Τους Alestorm, τους είχα δει πρώτη φορά πριν μερικά χρόνια σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Έτσι, είχα ήδη μια ιδέα για το τι θα γινόταν την Τρίτη το βράδυ στο Gagarin. Ομολογώ όμως πως αυτό που έγινε, ειλικρινά, δεν το περίμενα.
Από πού ν’ αρχίσει κανείς…

Χειροκροτεί η Σοφία Μπαλή

Πολλοί περίμεναν με αγωνία την εμφάνιση των Scorpions με τον Alice Cooper στον μεγαλύτερο χώρο που τους έχει ποτέ φιλοξενήσει στη χώρα μας. Η προσέλευση του κοινού άγγιξε τους 30.000 που είχαν την τύχη να απολαύσουν μια συναυλία υψηλών προδιαγραφών όπως αρμόζει στο τεράστιο όνομα που κουβαλούν οι Γερμανοί βετεράνοι του hard rock.

Ανταποκρίνονται οι Ζωή Κόρκα & Λευτέρης Τσουρέας

Πολλοί, όμως, είχαν αγωνία να δουν τον Alice Cooper, ο οποίος είχε να έρθει δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια! Όσοι ήμασταν παρόντες στον Λυκαβηττό ξέραμε τι να περιμένουμε, αλλά οι περισσότεροι τον έβλεπαν για πρώτη φορά και η εμφάνιση του ήταν η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς, κερδίζοντας τις εντυπώσεις.
Για περίπου μιάμιση ώρα ο Alice Cooper επιβεβαίωσε στον μέγιστο βαθμό γιατί θεωρείται ο πατέρας της θεατρικότητας στην rock μουσική. Ο 74χρονος frontman σκηνή όργωνε ακατάπαυστα όλη τη σκηνή που είχε τη μορφή κάστρου, στο οποίο οπτικοποιούσε τη θεματική πολλών από τα κομμάτια της 54χρονης πορείας του.

Αποκορύφωμα η μαυροφορεμένη νύφη να του παραδίδει ένα μωρό στο “Dead Βabies”, το οποίο κατέσφαξε και έλαβε ως τιμωρία τον αποκεφαλισμό του στην γκιλοτίνα! Πριν από αυτό εμφανίστηκε με ζουρλομανδύα, σε μια καθηλωτική παρουσίαση του αγαπημένου μας “Steven”, από τον πιο ολοκληρωμένο δίσκο του, το θρυλικό “Welcome Τo Μy Nightmare” του 1975. Από αυτό τον δίσκο επέλεξε και τα “Black Widow” και “Escape”, ικανοποιώντας με αυτόν τον τρόπο και τον πιο απαιτητικό οπαδό.

To setlist του τα είχε όλα κυριολεκτικά.  Δεν υπήρχε κανείς που να μην τραγούδησε το “No More Μr. Nice Guy” ή το “School’s Οut”, στο οποίο έβαλε με φοβερή μαεστρία τους εμβληματικούς στίχους του “Another Βrick Ιn Τhe Wall Part Two”. Σε εκείνο το σημείο παρουσίασε την φοβερή μπάντα του με τους 3 κιθαρίστες, εκ των οποίων ξεχώρισε την Nita Strauss, από τους επίσης φοβερούς Ryan Roxie και Tommy Henriksen. Και την ξεχώρισε γιατί έκανε μόνη της ένα καθηλωτικό guitar solo κάνοντας tapping, που εντυπωσίασε τους πάντες. To rhythm section με τον Chuck Garric στο μπάσο και τον Glen Sobel  στα τύμπανα ήταν αντάξιο του ρυθμού που έχουν τα τρία κομμάτια του “Trash”, του album που εκτόξευσε τη φήμη του Alice Cooper το 1989 και περίμεναν με αγωνία οι περισσότεροι.

