SABATON: Αδημοσίευτη συνέντευξη (2020)

Tuesday, 19 July 2022 10:04
Συντάκτης:
Published in Interviews

Η κατ' ιδίαν συνέντευξη μου με τον Pär Sundström στα παρασκήνια της συναυλίας των Sabaton στο Μιλάνο στις 28 Ιανουαρίου του 2020 έμεινε στα συρτάρια μας λόγω της επάρατης πανδημίας έως ότου να βρεθεί η κατάλληλη στιγμή. Μπορείς να σκεφτείς εσύ καλύτερη;;; Εμείς εδώ, όχι! Σε λίγες μέρες η αρμάδα καταλαμβάνει το Release Athens Festival. Ιδού λοιπόν οι ερωτήσεις που ετοίμασε ο Χρήστος Κισατζεκιάν και συμπλήρωσα εγώ, επιτόπου.

Από τη Σοφία Μπαλή & το Χρήστο Κισατζεκιάν

Λοιπόν, ξεκινάμε. Το καλοκαίρι (σ.σ.: η συνέντευξη έγινε τον Ιανουάριο του 2020 στην Ιταλία) εμφανίζεστε στο Release Athens Festival (σ.σ.: που να’ ξερα!...) και θα ήθελα να ρωτήσω το εξής. Θα παίξετε πάνω από τους Testament και, παλαιότερα, έχετε κάνει περιοδεία με τους Accept ως opening act. Αναρωτιέμαι πώς είναι να εμφανίζεστε μετά/πάνω από κάποιους από τους ήρωές μας – πιθανόν και δικούς σας.

«Πριν από 10 ή 15 χρόνια, πιστεύαμε πως δεν θα νιώθαμε άνετα, μας φαινόταν περίεργο. Η πρώτη φορά που συνέβη ήταν με τους Gravedigger. Το 2007, ανοίγαμε για τους Gravedigger (σ.σ.: περιοδεία Therion, Gravedigger και Sabaton) και το 2010 οι Gravedigger άνοιγαν τις συναυλίες των Sabaton. Τα πράγματα αλλάζουν. Θα έλεγα, όμως, πως με τον καιρό, αποδεχόμαστε τις καταστάσεις όπως είναι. Σαφώς και υπάρχει η συναισθηματική σύνδεση με τη μουσική, η συναισθηματική σύνδεση με τους καλλιτέχνες. Υπάρχει όμως και η ρεαλιστική σύνδεση με τον κόσμο και τους αριθμούς, οι οποίοι μιλούν από μόνοι τους. Πλέον, οι Sabaton είναι μεγαλύτερο όνομα. Τις προάλλες, μιλούσα με έναν δημοσιογράφο, ο οποίος μού υπενθύμισε πως αυτή τη στιγμή, οι Sabaton είναι ένα από τα τρία κορυφαία ευρωπαϊκά metal συγκροτήματα. Με αυτή την περιοδεία (σ.σ.: The Great Tour, με Amaranthe και Apocalyptica), μόνο οι Iron Maiden και οι  Rammstein μάς ξεπερνούν σε πωλήσεις. Ήταν μια ενδιαφέρουσα πληροφορία.
Στην πραγματικότητα, δουλεύω συνέχεια με αριθμούς. Είμαι υπεύθυνος για το management των  Sabaton και ξέρω ακριβώς πού βρισκόμαστε. Πόσα εισιτήρια πουλάμε, πόσους δίσκους πουλάμε, καθώς και πώς τα πάνε άλλα συγκροτήματα. Είναι η δουλειά μου να τα παρακολουθώ αυτά, οπότε τα ξέρω. Και είναι λίγο περίεργο. Αλλά πρέπει να είμαι και το επαγγελματικό…»

…Ναι, το οικονομικό, το επαγγελματικό μυαλό του συγκροτήματος. Κάτι άλλο όμως τώρα. Ξέρω πως ήταν το video clip του “We’re not Gonna Take It” που σε έβαλε στον χώρο της σκληρής μουσικής. Έχεις γνωρίσει τον Dee Schneider και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος; Κι αν ναι, πώς ήταν;

