INTERVIEW: DAVE GILLETT (RISHLOO)

Monday, 08 February 2016 15:32
Published in Interviews

Είμαστε στα τέλη του περασμένου Νοέμβρη και η καθιερωμένη μου λίστα με τα είκοσι καλύτερα της χρονιάς που αφήσαμε πίσω μας έχει διαμορφωθεί ήδη… Ομολογώ με περίσσεια δυσκολία, αφού το 2015 κατά την ταπεινή μου άποψη ήταν απίστευτα δημιουργικό έτος. Ως αμετανόητα ανοικτός σε κάθε νέα πρόκληση, πάντα ρωτώ φίλτατους συνοδοιπόρους να μου πουν άκρως ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες που μπορεί να μην υπέπεσαν στην αντίληψή μου, να μου ξέφυγαν βρε αδερφέ.

Ήταν οι αδελφοί Συμελιάδη λοιπόν που μου πρότειναν να ακούσω οπωσδήποτε το “Living as Ghosts with Buildings”, κάτι που μόλις τους ανταπέδωσα μνημονεύοντας τους δημοσίως. Το πώς σκαρφάλωσε μονομιάς στην δεύτερη θέση των επίλογών μου είναι κάτι που, ίσως, κατανοήσετε αν του δώσετε και σεις την ευκαιρία που του αρμόζει, ιδανικά ξαπλωμένοι: απόλυτο σκοτάδι & στερεοφωνικά ακουστικά κλειστού τύπου!

Καίριο άνοιγμα της αυλαίας λοιπόν για με η δημοσίευση της πολύ πρόσφατης τηλεφωνικής μου συνέντευξης με τον ηγετικό κιθαρίστα τους, David Gillett, αφού τούτη η ιστοσελίδα θα είναι ΟΡΘΑΝΟΙΚΤΗ σε ΚΑΘΕ νέα, εμπνευσμένη έκφανση της αβάσταχτης κληρονομιάς του Rock’n’Roll.

Άλλο «κοιτώ πίσω», κι άλλο «γυρνώ την πλάτη»!!! Είναι εντελώς διαφορετική στάση το να κοιτάς (και) πίσω γιατί τιμάς & ερευνάς το παρελθόν που μας έφερε εδώ που είμαστε, από το να απαξιώνεις κάθε τι που γεννήθηκε σήμερα, που ακολουθεί αύριο, ως απριόρι υποδεέστερο.

Να ξεκινήσω την κουβέντα μας με το εξής David: από όλους αυτούς τους θρυλικούς μουσικοσυνθέτες και όλα αυτά τα θεμελιώδη συγκροτήματα που ξεγέννησε ο τόπος καταγωγής σας, το Seattle, ποιους θα ξεχώριζες εσύ ως πιο σημαντικό και γιατί;

Εντελώς προσωπικά μιλώντας, θα ξεχώριζα πρώτους και καλύτερους τους Pearl Jam. Και τούτο διότι εξαρχής έδειξαν αφοσιωμένοι & εστιασμένοι στο όραμά τους αψηφώντας κάθε είδους εμπορική καταξίωση που ραδιοφιλικές επιλογές θα τους προσέφεραν. Έπαιζαν αυτά ακριβώς που θέλανε. Μην ξεχνάμε επίσης πως όταν κυκλοφόρησε το “Ten” ήμασταν νεότατοι και αποτέλεσε εναρκτήριο λάκτισμα για μας… Όχι πως υπήρξαμε ποτέ συνειδητοί οπαδοί της σκηνής του grunge, όμως από την άλλη μεγαλώσαμε μέσα σε αυτό το μουσικό κίνημα και βομβαρδιστήκαμε με ακούσματα όπως αυτοί, οι Nirvana, οι Alice in Chains, γεγονός που μας καθόρισε σημαντικά. Όμως δεν θα μπορούσα να αποφύγω τον Jimi Hendrix, κάτσε καλά φίλε, ο τύπος γεννήθηκε στα μέρη μας και άλλαξε το χάρτη της μουσικής!

Αυτό να λέγεται! Επίτρεψε μου τώρα να σου πω το λόγο που με ώθησε να διεκδικήσω συνέντευξη από εσάς… Ανατρίχιασα στο άκουσμα του περσυνού “Living as Ghosts…”! Με έπιασε από το γιακά και με ταρακούνησε συθέμελα όπως είχε κάνει και το “Lateralus” των Tool δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα…

Ουαου!!! Τεράστια τιμή για μας η σύγκρισή που κάνεις!

