Monuments on Facebook

ROCKWAVE FESTIVAL - Placebo, Sivert Hoyem, Cigarettes After Sex, Fat White Family, Tango With Lions, She Tamed Chaos, Amnesia Pills @ TERRA VIBE PARK, Μαλακάσα, Σάββατο 1 Ιουλίου 2017

Wednesday, 05 July 2017 07:29
Published in Live Reviews

Με τον καύσωνα να έχει ξεπεράσει τα σαραντάρια στο θερμόμετρο, βρεθήκαμε κι εμείς, την πρώτη μέρα του Ιουλίου, στο κλασικό, μακροβιότερο και ίσως σημαντικότερο μουσικό φεστιβάλ της Αθήνας, στο Rockwave.

Ανταπόκριση: Πάνος Σταυρουλάκης

Με τον ήλιο να καίει πιο δυνατά από οποιαδήποτε άλλη μέρα φέτος, φτάσαμε στον τεράστιο, καταπράσινο χώρο του Terra Vibe Park, στη Μαλακάσα. Ένας χώρος, σχεδόν απομονωμένος από τα πάντα, μέσα στη φύση, όπου ξέρεις ότι πας για να απολαύσεις υπέροχες μουσικές, παρέα, άντε και καμιά κρύα μπύρα, με τέτοιο καιρό.

 

Η ώρα ήταν γύρω στις 5 το απόγευμα όταν φτάσαμε και δυστυχώς, στη μικρή σκηνή, η μέρα είχε ήδη αρχίσει και εμείς είχαμε χάσει την πρώτη μπάντα, τους δικούς μας Amnesia Pills, ενώ οι επίσης δικοί μας, She Tame Chaos, βρίσκονταν σχεδόν στο τέλος του σετ τους. Δε θα μιλήσω για αυτές τις δυο μπάντε λοιπόν αναλυτικά, μιας και θα ήταν άδικο, απλώς θα πω πως το ελάχιστο που έπιασα από τη δεύτερη, ξέχασα και ζέστη και τα πάντα και καρφώθηκα στη δυναμική μορφή της τραγουδίστριας. Επιφυλάσσομαι για το μέλλον λοιπόν, σε κάποια άλλη ευκαιριά. Μετά από αυτές τις δύο, μεταφερόμαστε στη μεγάλη σκηνή, όπου θα εμφανίζονταν οι The Last International Playboys – δικά μας παιδιά κι αυτά.

 

H ώρα 17:30, ο ήλιος ντάλα, και αυτά τα παιδιά, να ανεβαίνουν στη σκηνή με πολύ κέφι και χαρά, να μας παίξουν τα κομμάτια τους – τα οποία περιείχαν τα ίδια συστατικά. Ελάχιστος ο κόσμος ακόμα, βέβαια, παρέες που κάθονταν στα ελάχιστα σκιερά σημεία, πράγμα που δε φάνηκε να δυσαρεστεί το συγκρότημα, αφού παρά τον μικρό κοινό και τη ζέστη, απέδωσαν εξαιρετικά τα κομμάτια τους, με δυναμισμό, συνεχή ροή και κινητικότητα επί σκηνής. Προσωπικά, δεν τους ήξερα και εντυπωσιάστηκα όταν απευθύνθηκε ο τραγουδιστής στο κοινό και διαπίστωσα ότι ήταν Έλληνες. Καλοδουλεμένη μπάντα,με κομμάτια διάστικτα από ποπ και ροκ μελωδίες, παραπέμπει δε μια ελληνική version των Killers, θα λέγαμε. Πολύ ευχαριστήθηκα το μισάωρο σετ τους, η αλήθεια να λέγεται.

 

Το ίδιο συνέβη και με τους Tango With Lions, πηγαίνοντας ξανά στη μικρή σκηνή, για το δικό τους σαρανταπεντάλεπτο. Ομολογουμένως, λίγο περισσότερος κόσμος είχε μαζευτεί για αυτούς, εκεί και ίσως αναμενόμενο, μιας και μετρούν περισσότερα χρόνια ως συγκρότημα, δυο δίσκους και αρκετές εμφανίσεις, αν και όχι τόσο συχνές. Τους είχα ξαναδεί στο παρελθόν, με πιο πρόσφατη φορά, πριν ένα μήνα και μου άρεσαν πολύ. Έχοντας, λοιπόν, συνηθίσει να τους βλέπω, σε μικρές, σκοτεινές σκηνές, αργά το βράδυ και με άλλες θερμοκρασίες, αμφέβαλλα ως προς το κατά πόσο θα μπορούσε η υπέροχη εμφάνισή τους να μεταφερθεί σε μια μεγάλη σκηνή, κάτω από τον απογευματινό ήλιο. Εδώ είναι που απέδειξαν πόσο αξιόλογο συγκρότημα είναι, καθώς διελυσαν κάθε μου αμφιβολία. Ανέβηκαν, άρχισαν να παίζουν, ο κόσμος να τρελαίνεται και να καταχειροκροτεί. Εκείνοι, χαρούμενοι, να μας χαρίζουν κομμάτια τους παλαιότερα, αλλά και νεότερα, από τον τρίτο τους δίσκο που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο – για τον οποίο και ανυπομονούμε και όλοι να έχουμε μάτια μόνο για τη σκηνή. Στα γνωστά και αγαπημένα ‘In A Bar’ και ‘A Long Walk’, γινόταν χαμός από κάτω και σίγουρα όλοι πέρασαν ωραία. Άλλη μια πολύ καλή εμφάνιση από τους Tango With Lions, ακόμα και υπό τέτοιες συνθήκες – άκουσα κιόλας αργότερα παρέες, να παραπουνιούνται που δεν τους πρόλαβαν. Όχι αδίκως, αφού με τέτοις μελωδικές μουσικές, άρτια εκτελεσμένες, νιώσαμε σαν να πίναμε το ποτό μας σε ένα ημισκότεινο μπαρ και όχι στο γρασίδι του πάρκου...