«Ναι. Λοιπόν, με το “We’re not Gonna Take It” ξεκίνησε ο Joakim. Αλλά κι εμένα μου άρεσαν πολύ.  Η Σουηδία ήταν η μεγαλύτερη αγορά για τους Twisted Sister. Παραδόξως, το τραγούδι ήταν τεράστια επιτυχία στη Σουηδία. Όλοι τους λάτρευαν. Και, ναι, τους είχαμε γνωρίσει. Η γνωριμία μου με τον Dee Schneider, με εμπνέει ακόμα και σήμερα. Ο Dee Schneider έπαιζε τότε μόνος του, χωρίς τους Twisted Sister. Ήμουν δεκαεπτά χρονών, οπότε δεν μπορούσα να πάω στη συναυλία (σ.σ.: οι νόμοι, όσον αφορά την είσοδο σε μπαρ, clubs κλπ στη Σκανδιναβία είναι αρκετά αυστηροί). Είχα εισιτήριο, αλλά με σταμάτησαν στην πόρτα. Κρυβόμουν, γιατί έκανε πολύ κρύο έξω. Κρυβόμουν σε ένα ξενοδοχείο και είδα έναν τύπο να μιλάει στο τηλέφωνο. Μιλούσε Αγγλικά, οπότε πήγα και τον ρώτησα αν μπορούσε να με βάλει στη συναυλία. Τελικά, ο τύπος ήταν ο tour manager του Dee Schneider. Ήρθε ο Dee και ρώτησε αν εγώ είμαι αυτός που θέλει να πάει στη συναυλία. Απάντησα καταφατικά και πήγαμε μαζί στην είσοδο. Τους είπε πως πρέπει να παίξει και πως εγώ πρέπει να μπω μέσα, αλλιώς δεν θα έβγαινε στη σκηνή. Το θυμάμαι αυτό και, από τότε, έλεγα πως αν κάποτε γίνω μέλος σε κάποιο μεγάλο συγκρότημα, θα ήθελα να προσφέρω το ίδιο στους οπαδούς μας. Εμπειρίες που σου αλλάζουν τη ζωή! Εκείνο το βράδυ άλλαξε εντελώς τη ζωή μου, γιατί με έκανε να νιώσω πως είμαι…»

…Κάποιος ξεχωριστός…

«…Λέω αυτή την ιστορία μετά από τόσα χρόνια, και είναι κάτι που θα το έχω πάντα μαζί μου. Μου έδωσε κάτι που θέλω να περάσω και σε νεότερους μουσικούς. Ναι, γνώρισα τον Dee Schneider πριν καν βρεθώ στους Sabaton και ήταν ένας από τους πιο συμπαθητικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Με τους Sabaton, ξανασυναντηθήκαμε και έχουμε παίξει και μαζί.»

Είμαι πολύ περίεργη αν εσύ ή κάποιος από το συγκρότημα, λαμβάνοντας υπόψη και τη θεματολογία σας, κάνετε κάποια συλλογή. Όπως ο Lemmy, πχ, ο οποίος συνέλεγε πολλά στρατιωτικά αντικείμενα.

«Και ναι και όχι. Θέλω να πω, όταν είμαστε σε περιοδεία, παίρνουμε πολλά βιβλία. Πολλά. Περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσα ποτέ να διαβάσω! Δεν μου αρέσουν καθόλου τα βιβλία. Μου αρέσουν όπως είναι, μου αρέσει να τα βλέπω, αλλά δεν μπορώ να τα διαβάσω. Δεν ξέρω, το μυαλό μου ταξιδεύει, μου έρχονται πολλές ιδέες. Δεν μπορώ να μείνω συγκεντρωμένος στο βιβλίο, αλλά μου αρέσουν πολύ. Ονειρεύομαι κάποια στιγμή να έχω μια βιβλιοθήκη στο σπίτι μου με όλα τα βιβλία που μου έχουν δώσει θαυμαστές απ’ όλον τον κόσμο. Ίσως τότε βρω τον χρόνο να διαβάσω. Αλλά νομίζω πως θα ήταν ένα πολύ ωραία δωμάτιο, ακόμα και για να το βλέπεις, γιατί έχουμε βιβλία για μάχες, πολέμους και ήρωες από όλον τον κόσμο. Βέβαια, πολλά βιβλία είναι σε ξένες γλώσσες, δεν θα τα καταλάβω ποτέ… Αλλά πιστεύω πως θα είναι πολύ ωραία αυτή η βιβλιοθήκη. Πολλά βιβλία έχουν και αφιερώσεις, οπότε νομίζω πως η βιβλιοθήκη θα είναι κάτι μοναδικό, ξεχωριστό. Αυτή τη συλλογή κάνω. Τώρα, αν συλλέγω αντικείμενα σχετικά με τον πόλεμο; Όχι.»

