Μια πολύ δυνατή περιοδεία που πέρασε και από την χώρα μας. Κάτι σχετικά σπάνιο τα τελευταία χρόνια. Και τα τέσσερα συγκροτήματα κατάφεραν να ξεσηκώσουν τους περίπου οκτακόσιους  παρευρισκόμενους, οι οποίοι συμμετείχαν με αρκετή ένταση σε όλα τα σχήματα.

Από τη Ζωή Κόρκα

Γνώριμοι του ελληνικού Hard & Heavy κοινού, οι σουηδοί H.E.A.T. επισκέφθηκαν την Αθήνα για μια ακόμη φορά, που αλλού, στο Gagarin205, για να μας βοηθήσουν να μπαίνουμε σε κλίμα καλοκαιριού σιγά σιγά και να αφήσουμε για τα καλά πίσω μας την κατάθλιψη των συναυλιακών κανονισμών COVID και oh my!

Μεταδίδει ο Χρήστος Αναστόπουλος

Η πρώτη black metal συναυλία διεθνούς σχήματος της μετά covid εποχής ήταν γεγονός στο συναυλιακό χώρο που τους φιλοξένησε στην τελευταία τους συναυλία πριν πέντε χρόνια. Οι πιστοί οπαδοί των Νορβηγών θρύλων του black metal ήταν παρόντες, αν και δεν γέμισαν το club όσο τότε. Όσοι όμως ήταν εκεί, στάθηκαν τυχεροί γιατί βίωσαν μια ανεπανάληπτη συναυλιακή εμπειρία.

Ανταποκρίνεται η Ζωή Κόρκα

Αναμφίβολα οι συναυλίες των PARADISE LOST είναι μια γιορτή για το ελληνικό κοινό που τους αγαπάει και για άλλη μια φορά γέμισε το venue που τους φιλοξενούσε. Και φέτος κλείνουν  30 χρόνια από την θρυλική τους εμφάνιση στο Ρόδον στο πλαίσιο προώθησης του “Shades of God”!

Από την Ζωή Κόρκα

Αν μου έβαζε κάποιος ένα πιστόλι στον κρόταφο και μου ζητούσε να χωρέσω αυτό που συνέβη τούτο το Σαββατόβραδο στο ιστορικό στέκι της οδού Ηπείρου σε μια φράση, νομίζω θα κατέληγα στην παρακάτω:
Μια γνήσια σύναξη γνήσιων φίλων του αείμνηστου Gary Moore που επί τω πλείστων είναι και γνήσιοι φίλοι μεταξύ τους, ως μέλη της Ελληνικής Σκηνής του Σκληρού Ήχου!…

Φωτορεπορτάζ: Χρήστος Κισατζεκιάν

Επιτέλους. Γύρισε ο Τροχός και ο ετήσιος θεσμός του “Gimme Shelter Festival” επέστρεψε στην έδρα του, το αγαπημένο Gagarin 205 της οδού Λιοσίων ύστερα από δυο δυσβάσταχτα χρόνια ματαιώσεων, αναβολών και… μετακομίσεων. Και να που το Ελληνικό κοινό καλωσόρισε αυτή την επανεκκίνηση ένθερμα υπέρ το δέον, έστω και καθήμενο, όπως άλλωστε το συνηθίζει, εσαεί.

Ανταπόκριση από τον Παναγιώτη Πατσάη