Αντίθετα από ό,τι έκανε στο θέατρο Πέτρας και στον Λυκαβηττό, έβαλε τρία κομμάτια και μάλιστα εμβόλιμα μέσα στο set του, σκορπώντας τον ενθουσιασμό σε όλους (“Bed Of Νails, “House Of Fire”, “Poison”).  Από την ίδια περίοδο διάλεξε  το εναρκτήριο “Feed My Frankestein” και το “Hey Stoopid” από τον ομότιτλο δίσκο του 1990. Από την υπόλοιπη δισκογραφία του επέλεξε τα “Fallen In Love”, “Be My Lover”, “Under My Wheels”, “He's Back (The Man Behind the Mask)”, “Go To Hell”, “I’m Eighteen”, “Billion Dollar Babies”, “Roses In White Lace”, “My Star”, “I Love the Dead” και “Escape” σε ένα σύνολο είκοσι ενός κομματιών!

Καταληκτικά ήταν μια άκρως πειστική εμφάνιση του Alice Cooper, με μια εξαιρετική ομάδα μουσικών, έχοντας όλα τα θεατρικά στοιχεία των συναυλιών του και με μόνο ψεγάδι τον ήχο, που μπούκωνε έντονα όταν έμπαινε η φωνή του. Αν είχε τον ήχο που είχαν μετά οι Scorpions, μάλλον θα παραμιλούσαμε ακόμα! Σίγουρα κέρδισε 30.000 υποψήφιους θεατές για την επόμενη συναυλία του στην χώρα μας, οι οποίοι θα θέλουν σίγουρα να ξαναδούν τον Vincent Damon Furnier να υποδύεται τον Alice Cooper, όπως χιουμοριστικά παρουσίασε τον εαυτό του στο τέλος.

Λίγο πριν τις 10 οι Scorpions ξεκίνησαν με φοβερό νεύρο την δέκατη πέμπτη εμφάνιση τους επί αθηναϊκού εδάφους με τους καλύτερους οιωνούς. Ο ήχος δυνατός και πεντακάθαρος στο εναρκτήριο “Gas In the Tank” από το τελευταίο τους album, “Rock Believer”. Το ευτυχές ήταν ότι μαζί με τα “Peacemaker”, “Rock Believer” και “Seventh Sun” φάνηκε πόσο καλό album είναι, μιας και έδεσαν αρμονικά με ύμνους όπως το “The Zoo” και το “Bad Boys Running Wild”.

Και είναι πραγματική ευτυχία να περιμένεις να ακούσεις και νέα κομμάτια από τους Σκορπιούς, όπως και τα λιγότερο γνωστά “Make It Real”, “Coast To Coast” και “Delicate Dance”.
Η ροή της συναυλίας διακόπηκε πρώτα για να κάνει solo ο κιθαρίστας Matthias Jabs και μετά ο υπαίτιος  της αναγέννησής τους,  τόσο στουντιακά όσο και συναυλιακά.

Ο λόγος φυσικά για τον θρυλικό drummer των Motorhead, Mikkey Dee που κέρδισε τις εντυπώσεις, κάτι που φάνηκε από το κοινό που ακολουθούσε τον ρυθμό του με παλαμάκια παρατεταμένα – σπάνιο θέαμα σε solo drums στη χώρα μας. Πίσω στο video wall παίζονταν «φρουτάκια» με αναφορές στον εκλιπόντα Lemmy, ηγέτη των Motorhead.

Και η παρουσία αυτών των «διαλειμμάτων» είναι μάλλον απαραίτητη για να πάρει ανάσες ο, κατά τ’ άλλα άψογος, Klaus Meine, ο οποίος ήταν πιο στατικός από ποτέ. Τα χρόνια περνάνε και πλέον δεν οργώνει τη σκηνή όπως παλιά, κάτι που κάνει σαν έφηβος ο Rudolf Schenker! Ο κόσμος είχε ζεσταθεί από το solo drums και η ομοβροντία “Tease Me Please Me”/”Rock Believer”/”New Vision”/”Blackout”/”Big City Nights” έβαλε φωτιά στο ΟΑΚΑ.

