INTERVIEW: PHIL COLLEN

Friday, 19 February 2016 08:16
Published in Interviews

O Philip Kenneth Collen ξεκίνησε κιθάρα στα δεκαέξι του και μέχρι σήμερα, ουδέποτε διεκδίκησε την τιμητική διάκριση του Guitar Hero. Δεν ένιωσε την ανάγκη. Βλέπεις, οι πωλήσεις που έχει καταφέρει ως ακρογωνιαίος λίθος των πολυπλατινένιων Def Leppard από το 1982 μέχρι σήμερα ξεπερνούν (στα νούμερα!) πολλούς από αυτούς που θεωρούνται τέτοιοι…

Γιός νταλικέρη και σπιτονοικοκυράς, μπήκε στο χορό με τα μπούνια όταν στα δεκατέσσερά του βίωσε ως θεατής το ανυπέρβλητο τυφώνα των Deep Purple επί σκηνής- να’ναι πάντα καλά ο μεγαλύτερος ξάδελφός του! Με μέντορες όπως οι Ritchie Blackmore, Jimi Hendrix, Mick Ronson, ξεκίνησε την απογείωσή του που πλέον τον θέλει παγκοσμίως αναγνωρίσιμο. Οι νεογέννητοι Delta Deep είναι προσωπική του υπόθεση! Εδώ ξεχνάμε τα τεράστια ταμπούρα του “Hysteria” και απολαμβάνουμε καλογυαλισμένο Hard Rockin’ Blues με Stevie Ray Vaughan αισθητική, μα και με πολύ έντονες πινελιές από την ανυπέρβλητη κληρονομιά της δισκογραφικής Motown που επίσης λάτρεψε.

Κατέχοντας στο τσεπάκι τα αντίστοιχα One by One, εδώ τον βάζω να μιλήσει για όλα τα υπόλοιπα… Enjoy.

Να ξεκινήσω δηλώνοντας ήδη ένθερμος οπαδός του νέου σου «πειράματος», των blues rockers Delta Deep, ομολογώντας πως θεωρώ την επιλογή των Forrest Robinson & Robert DeLeo στα μετόπισθεν του rhythm section ιδανική, ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες επιλογές που το όνομά σου προσφέρει απλόχερα. Οι μάστορες γκρουβάρουν όπως ελάχιστοι εκεί έξω!

Πράγματι. Επίτρεψέ μου όμως να ξεκινήσω αναφέροντας δικαιωματικά την εκτίμηση που τρέφω για την Debbi Blackwell-Cook, αφού η στεντόρεια φωνάρα της με στέλνει αδιάβαστο… Είναι εξηντατριών χρονών και τραγουδά από τα δύο της! Έχει αυτή τη στόφα που μονάχα μια Tina Turner και μια Aretha Franklin κατείχαν. Όσο για τον Forrest, είναι περιζήτητος session μουσικός με αποτέλεσμα να έχει ως ντράμερ στο βιογραφικό του συνεργασίες καίριες με σχήματα όπως οι Crusaders, TLC & India Arie με τους οποίους βραβεύτηκε με Grammy. Το «αστείο» είναι πως την ίδια στιγμή, το όνειρό του ήταν να παίζει δίκαση σε heavy metal γκρουπ. Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν γιατί δέχθηκε μονομιάς την πρόσκλησή μου. Οι Delta Deep εμπεριέχουν όλα όσα αγαπά, είναι ένα μείγμα των προσδοκιών του. Το ίδιο συνέβη και με τον Robert, αφού πέρα από τη θητεία του με τους Stone Temple Pilots, υπήρξε λάτρης της μαύρης μουσικής που δισκογραφικές όπως η θρυλική Motown υπηρέτησαν. Μην κοιτάς που ξεκίνησα μουσική ακούγοντας Blackmore, Page, Hendrix- άλλωστε ακόμη και αυτοί τα blues ανήγαγαν σε άλλα επίπεδα κατά την άποψή μου! Την ίδια στιγμή λάτρεψα κι εγώ τα όσα η παραπάνω εταιρία πρέσβευε. Να λοιπόν γιατί έδεσε αβίαστα και μοναδικά τούτη η σύναξη μουσικών.