Άρα, μάλλον δεν θα έχεις κάποιο sabaton, το προστατευτικό των ποδιών που είχαν οι ιππότες.

«Έχω. Έχω ένα.»

Καλά το φαντάστηκα. Πέντε τραγούδια σας χρησιμοποιήθηκαν ως soundtracks δύο παιχνιδιών στρατηγικής, του “Europa Universalis IV” και του “Hearts Of Iron IV”. Παίζεις όταν έχεις χρόνο;

«Ναι. Μου αρέσουν τα παιχνίδια. Για την ακρίβεια, λίγο πριν είχα μία συνάντηση με έναν game developer, συζητούσαμε κάποιες ιδέες. Όχι σαν αυτά τα παιχνίδια, κάτι διαφορετικό. Έχω παίξει το “Hearts Of Iron”. Το soundtrack που κυκλοφορήσαμε ήταν για το “Hearts Of Iron IV”, αλλά εγώ έπαιζα το πρώτο. Παρακολουθώ τέτοιου είδους παιχνίδια και η συνεργασία με την Paradox (σ.σ.: Σουηδική εταιρεία βιντεοπαιχνιδιών) ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.

Πάμε τώρα σε μια ιστορική αναδρομή. Τι συνέβη με την πρώτη εταιρεία σας; Ποιες ήταν οι δυσκολίες με την “Underground Symphony” και το “Metalizer” δεν προωθήθηκε όπως έπρεπε για δύο χρόνια περίπου;

«Ο δίσκος δεν κυκλοφόρησε καν. Βγήκε μόνο ένα demo, το “Fist for Fight”. Αλλά, όσον αφορά την Underground Symphony, ούτε εμείς ξέρουμε τι συνέβη. Μας έλεγαν πολλές περίεργες δικαιολογίες για όλο αυτό. Στο τέλος όμως, συμφωνήσαμε με την εταιρεία να μεταφέρει τα δικαιώματα στη Black Lodge, ο δίσκος κυκλοφόρησε και όλα εξελίχθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Αρχίσατε, στο “Primo Victoria”, να γράφετε τόσο πολύ για ιστορικές μάχες, αφότου είδατε την ταινία “Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν” με τον Joakim.

«Όντως, το είδαμε όταν ηχογραφούσαμε τον δίσκο.»

Κάποια σχόλια για τη βραδιά που είδατε την ταινία και τι νιώσατε;

«Λοιπόν, ψάχναμε και οι δύο θέματα, για τα οποία θα μπορούσαμε να γράψουμε. Ξέραμε πως θέλαμε κάτι πιο επικό, κάτι από τον πραγματικό κόσμο, κάτι με το οποίο θα συνδεόμασταν. Γράψαμε τους στίχους για το “Metalizer” σαν να μην μας ένοιαζε, απλώς κάτι για να τραγουδήσουμε. Αλλά πάντα θέλαμε κάτι και το πρόβλημα ήταν να βρούμε αυτό, για το οποίο θα μας άρεσε να γράφουμε. Τότε είδαμε την ταινία και σκεφτήκαμε πως θα μπορούσαμε να τραγουδήσουμε για κάτι τέτοιο και νιώσαμε πως το τραγούδι “Primo Victoria”, κατά κάποιο τρόπο, μάς μιλούσε.»

Άρα ποιες είναι οι πέντε αγαπημένες σου πολεμικές ταινίες;

«Σίγουρα η “Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν” είναι μία από αυτές. Μου αρέσει επίσης και η σειρά “Στην Πρώτη Γραμμή”, νομίζω πως είναι επική. Τι άλλο θα έλεγα; Ίσως δεν είναι τόσο… Δηλαδή, διαδραματίζονται στον πόλεμο; Και οι ταινίες βασίζονται στην πραγματικότητα, ίσως διαδραματίζονται στον πόλεμο. Μου αρέσουν. Για παράδειγμα, η ταινία “Κυρίαρχος του Παιχνιδιού”. Είναι μια ιστορία που αφορά όχι έναν πόλεμο, αλλά πωλήσεις όπλων. Επίσης, το “Ματωμένο Διαμάντι” και πώς αντανακλά στον κόσμο, τουλάχιστον τώρα, πολιτικά. Διαδραματίζεται στο μέσο εμφυλίου πολέμου. Είναι ενδιαφέρον. Μου αρέσουν αυτές οι ταινίες γιατί έχουν κάτι που τις συνδέει με την πραγματικότητα και δημιουργούν μια ιστορία γύρω από αυτό. Είναι αρκετά δύσκολο, πάντα δυσκολεύομαι να ψάξω για ονόματα έτσι.»