Είχαν πλέον πειστεί και οι πλέον κακοπροαίρετοι, για το πόσο ακόμα μπορούν να αποδίδουν τα δυνατά τους κομμάτια με καταιγιστικό τρόπο. Και θα θυμόμαστε όλοι μας το “Wind of Change”, στο οποίο προσάρμοσαν τους στίχους για την Ουκρανία, προκαλώντας συγκίνηση. Και ναι, οι Scorpions είναι διάσημοι και για τις μπαλάντες τους, που εκπροσωπήθηκαν με το “Send Me an Angel”, το οποίο αφιέρωσαν στους διοργανωτές που τους φέρνουν ξανά και ξανά στην Ελλάδα. Το “Still Loving You” δεν θα μπορούσε να λείψει στο encore, το οποίο ολοκληρώθηκε όπως πάντα με γιορτινό τρόπο με το “Rock You Like a Hurricane”.

Αφού άναψαν τα φώτα, μόνο χαμόγελα βλέπαμε γύρω μας και αυτό ήταν η απόδειξη ότι ζήσαμε  αναμφίβολα μια βραδιά που το κλασικό hard rock θριάμβευσε. Όσοι τυχεροί  ήταν στο Ολυμπιακό Στάδιο θα τη θυμούνται για πάντα. Ανάμεσα τους και πολλοί γονείς με τα παιδιά τους, τα οποία εκείνη τη βραδιά κατάλαβαν τι σημαίνει να βιώνεις τη σκληρή μουσική σε επίπεδο μεγάλης συναυλίας.

Αναμφίβολα τις εντυπώσεις έκλεψε ο Alice Cooper και θα είμαστε πολύ τυχεροί να τον ξαναδούμε σύντομα σε μια συναυλία ως headliner,  γιατί δεκατέσσερα χρόνια είναι πολλά από την τελευταία του εμφάνιση στην Αθήνα. Όσο για τους Scorpions, θα περιλαμβάνεται  πάντα η χώρα μας στο συναυλιακό τους πρόγραμμα, όπως συμβαίνει τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Athens Release Festival: Από τα πιο καυτά festival της Αθήνας, σε μια καυτή μέρα, με καυτά ονόματα. Νωρίς στο χώρο, γύρω στις έξι άνοιγαν οι πόρτες, με ένα καυτό καλοκαιρινό ήλιο που ευτυχώς έκοβε ένα αεράκι. Άψογα οργανωμένοι στο release με σκοπό να ανταπεξέλθουν στη διασκέδαση του κοινού. Το stage με τρεις μεγάλες γιγαντοοθόνες έτοιμο για να φιλοξενήσει τις μπάντες και φυσικά τον Liam και τον Iggy.

Περιγράφει η Αρχοντία Δερβεντλή

Την τελευταία μέρα του Ιουνίου το θερμόμετρο είχε ξεπεράσει τους τριανταπέντε βαθμούς όταν στις 5:30 ήρθαν στην σκηνή του Release Athens, οι Bobya Cottisha, η neo-soul alternative pop μπάντα από την Θεσσαλονίκη, που ηχογράφησε το ντεμπούτο άλμπουμ της "For Breakfast" στη διάρκεια του δεύτερου lockdown.  Ζωντανά οι συνθέσεις και η φωνή της Ελένης Τσιγαρά αποδίδουν άψογα αλλά ταυτόχρονα διαφαίνεται η  υπερβολική ελαφρότητα των στίχων και του ύφους τους που δεν αποτελεί κάτι το αξιοπρόσεκτο.  Οι λίγοι θαρραλέοι που στάθηκαν στο λιοπύρι για να τους ακούσουν φαίνεται πως το διασκέδασαν πάντως.