Λογικό και επόμενο, πράγματι. Ένα από τα στοιχεία που αγάπησα σε τούτο το νέο σου ξεκίνημα είναι η σοφή διαχείριση των κιθαριστικών αυτοσχεδιασμών σου Phil. Ενώ θα μπορούσες να πέσεις στην παγίδα του εντυπωσιασμού ηχογραφώντας τόνους από γρήγορες νότες, παίζεις ακριβώς «όσα» και «όποτε» χρειάζονται ώστε να εξυπηρετούν την τραγουδοποιϊα, αποδίδοντας τα μέγιστα και αυτό σε τιμά!

Σε ευχαριστώ πολύ. Πράγματι, θεωρώ πως πάνω από όλα πρέπει να έχεις στο νου σου τη σύνθεση, το τραγούδι, και τι θα το εξυπηρετήσει. Είναι αρκετές οι φορές που κάποιοι πέφτουν στην παγίδα και ξεχνούν ότι παίζουν με συναδέλφους, με τραγουδιστή, με μπασίστα και ντράμερ… Ούτε μια στιγμή δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε μέρος ενός συνόλου, ώστε να απολαμβάνουν όλοι αυτή τη δημιουργική συνύπαρξη αφήνοντας στην άκρη εγωισμούς και μικροπρέπειες.

Εσείς πάντως τα καταφέρατε ως ομάδα και με το παραπάνω από ότι ακούμε εδώ. Υπάρχουν κάποια άμεσα πλάνα για το μέλλον του συγκεκριμένου σου project ή θα είσαι απασχολημένος αποκλειστικά με τους Lepps τούτη τη χρονιά;

Ναι. Μόλις ολοκληρώσαμε πριν δυο μέρες την περιοδεία μας (σ.σ.: η συνέντευξη έγινε 27 Ιανουαρίου φέτος). Ηχογραφήσαμε αρκετές από τις ζωντανές βραδιές της περιοδείας μας στην Δυτική Ακτή των Η.Π.Α. με σκοπό να κυκλοφορήσουμε κατά πάσα πιθανότητα λίγο πριν το Καλοκαίρι το δίσκο που θα έχει τίτλο “West Coast Live”. Ο ήχος είναι έως και εκπληκτικός, αφού παίξαμε κυρίως σε κλειστούς χώρους, clubs & bars. Αυτό είναι το ένα μου σχέδιο. Το άλλο έχει να κάνει με την παραγωγή του επόμενου τραγουδιού των Tesla μαζί με τον τραγουδιστή τους, στο Sacramento. Και αυτό προορίζεται για κυκλοφορία αρχές Καλοκαιριού.

Όμορφα νέα! Θα είναι οπτικοακουστικό; Θα συνοδεύεται και από DVD με άλλα λόγια, βιντεοσκοπίσατε κάποιες βραδιές ή όχι;

Ναι, βιντεοσκοπίσαμε κάποιες, όχι όμως συστηματικά, οπότε θα το δούμε αργότερα αυτό το θέμα. Ίσως να έχει και ένα DVD, ίσως πάλι όχι.

Οκ. Να ρωτήσω ποιόν άλλον θεωρείς «υπεύθυνο» εκτός του αείμνηστου B.B. King- όπως έχεις αναφέρει- για την πρόσφατη «μεταμόρφωσή» σου με τους Delta Deep.