Για να είμαι ειλικρινής, απολαμβάνοντας το πρόσφατο album σας, αυτή ακριβώς την αντίδραση περίμενα από σένα. Και βάζω στοίχημα πως θα νιώσεις εξίσου όμορφα όταν σου πω ότι ξεπεράσατε στο περσυνό μου Top-20 ακόμη και το “Hand.Cannot.Erase.” του λατρεμένου μου Steven Wilson!

Τι είναι αυτά που λες;;; Σοβαρά; Φυσικά, τεράστια τιμή και αυτό επίσης. Ο άνθρωπός είναι ιδιοφυία! Πριν λίγες μέρες τον είδα επι σκηνής, πέρασε από τα μέρη μας και δεν θα το έχανα με τίποτε αυτό. Για άλλη μια φορά, ήταν απίθανος…

Το φαντάζομαι, είμαι σίγουρος. Όμως ακριβώς επειδή κερδίσατε πολύ γρήγορα μια πολύτιμη θέση στην καρδιά μου, δηλώνω δυσάρεστα έκπληκτος για το ότι παραμένετε «ορφανοί», δίχως δισκογραφικό συμβόλαιο…

Πράγματι. Δεν υπάρχει στήριγμα άλλο για μας πέρα από αυτό που οι ίδιοι μας οι οπαδοί ανά τον κόσμο μας προσφέρουν απλόχερα. Ηχογραφούμε μόνοι μας, στήνουμε το κάθε μας δίσκο από την αρχή έως το τέλος με προσωπικά έξοδα και με όσα οι φίλοι μας καταθέτουν στο λογαριασμό του σχήματος κάθε που δημοσιοποιούμε τις ανάγκες μας. Η προηγούμενή μας δουλειά (σ.σ.: αναφέρεται στο “Feathergun” που κυκλοφόρησε το 2009) δεν θα είχε κυκλοφορήσει αν δεν υπήρχε η πολυτιμότατη βοήθεια του κοινού.

Αν είναι δυνατόν! Άλλο ένα τρανταχτό παράδειγμα του ότι δεν υφίσταται αξιοκρατία εκεί έξω…

Όχι, με τίποτε! Εξαρχής ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα για μας, όπως άλλωστε είναι και για κάθε σχήμα σαν κι εμάς που παλεύει μόνο του με τα κύματα…

Πίστεψε με, ξέρω πάρα πολύ καλά τι λες αφού τυγχάνω ερασιτέχνης μουσικός και βιώνω την ακόμη χειρότερη Ελληνική πραγματικότητα εδώ και δεκαετίες, μαζί με αμέτρητους συμπατριώτες μου…


Ένα άλλο πράγμα που με εντυπωσίασε μελετώντας την περίπτωση σας ήταν ο ευρύτατος και απίστευτα πολυποίκιλος κατάλογος μουσικών επιρροών σας! Από τους λατρεμένους μου Beatles, τον Joe Cocker έως τους System of a Down και από τον David Bowie, την Tori Amos έως τους Deftones. Όμως εκεί που πραγματικά χαμογέλασα με χαρά ήταν στην περίπτωση των Dredg… Τι μπαντάρα Θεέ μου! Και πόσο μα πόσο υποτιμημένοι…

Καλά! Τώρα έπιασες την αδυναμία μου. Τους λατρεύω! Όπως πάρα πολύ συχνά, έτσι και σήμερα άκουγα Dredg οδηγώντας για την δουλειά μου. Δε θα ξεχάσω ποτέ την εποχή που ξεκινούσαμε τα πρώτα μας βήματα, νεότατοι ακόμη, λίγο πριν κυκλοφορήσουμε τον πρώτο μας δίσκο, γεμάτοι πάθος και όνειρα για το μέλλον.