Ανταποκρίνεται ο Κωνσταντίνος Μαντέλος

Χωρίς καθυστέρηση τους διαδέχθηκε, ο επίσης Θεσσαλονικιός, πρωτοπόρος electro punk καλλιτέχνης Mazoha και στάθηκε θαρραλέα μόνος με την κιθάρα του απέναντι στον ήλιο. Αιχμηρός, με έντονο ρομαντισμό και γερά beat, οι τόσο προσωπικοί στίχοι του ακούγονταν περισσότερο με γκρίνια στην τεράστια σκηνή του φεστιβάλ. Ίσως θα τον βοηθούσε το πέπλο της νύχτας και ένας πιο μικρός χώρος για να αγγίξει με τη δυναμική του το κοινό. Δυστυχώς προσπάθησε πολύ και ξοδεύθηκε αυτή την μέρα.

Σειρά είχε ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της εγχώριας σκηνής, που σημειωτέων, είχε ανοίξει την πρώτη συναυλία των Pet Shop Boys στην Ελλάδα εν έτη 1999 στο Θέατρο Λυκαβηττού, ο Κωνσταντίνος Βήτα, με συνοδεία φουλ μπάντας και ζωντανά ντραμς.
Το σετ του ήταν δυναμικό, ιδιαίτερα μπιτάτο, με πολλά αναλογικά synth όπως άλλωστε ταίριαζε στην ημέρα! Αρκετά κομμάτια προέρχονταν από την συνεργασία του καλλιτέχνη με τον Νίκο Πατρελάκη, “Neapoly” , μια εξαιρετική δουλειά που παρουσιάστηκε πριν λίγο καιρό, δεν παρέλειψε όμως να μας θυμίσει τις παλαιότερες αγαπημένες μουσικές του.

Από ένα σημείο και μετά, υπήρξαν κάποια προβλήματα με τον ήχο. Το μπάσο ήταν ιδιαίτερα έντονο και υπερκάλυπτε με τις παραμορφώσεις του όλες τις συχνότητες. Παρόλα αυτά δεν χάλασε το κέφι των θεατών που είχαν αρχίσει να πληθαίνουν. Είναι πάντα μια γλυκιά εμπειρία να ακούμε τον Κωνσταντίνο Βήτα ,μόνο ή με τους Stereo Nova, έστω και για μια ώρα που κράτησε η εμφάνιση του.

Το μαρτύριο της ημέρας με τον ατελείωτο ήλιο είχε αρχίσει να φτάνει στο τέλος του, όταν οι Thievery Corporation και η υπέροχη στρατιά τραγουδιστών τους κατέλαβαν την σκηνή με ένα απέριττο show όπου η ίδια η μουσική ήταν πρωταγωνιστής!
Οι Αμερικάνοι νομάδες έχοντας πια καταλύσει τα μουσικά είδη, κινούνται άνετα ανάμεσα στο fusion dub, hip hop, funk, electro και ethnic στοιχείων από όλο τον κόσμο (το sitar είχε πρωτοκαθεδρία σε πολλά τραγούδια!).

Υπήρχαν πάλι προβλήματα με την απόδοση του ήχου αλλά ο κόσμος είχε συμπαρασυρθεί τόσο που χόρευε και δεν το παρατηρούσε πλέον. Επί μιάμιση ώρα υπήρχε συνεχείς εναλλαγή ερμηνευτών ανά κομμάτι, ανάλογα με τις ανάγκες πάντα, άλλοτε μια dub αμαζόνα ή μια αέρινη νεράιδά και μετά ένα δυναμικός rapper ή ένας εντυπωσιακός reggae man!

Ακόμη και αν δεν σου αρέσουν οι Thievery Corporation είναι δύσκολο να μην παραδεχθείς την μαεστρία  και συνέπεια που έχουν αποκτήσει μετά από τόσα χρόνια πορείας στο να ξεσηκώνουν!