Σίγουρα θα αναφέρω και τον άλλο «βασιλιά», τον Albert King. Θα πω επίσης τους Shuggie Otis, Duane Allman, είναι τόσο μα τόσο πολλοί. Όμως θα ήταν λάθος να μην αναγνωρίσω ως συνυπεύθυνους και τους υπόλοιπους μέντορές μου που ανήκουν στα χωράφια της rock, αφού όλοι μα όλοι τους κατά βάση έπαιξαν επίσης blues, μα όπως κανείς δεν τα είχε ξαναπαίξει. Με ένα ολόδικό τους τρόπο. Ritchie Blackmore, Jimmy Page, Jeff Beck, Keith Richards… Μάλιστα αν ήθελαν να είμαι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό μου, θα έλεγα πως εγώ έμαθα τα blues από «δεύτερο χέρι»! Από αυτούς που μόλις ανέφερα, οι οποίοι τα είχαν μάθει πρώτο χέρι από τους προαναφερθέντες, τον Muddy Waters, τον Howlin’ Wolf, τον Buddy Guy από το ηλεκτρικό Chicago, μα και τον Roy Buchanan…

Ω Θεέ μου, Roy Buchanan, άγγιξες ευαίσθητη χορδή… Ίσως ο πιο υποτιμημένος guitar hero όλων των εποχών…

Τον λατρεύω κι εγώ, ήταν κυριολεκτικά μοναδικός!

Κυριολεκτικά! Θέλω επίσης να ακούσω την άποψή σου για δυο λατρεμένους μου συνάδελφους σου, αφού θεωρώ πως, αν ο Stevie Ray Vaughan αναγέννησε το hard rockin’ blues στα 80’ς, ο Gary Moore το έμπασε στις αρένες στα ‘90΄ς!

Πράγματι! Είναι και οι δυο τους άλλωστε από τους πιο αγαπημένους μου συναδέλφους. Θυμάμαι στις απαρχές των 80’s να παίζουμε στα ίδια σόου, σε κοινά διεθνή Φεστιβάλ με τον Gary όταν πλέον ακολουθούσε προσωπική καριέρα… Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε στιγμή πως όλα όσα μεταλαμπάδευσαν αυτοί οι δυο μεγάλοι κιθαρίστες, δεν θα υπήρχαν αν δεν τα είχε διδάξει χρόνια πριν ο Jimi Hendrix…

Εννοείται! Πάμε τώρα στους εκλεκτούς καλεσμένους στο ντεμπούτο των Delta Deep. Πρώτα από όλα θεωρώ πολύ σωστή επιλογή την ερμηνεία του “Mistreated” από τον Joe και όχι από τον ίδιο τον David Coverdale που επίσης τραγουδά εδώ ένα άλλο κομμάτι για σας…

Μα ο κυριότερος λόγος ήταν πως την ίδια χρονιά ο Dave ηχογράφησε και κυκλοφόρησε την επανεκτέλεση του τραγουδιού με τους Whitesnake, πράγμα που θα ακύρωνε τη συμμετοχή του και σε εμάς. «Να το πει ο Joe, μια χαρά το λέει» μου δήλωσε, και συγχρόνως επέλεξε ο ίδιος ως αγαπημένο του το “Private Number”.

Ήταν όμως η προηγούμενη σύνθεση των Deep Purple που άλλαξε μια για πάντα τη ζωή σου Phil, αυτή με τον Ian Gillan στο μικρόφωνο, αφού η πρώτη συναυλία που παρακολούθησες ποτέ ήταν στην περιοδεία του “Made in Japan”, στο Brixton Academy…

Κυριολεκτικά! Πρέπει να ήμουν μονάχα δεκατεσσάρων χρονών, με συνόδευε ο ξάδελφός μου ως πιο μεγάλος. Θυμάμαι τη μπάντα να σπέρνει τον πανικό επί σκηνής και μένα να απογειώνομαι στο άκουσμα του “Highway Star”… Κείνη η νύχτα με ώθησε να ξεκινήσω να παίζω κιθάρα! Ήταν μια μαγική, πρωτόγνωρη εμπειρία που με σημάδεψε βαθιά μια για πάντα. Δεν είχα ξαναπάει σε rock συναυλία ποτέ. Βουτιά στα βαθιά, σκέψου το αν θες: το πρώτο πράγμα που είδα στη ζωή μου ήταν ο εξωπραγματικός Blackmore που έκανε στην κιθάρα του πρωτόγνωρα πράγματα, κάτσε καλά. Είπα «να, αυτό θέλω να κάνω όλη μου τη ζωή!».