Έχετε τον δίσκο “The Art of War”. Ο τίτλος προέρχεται από το βιβλίο του Σουν Τζου, ο οποίος είναι μορφή της στρατιωτικής στρατηγικής και έκανε τον πόλεμο φιλοσοφία. Θα ήθελα λοιπόν τη γνώμη σου για τον Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος επίσης ανήγαγε τον πόλεμο σε Τέχνη, κατά κάποιο τρόπο, δεδομένου ότι κατέκτησε αυτοκρατορίες, κάνοντας μόνο τέσσερις ή πέντε μεγάλες μάχες.

«Από όλα τα θέματα, για τα οποία μάς προτείνουν οι οπαδοί μας να γράψουμε, ο Μέγας Αλέξανδρος είναι από εκείνα που εμφανίζονται συνέχεια. Όλοι ρωτούν αν μπορούμε να γράψουμε ένα τραγούδι γι’ αυτόν. Μας είναι δύσκολο να γράψουμε ένα τραγούδι, γιατί το θέμα είναι εκτεταμένο. Όλη η ιστορία είναι πολύ μεγάλη. Αν θες να συμπτύξεις τη ζωή του Αλέξανδρου σε ένα τραγούδι… Μα πώς θα γίνει αυτό; Πόσες λέξεις θα έχει το τραγούδι; Λίγες. Οπότε, δεν νομίζω να είναι πολύ καλό… Οι Iron Maiden έχουν γράψει το “Alexander the Great”, ήταν όμως συμπτυγμένο. Εμείς θα έπρεπε να το κάνουμε πιο ιστορικό και θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο. Ίσως θα μπορούσαμε να πούμε μια ιστορία γι’ αυτό, μέσα σε δύο τραγούδια. Θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον, για εμάς, να κάνουμε κάτι τέτοιο. Πολλοί μάς λένε να γράψουμε για τον Ναπολέοντα. Είναι το ίδιο πράγμα. Πολύ περίπλοκο. Μπορούμε να γράψουμε μόνο ένα τραγούδι γι’ αυτούς τους δυο; Όχι. Είναι κάποιοι για τους οποίους… Όπως κάναμε το “Carolus Rex” για τη Σουηδία. Μπορούσαμε να γράψουμε μόνο ένα τραγούδι; Δεν θα το έλεγα. Κάναμε ένα ολόκληρο άλμπουμ για τη Σουηδική Αυτοκρατορία. Ο  Carolus Rex ήταν ο ήρωας περίπου τριών από τα τραγούδια, αλλά υπήρχαν κι άλλοι.»

Πράγματι. Σε όλη την ιστορία, υπήρξαν πολλές στρατιωτικές προσωπικότητες. Ο Ναπολέων, ο Αλέξανδρος, ο Καίσαρας, ακόμα και ο Ρόμελ μπορεί να θεωρηθεί σπουδαίος στρατηλάτης. Ποιον θεωρείς τον σημαντικότερο, όχι μόνο για τις κατακτήσεις του, αλλά και για τον τρόπο που τα κατάφερε;

«Υπάρχει και ένας Σουηδός, έχουμε γράψει γι’ αυτόν. Ο Γουσταύος Αδόλφος ΙΙ. Οι στρατηγικές του διδάσκονται σε στρατιωτικές σχολές σε όλον τον κόσμο σήμερα. Εφηύρε fast paced warfare με χρήση πυροβολικού και κάποιες τακτικές που χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα. Και εφόσον είμαι Σουηδός, θα επιλέξω αυτόν. Προφανώς όμως, υπάρχουν και πολλοί άλλοι που, με την πάροδο των ετών, επαναπροσδιόρισαν τις μάχες. Σε αυτούς συγκαταλέγεται και ο Ρόμελ, με τις τακτικές του “πολέμου-αστραπή” και τις επιτυχίες του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν κάποιος μπορεί να οχυρωθεί, για να νικήσει τον εχθρό, είναι επίσης πολύ ενδιαφέρον. Όμως εγώ θα πω τον Γουσταύο Αδόλφο.»