Η προετοιμασία και το στήσιμο για το σκηνικό των Pet Shop Boys πήρε σχεδόν μια ώρα ενώ η Πλατεία Νερού είχε γεμίσει πλέον ασφυκτικά. Η διαστρωμάτωση του κοινού ήταν πολυποίκιλη και απαρτιζόταν από όλες τις ηλικιακές βαθμίδες. Η συναυλία ήταν ξεκάθαρα sold out! Εννέα χρόνια από την τελευταία τους επίσκεψη για ένα τόσο αγαπημένο δίδυμο ίσως να ήταν πολλά…

Στις έντεκα ακριβώς οι Pet Shop Boys βρίσκονταν επιτέλους στην σκηνή! (αφού πρόβαλλαν, ως ένδειξη υποστήριξης στα θύματα του πολέμου, την σημαία της Ουκρανίας στο video wall). Για μιάμιση ώρα όλοι βρισκόμασταν με κομμένη την ανάσα στο Dreamworld όπως είπε ο Neil Tennant. Στον δικό τους ηλεκτρονικό κόσμο που έπλασαν με προσοχή τόσα χρόνια. Κάθε τραγούδι επιλέχθηκε και διαμορφώθηκε έτσι ώστε να κυλά απρόσκοπτα στο επόμενο, σαν ένα ατελείωτο mega mix. Τα φωτορυθμικά και τα laser διέγραφαν μια ξεχωριστή χορογραφία μέσα στην νύχτα. Τα projection, όπως και τα μινιμαλιστικά κοστούμια τους θα μπορούσαν να συγκριθούν μόνο με των Kraftwerk, αλλά τελικά λίγοι μπορούν να σε κάνουν να χορέψεις, να συγκινηθείς και τελικά να νιώσεις τόση ευφορία όσο οι Pet Shop Boys.

Ήταν συγκινητικό να βλέπεις πως τα αγόρια μεγάλωσαν και είναι ώριμοι άντρες, σε αντίστιξη με τις εικόνες τους που προβάλλονταν στην οθόνη από τις δεκαετίες του ογδόντα και του ενενήντα.  Μαζί τους μεγαλώσαμε και εμείς, αλλά για μια νύχτα μονάχα μας έκαναν να νιώσουμε σαν παιδιά που χορεύουν τα αγαπημένα τους κομμάτια, παρέα με τους electro ήρωες μας να ηγούνται του πάρτυ!


Pet Shop Boys Setlist
1.    Suburbia
2.    Can You Forgive Her?
3.    Opportunities (Let’s Make Lots Of Money)
4.    Where The Streets Have No Name (I Can’t Take My Eyes Off You)
5.    Rent
6.    I Don’t Know What You Want But I Can’t Give It Anymore
7.    So Hard
8.    Left To My Own Devices
9.    Domino Dancing
10.    Love Comes Quickly
11.    Losing My Mind
12.    Always On My Mind
13.    Dreamland
14.    Heart
15.    It’s Alright
16.    Vocal
17.    Go West
18.    It’s A Sin
Encore:
19.    West End Girls
20.    Being Boring

Phtos by Olga K. (except Pet Shop Boys)

Είναι από τις βραδιές που μένουν χαραγμένες στη μνήμη μας ως μια γιορτή και όχι απλά μια συναυλία. Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη κοινή τους συναυλία στον ίδιο χώρο ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Παύλος Παυλίδης ξανασυναντήθηκαν για να χαρίσουν σε πάνω από 10.000 τυχερούς παρευρισκόμενους ένα αλησμόνητο Σαββατόβραδο.

Ανταποκρίνονται οι Λευτέρης Τσουρέας και Ζωή Κόρκα

Στην έκτη μέρα του Release Athens Festival ο ήλιος έκαιγε έντονα, και δεν υπήρχαν πολλά μέρη να κρυφτείς παρά κάτω από την σκηνή, όταν οι Daphne and the Fuzz, καλωσόρισαν ντροπαλά το νεαρό κοινό που μόλις μαζευόταν στα κάγκελα του διαζώματος με την ανάλαφρη dance pop και funk rock δυναμική τους.

Ανταποκρίνεται ο Κωνσταντίνος Μαντέλος