Οι Dredg ήταν ένα από τα πρώτα-πρώτα πράγματα που είδαμε ζωντανά, επί σκηνής, ως βαμμένοι οπαδοί τους και ως συνειδητοποιημένοι φίλοι της σύγχρονης προοδευτικής σκηνής. Μάλιστα στο τέλος καταφέραμε να φτάσουμε στα παρασκήνια και να τους γνωρίσουμε από κοντά, να σφίξουμε τα χέρια τους εκφράζοντας τους τον θαυμασμό μας, να τους δώσουμε το πρώτο μας cd να το ακούσουν & να μας πουν τη γνώμη τους. Τώρα πλέον ξέρω πως το ντεμπούτο μας δεν ήταν κάτι φοβερό ως συστατική επιστολή, αλλά δε βαριέσαι (σ.σ.: γελά). Εμείς πάντως είμασταν ενθουσιασμένοι που τους γνωρίσαμε και που μας υποδέχθηκαν τόσο φιλικά. Μιλάμε για καταπληκτικούς μουσικούς που δεν φοβούνται ποτέ να ρισκάρουν! Κι ενώ σίγουρα αυτή τους η στάση δεν τους ωφέλησε καθόλου οικονομικά, την ίδια στιγμή έχουν καταφέρει να εμπνεύσουν και να δείξουν το δρόμο σε δεκάδες σχήματα σαν κι εμάς που ακολουθήσαμε το παράδειγμά τους… Εν τέλει, τι είναι πιο σημαντικό;;;

Θεωρώ την απάντηση προφανέστατη! Το μοναδικό παράδειγμα ίσως στην εξηντάχρονη ιστορία του rock’n’roll που κατάφερε να παίρνει διαρκώς ρίσκα, να δείχνει το δρόμο έως και να πρωτοπορεί αλλάζοντας το χάρτη της Μουσικής με τις τσέπες γεμάτες, ήταν οι Beatles…

Εντάξει, τώρα έπιασες κορυφή. Αυτοί είναι εκεί ψηλά, μόνοι τους, είναι Άθικτοι! Υπήρξαν ανέκαθεν απτό παράδειγμα της στάσης που υπαγορεύει το «βγαίνω εκεί έξω και δοκιμάζω τα πάντα εις το όνομα του νεωτερισμού, αντί να κλειστώ στο κουτί μου γιατί δεν μπορώ να κάνω αυτό, να κάνω εκείνο, δεν μπορώ να αλλάξω τίποτε». Οι Beatles βγήκαν «έξω» και υπερέβησαν κάθε όριο και φραγμό στην δεύτερη, πιο ψυχεδελική περίοδό τους, την οποία και προτιμώ πολύ περισσότερο από τα πρώτα τους καμώματα. Όμως τι να λέμε. Είναι φανταστικοί!

Ακριβώς! Πριν προχωρήσουμε στο δεύτερο μέρος της συνομιλίας μας λοιπόν (σ.σ.; μείνετε συντονισμένοι για αντίστοιχη μνεία στα “One by One”!), να ρωτήσω αν τα μελλοντικά σας σχέδια μας θέλουν να περιμένουμε σύντομα το επόμενο κύημά σας…

Ναι, έχω ήδη αρχίσει να μοιράζω αρκετές έτοιμες ιδέες μου στους υπόλοιπους , οι οποίες θα αποτελέσουν το βασικό κορμό του επόμενου μας δίσκου. Όπως και ο Sean (σ.σ.: ο μπασίστας του σχήματος) έχει αποκαλύψει κάποιες δικές του ιδέες. Και όλες μαζί τολμώ να πω πως μας προϊδεάζουν για μερικά καταπληκτικά νέα τραγούδια… Όμως παρεμβάλλεται προς το παρών μια μίνι περιοδεία μας στην Πολιτεία του Texas. Δεν έχουμε καταφέρει να κλείσουμε άλλες ακόμη. Μην ξεχνάς πως όταν δεν κατέχεις δισκογραφικό συμβόλαιο και μια εταιρία πίσω σου να κλείνει ημερομηνίες δώθε κείθε, είναι πολύ πιο δύσκολο να καταφέρεις συμφωνίες μόνος σου. Ευτυχώς, έχουμε κάποιους καλούς φίλους από σχήματα συγγενικά που μας βοηθούν κάθε τόσο να ερχόμαστε σε επαφή με ατζέντηδες και διοργανωτές συναυλιών. Κάτι γίνεται. Προσπαθούμε να έρθουμε και στην Ευρώπη κάποια στιγμή, για να δούμε…

Read 344 times

Leave a comment