Λογικό! Κάτι εντελώς διαφορετικό τώρα. Διάβασα πως έχεις αχρωματοψία. Ισχύει;

Ναι, ισχύει. Αν και το έχω συνηθίσει πια ως δεδομένο. Μπορώ και ξεχωρίζω το πράσινο, το καφέ, και μερικούς τόνους του κόκκινου…

Μάλιστα… Παρόλα αυτά πέρυσι απέδειξες περίτρανα πως ένα από τα αγαπημένα σου χρώματα είναι το μπλε θα έλεγα (σ.σ.: play them blues)…

(γελά) Αυτό ξαναπές το! Έτσι είναι.

Όσοι δηλώνουμε οπαδοί των Def Leppard γνωρίζουμε ότι με τον αείμνηστο Steve Clark υπήρξατε εξαρχής αδελφικοί φίλοι με το που προσχώρησες στις τάξεις του σχήματος. Θα ήθελα να ακούσω ποιος ήταν αυτός που σας βάπτισε “terror twins” λίγο αργότερα;

Ήταν στη διάρκεια της περιοδείας μας για της ανάγκες της προώθησης του “Pyromania”. Ήταν η εποχή που είδαμε για πρώτη φορά μπόλικα φράγκα στην τσέπη μας, γεγονός που μας ώθησε να αρχίσουμε επίσης να τα ξοδεύουμε αλόγιστα μπαίνοντας σε μεγάλους μπελάδες και οι δυο μας πίνοντας ότι βρίσκαμε μπροστά μας… Σκορπίζαμε τον τρόμο όπου πηγαίναμε μαζί. Κάπως έτσι βγήκε το παρατσούκλι μας, και μας ακολούθησε μέχρι τέλους. Ένας από τους roadies που και εμείς με τη σειρά μας “soundfill” για να καταλήξει ως “sidefill” με εφ, όχι με πι ειτς (σ.σ.: ph) όπως γράφεται το δικό μου όνομα. (σ.σ.: τα περισσότερα μουσικά μέσα αναφέρουν ως υπαίτια για αυτό το παρατσούκλι την κιθαριστική δεινότητα του διδύμου, όμως να που δεν ήταν μονάχα αυτός ο λόγος!).

Θέλω να με συγχωρήσεις στο σημείο αυτό, όμως εφόσον τούτη είναι, αν όχι η πρώτη, μια από τις ελάχιστες φορές που απευθύνεσαι στους Έλληνες οπαδούς σου, νιώθω την υποχρέωση να σου ζητήσω να θυμηθείς πού ήσουν και τι ένιωσες όταν έμαθες τα τραγικά νέα για το ατύχημα του Rick…

Ναι. Ήμουν με τον Steve και την τότε κοπελιά μου στο Παρίσι, ήταν Πρωτοχρονιά, όταν μας τηλεφώνησε ο τότε μάνατζερ μας Peter Mensch και μας λέει «ο Rick δεν είναι καλά, αποχωρίστηκε το χέρι του σε τροχαίο ατύχημα». «Τι εννοείς αποχωρίστηκε;;;» φωνάξαμε κι δυο, «πού πήγε;;;». «Έφυγε όλο από τη ρίζα, αποκολλήθηκε εντελώς από τον ώμο του» μας απαντά. Δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε. Με τίποτα! Δε χωρούσε κάτι τέτοιο στο μυαλό μας. Και αυτό κράτησε έως ότου τον αντικρίσουμε από κοντά με τα ίδια μας τα μάτια… Το μόνο που μας κρατούσε ψύχραιμους ήταν πως, εν τέλει, στάθηκε πολύ τυχερός που δεν πέθανε!
Πάντως μου έχει μείνει αξέχαστη αυτή η εμπειρία. Ήταν κάτι εντελώς πρωτόγνωρο για όλους μας και ήταν πολύ δύσκολο να το χωνέψουμε στην αρχή…

 

Read 486 times

Leave a comment