Μια ερώτηση που αφορά τον Joakim τώρα. Η μητέρα του είναι από την Τσεχοσλοβακία. Η χώρα, στο κέντρο της Ευρώπης, έχει γίνει πολλές φορές στόχος των μεγάλων δυνάμεων. Έχει κατακτηθεί και έχει υποφέρει από τον πόλεμο. Δεν είναι, λοιπόν, αμφιλεγόμενο το γεγονός πως επέλεξε να γράφει για τον πόλεμο, όταν έχει δει και το άσχημο πρόσωπό του;

«Ο Joakim γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σουηδία. Παρότι πήγαινε στην Τσεχία με τη μητέρα του, όταν ήταν μικρός, δεν έζησε ποτέ τον πόλεμο, αλλά την κατοχή, θα έλεγα. Γιατί όταν γεννήθηκε ο  Joakim, η Τσεχοσλοβακία ανήκε στη Σοβιετική Ένωση. Οπότε, το είδε, αλλά… Πολλοί μας ρωτούν πώς μπορούμε να γράφουμε αυτά που γράφουμε, όντας από τη Σουηδία. Νομίζω πως είναι καλό το γεγονός πως είμαστε από τη Σουηδία, μια ουδέτερη χώρα, που δεν έχει δει πόλεμο τα τελευταία τρακόσια χρόνια. Αυτό μας δίνει και μια διαφορετική οπτική. Από τη μία, δεν έχουμε δει τη φρίκη του πολέμου, αλλά στα είκοσι χρόνια που κάνουμε αυτό που κάνουμε, έχουμε δει και έχουμε διαβάσει πολλές άσχημες ιστορίες. Νομίζω πως είναι πιο εύκολο να βλέπουμε και να γράφουμε ό,τι γράφουμε από την οπτική του παρατηρητή, παρά ως άμεσα εμπλεκόμενοι…»

Πέρυσι το καλοκαίρι (ήτοι το 2019) παρακολούθησα το live streaming της συναυλίας σας στο Wacken, όπου παίξατε με τα παλιά μέλη σε δύο σκηνές. Άκουσα όσα είπες. Πως δεν πρέπει να τα παρατάμε, αλλά να ακολουθούμε τα Όνειρά μας. Ξέροντας πως είστε μία από τις κορυφαίες μπάντες στην Ευρώπη, πιστεύεις πως πέτυχες τον στόχο σου ή πρέπει να συνεχίσεις να ακολουθείς το όνειρό σου και να προσπαθείς να γίνεις Ο καλύτερος σε αυτό που κάνεις;

«Θέλω να κάνω περισσότερα και πάντα υπάρχουν πεδία προς εξερεύνηση. Νομίζω πως το ξεκίνημα του Sabaton History Channel ήταν ένα ορόσημο στην ιστορία του συγκροτήματος. Το σόου στο Wacken δεν θα το θεωρούσα ορόσημο. Η εμφάνιση στο Sweden Rock το 2015, συναισθηματικά, ήταν σημαντικότερη για μένα. Γιατί στο Sweden Rock ήμασταν headliners στην έδρα μας, κατά κάποιο τρόπο. Οπότε, ήταν σπουδαιότερο. Πάντα όμως υπάρχουν καινούργιες προκλήσεις και πάντα θέλω να κάνω κάτι περισσότερο. Πρόσφατα, γυρίσαμε δύο μεγάλα video clips, το “Bismarck” και το “Seven Pillars of Wisdom”. Ασχολήθηκα πολύ με το σενάριο και τη σκηνοθεσία τους. Ήταν κάτι καινούργιο, συναρπαστικό.»

