός αγαπημένου μου φίλου που έφυγε στα σαρανταένα του!... Άστα.

«Δυστυχώς έτσι είναι. Έχω ακούσει πως αν την γλυτώσεις, και μέσα σε έξη μήνες παραμείνεις σταθερός στην κατάστασή σου, μετά υπάρχει μια άλφα ελπίδα. Αυτός (ο Αντώνης) είχε πέσει δυο φορές σε κόμμα. Είχε πρόβλημα λογοθεραπείας, κινησιοθεραπείας. Όλα αυτά. Έφτασε σε ένα σημείο που δεν θυμότανε… Δε θυμόταν καν το γκρουπ. Τώρα τα θυμάται όλα! Έμαθε και χάρηκε που έβαλα και το βιβλίο. Του πήγα και την αφίσα, κορνιζαρισμένη. Του έκανα δώρο ένα βιβλίο αφιερωμένο. Ένας λόγος που έβαλα αφίσα στα πρώτα εκατόν πενήντα-διακόσια κομμάτια που πουλήθηκαν μέσω ίντερνετ ήταν να δημιουργήσω άλλο ένα κίνητρο που θα βοηθηθεί την προπώληση. Ήταν απωθημένο μου να μπω σε ένα μαγαζί στο Μοναστηράκι ή σε ένα δισκάδικο και να δω ένα πόστερ του Παύλου Σιδηρόπουλου, των Socrates, του Πουλικάκου, του ξέρω γω… Δεν υπήρχαν ρε συ! Μόνοι ξένοι καλλιτέχνες.
Και έτσι να που η αφίσα δείχνει τους Socrates! Σε μια σπάνια φωτογραφία, πολύ σπάνια και με  περίεργη σύνθεση.

 

Μια χαρά! Θα κλείσω την όμορφη κουβέντα μας με μια απίστευτη σύμπτωση. Βέβαια φταίει το ότι ουσιαστικά είμαστε συνομήλικοι. Ε, λοιπόν κι εγώ ξεκίνησα την συλλογή μου, τη δισκοθήκη μου το ’78! Καλό;
Για πες μου λοιπόν πόσα άλμπουμ μετράς; Και τρία που θεωρείς απόκτημα ζωής και γιατί.

"Ως προς τη σπανιότητα τους;"

Όχι μόνο τη σπανιότητά τους. Εγώ για να καταλάβεις θεωρώ απόκτημα ζωής το “Animalisms” των Animals επειδή παρότι είναι Ελληνική, φθηνή επανέκδοση της PolyGram, είναι πλέον ζωγραφισμένο στο χέρι από τον λατρεμένο μου Eric Burdon με μαρκαδόρο μπλε! Μου τον ζωγράφισε αυθόρμητα σε μια κατ’ ιδίαν συνέντευξη μας προ καιρού!... Κατάλαβες λοιπόν;;;


«Κατάλαβα, τι λες τώρα ρε συ, ναι, κατάλαβα. Κοίτα. Μετρώ έντεκα χιλιάδες διακόσια δυο μεγάλα lp. Βινύλια δηλαδή. Τα cd δεν τα έχω καταγράψει αλλά είναι περισσότερα από δυο χιλιάδες… Και μικροί δίσκοι επίσης είναι πάνω από χίλιοι επτακόσιοι. Δεν τους έχω καταγράψει όλους ακόμη επακριβώς αλλά στην πιο πρόσφατη καταγραφή ήταν χίλιοι επτακόσιοι. Τώρα έχω ξεπεράσει τους δυο χιλιάδες σίγουρα. Τώρα, απόκτημα θεωρώ σίγουρα το «Ακρίτας» του Λογαρίδη ο οποίος είναι πολύ ακριβός, πάντα ήτανε σπάνιος. Δεν είχα την οικονομική ευχέρεια να αποκτήσω το δίσκο αυτόν αρχικά. Και  ιδίως την εποχή που έφτασε στα χέρια μου και μου τον έχει χαρίσει ένας πολύ αγαπημένος φίλος που δεν είναι υπάρχει πια… Ο Βαγγέλης ο Γεωργίου. Και με κάποιους άλλους ελληνικού ροκ δίσκους που μου έχει δώσει. Αλλά αυτό το ξεχωρίζω! Και πάντα τον θυμάμαι όποτε το ακούω… Μου θυμίζει το φίλο και συμμαθητή μου που μας αποχαιρέτησε άδικα… Πάντως ξέρεις κάτι; Τους πιο σπάνιους μου δίσκους μου τους έχουν χαρίσει!... Ας πούμε είχα πάει σε ένα σπίτι πριν βγάλω το βιβλίο μου και μου λέει ο ιδιοκτήτης «εσύ που ακούς ελληνικό ροκ, έχω ένα δίσκο να σου χαρίσω». Και λέω τώρα θα μου βγάλει ο άνθρωπος κανένα του Καρβέλα, και τι μου βγάζει; Το δίσκο των MAD!!! Ψυχεδέλεια του 1972. Σπανιότατο, σε σημείο που δεν βρίσκεται...»

Τι λες τώρα ρε συ;

«Μιλάμε για δίσκο του πεντακοσάρικου! Ανάλογα την κατάσταση του. Και αυτός ήταν σε καλή κατάσταση! Και τρελάθηκα. Απόκτημα και αυτός λοιπόν. Θα πω τώρα και ένα δίσκο για τον οποίο έχω διαθέσει τα περισσότερα χρήματα να τον αγοράσω έως και σήμερα. Αναφέρομαι σε ένα μπλουζίστα που συμμετείχε στο σχήμα του Alexis Korner… Τον είχα πάρει σφραγισμένο μάλιστα με πενήντα χιλιάδες δραχμές, πολλά λεφτά για την εποχή! Cyril Davis! Θα τον διάλεγα στους τρεις λατρεμένους όπως λες κι εσύ. Γιατί δεν είχα πάντα την οικονομική ευχέρεια. Δεν έμπαινα σε αυτό το τρυπάκι. Έχω και ψυχεδέλεια, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της δισκοθήκης μου, όμως άλλοι έχουν διαθέσει έως και χίλια πεντακόσια ευρώ για ένα δίσκο ενώ εγώ έβρισκα πάντα διάφορους τρόπους να παίρνω επανεκδόσεις, δεν με ενδιέφερε σώνει και καλά το αυθεντικό.
Τέλος ένας δίσκος που θα έπαιρνα σίγουρα μαζί μου στο «ερημονήσι» που λένε, είναι το “Fun in Acapulco” του Elvis Presley! Μου αρέσει πάρα πολύ! Όποτε θέλω να μου φτιάξει η διάθεση, βάζω και το ακούω!»  

 

Read 105 times

Leave a comment