Και το ατύχημα που είχατε στην Τυνησία;…

«Ήταν άσχημο, αλλά… Για μένα, υπάρχουν νέες προκλήσεις. Γι’ αυτό συνεχίζουμε. Δεν αφορά μόνο το να είσαι το μεγαλύτερο metal συγκρότημα στον κόσμο. Ο στόχος μου είναι ακόμα μεγαλύτερος: να γίνει το heavy metal, το πιο διαδεδομένο είδος στον κόσμο, ή κάτι τέτοιο. Μεγαλύτερα τμήματα αυτού που κάνουμε αναδεικνύουν κι άλλα συγκροτήματα. Δες αυτό που καταφέραμε στην πόλη μας. Μια μικρή πόλη, με 35.000 κατοίκους και πλέον υπάρχουν αρκετά συγκροτήματα από εκεί. Οι Follow the Cipher, οι Brothers of Metal, οι Letters From the Colony… κάποιους ξεχνάω… Πρόσφατα μέτρησα πέντε ή έξι συγκροτήματα που έχουν υπογράψει με μεγάλες εταιρείες. Κάνουν περιοδείες, κυκλοφορούν δίσκους. Δεν υπήρχαν όταν ξεκινήσαμε. Αλλά τα εμπνεύσαμε και τα βοηθήσαμε με τις επαφές μας, με διοργανωτές συναυλιών. Τους βοηθήσαμε και πήγαν καλά. Ένιωσα πολύ περήφανος όταν είδα πως οι Brothers of Metal έφτασαν στο Νο 9 των γερμανικών charts. Ήμουν πολύ περήφανος γιατί το συγκρότημα μού άρεσε. Τους είδα σε ένα μικρό club και σκέφτηκα πως ήταν πολύ καλοί. Τους κλείσαμε για την κρουαζιέρα μας (Sabaton Cruise Show) και τους δώσαμε μια ευκαιρία. Στήσαμε μια σκηνή στο τέρμιναλ, ώστε να τους δουν όσοι περίμεναν να επιβιβαστούν στο πλοίο, γιατί πιστεύαμε πως ήταν καταπληκτικοί.»

Νιώσατε περήφανοι, όπως οι γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους να πετυχαίνουν τον στόχο τους…

«Κάπως έτσι. Με ρωτούν αν μπορώ να τους μανατζάρω, να τους βοηθήσω. Τους βοηθώ ευχαρίστως. Δεν θέλω να αναλάβω το μάνατζμεντ κάποιου άλλου συγκροτήματος. Δεν το θέλω αυτό, αλλά μοιράζομαι ευχαρίστως τις γνώσεις μου. Είναι κάτι διαφορετικό. Υπάρχουν πολλά συγκροτήματα, που, όταν προσπαθώ να μοιραστώ πληροφορίες μαζί τους, κλείνονται στον εαυτό τους. Δεν θέλουν να μοιραστούν τα μυστικά τους. Μου φαίνεται πολύ περίεργο. Για μένα, είναι πολύ σημαντικό να είναι όλα τα συγκροτήματα ενωμένα. Ίσως χρειαστεί να «κρατήσουμε τη σημαία ψηλά», να είμαστε το συγκρότημα στην πρώτη γραμμή του heavy metal. Θα το κάνω, αν χρειαστεί. Γιατί δεν θα παραδοθώ, δεν θα τα παρατήσω, δεν θα εγκαταλείψω. Θα προσπαθήσω ώστε το heavy metal να γίνει πιο δημοφιλές, πιο εφικτό, πιο προσιτό στους ανθρώπους. Αν όμως είμαστε το μόνο συγκρότημα που το κάνει αυτό; Δεν θα βγαίνουμε σε περιοδικά, στην τηλεόραση, σε παιχνίδια ή οπουδήποτε αλλού… Αν όμως το heavy metal γίνει προσιτό, θα είναι ευκολότερο για όλους μας. Τα νεότερα συγκροτήματα θα έχουν τη δυνατότητα να αναπτυχθούν. Οπότε, είναι ένας από τους στόχους μου να κάνω όλο το ιδίωμα… Όχι μόνο εμείς αλλά το ιδίωμα πρέπει να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει! Το κάνουμε συνέχεια. Όπως και το φεστιβάλ στην ιδιαίτερη πατρίδα μας. Το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού πάει σε συγκροτήματα που, κανονικά, δεν θα μπορούσαν να παίξουν εκεί. Αυτός είναι ο στόχος μου.


Ωραία. Το 2015 παίξατε στην Κρήτη.

Ναι.

Άλλο ένα πιθανό θέμα για κάποιο από τα τραγούδια σας, θα μπορούσε να είναι η μάχη της Κρήτης.

Σίγουρα θα μπορούσε. Είναι πολύ ενδιαφέρον. Ποτέ δεν ξέρεις...

Φωτογραφίες Pär Sundström on-stage/backstage: Σοφία Μπαλή

Read 79 times

Leave a comment