 

Στη μεγάλη σκηνή, ήρθε στις 7 η ώρα, η στιγμή να υποδεχτούμε τους Βρετανούς Fat White Family, μια indie rock ‘αγορίστικη’ μπάντα που τα τελευταία χρόνια που υφίστανται, δεν έχουν περάσει απαρατήρητοι. Ο κόσμος, περισσότερος από πριν, άλλα όχι σπουδαία πράγματα – άρκετοι από τη μικρή σκηνή, είχαν μείνει εκεί, εξάλλου, και δεν ακολούθησαν στη μεγάλη. Ο τραγουδιστής εμφανίστηκε ημίγυμνος, με ένα κουτάκι μπύρας στο χέρι, που ελάχιστε στιγμές αποχωριζόταν και ξεκίνησαν με το γνωστό τους ‘Touch The Leather’, για να συνεχίσουν με τα ‘Cream Of The Young’, ‘I Am Mark E. Smith’, ‘Bomb Disneyland’. Όσο η ώρα περνούσε, τόσο πιο υποτονικά συνεχιζόταν η παρουσίαση τους και αυτό δεν αφορά τα τραγούδια τους, αλλά την παρουσία τους. Όλοι, σχεδόν ακίνητοι, εκτός από τον τραγουδιστή, που πηγαινοερχόταν ράθυμα πάνω κάτω, όλιγον τι μεθυσμένος ίσως και ολίγον χτυπημένος από τη ζέστη. Ο κόσμος, ετνελώς αδιάφορος από κάτω, καθισμένος και χωρίς να επιδεικνύει το παραμικρό ενδιαφέρον για τη μπάντα – μόνο κανένα χλιαρό χειροκρότημα ακουγόταν που και που. Και εδώ είναι που συνέβη το εξής. Έχοντας ερμηνεύσει επτά κομμάτια, ο τραγουσιτής λέει «last song, thank you” και κλείνει με το ‘Wild American Prairie’ το σετ τους, διάρκειας μισής (!) ώρας, ενώ ήταν προγραμματισμένο να παίξουν για μία ολόκληρη ώρα! Αρνητική κίνηση, από μέρους τους, για εμένα. Αθέτηση των συμφωνηθέντων, απαξίωση του προγράμματος, του φεστιβάλ και του κοινού. Ακόμα κι αν δεν ήταν ευχαριστημένοι από κάτι από όλα αυτά, δεν παρατάς στη μέση το σετ που υποτίθεται ότι θα κάνεις και μάλιστα όντας ένα συγκρότημα που δεν ξεκίνησε σήμερα, δεν ξέρει τι κάνει, δεν έχει υλικό κλπ. Να υπογραμμίσουμε ότι το κοινό δεν ξεχνάει. Ούτε την παρουσία καλλιτεχνών επί σκηνής, ούτε την έκβαση των live. Απλώς το λέω γιατί έχει συνηθίσει ο καθένας να κάνει ό,τι θέλει και να πιστεύει ότι δεν υπάρχουν ‘συνέπειες’. Κρίμα, γιατί έχουν πολύ καλό υλικό και η νεοψυχεδελική τους μουσική προσέγγιση πάνω σε ροκ ήχους, είναι τρομερά ενδιαφέρουσα και τους απόλαυσα μουσικά, έστω και λίγο, αλλά έχουμε πει: σε έναν καλλιτέχνη ή σχήμα, δε μετράει μόνο το έργο του, αλλά το σύνολο της ύπαρξής τους, με ό,τι αυτό περιέχει.

 

Εξαιτίας, λοιπόν, των όσων προανέφερα, ενώ η επόμενη μπάντα, θα εμφανιζόταν ένα τέταρτο μετά τις οκτώ, στη μικρή σκηνή, αλλά οι προηγούμενοι, τελείωσαν επτά και μισή, αντί για οκτώ, σηκώνονται σχεδόν όλοι από τη μεγάλη και μεταφέρονται στη μικρή, που ήταν ήδη σχεδόν γεμάτη. Ο λόγος; Η μπάντα, η οποία, εκείνη την ώρα, έκανε ακόμα soundcheck. Cigarettes After Sex, για πρώτη φορά ζωντανά στη χώρα μας. Ο χαμός, αναμενόμενος. Η αμερικανική ambient pop μπάντα, που θα έπρεπε να παραδίδει μαθήματα σε άλλες, για το πώς να γίνουν γνωστοί. Η μπάντα που ενώ υφίσταται εδώ και μια δεκαετία σχεδόν, έγινε γνωστή με τα singles και το EP της, μέσω του διαδικτύου. Εκατομμύρια τα views στο YouTube, για μια μπάντα που μέχρι πριν 3-4 χρόνια δεν ήξερε κανείς. Γεγονός που τους έφερε στις live εμφανίσεις σε όλο τον κόσμο και στο να κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο, πριν ένα μήνα, περίπου. Πωρωμένο κοινό, εκδηλωτικό, να φωνάζει στίχους και να καταχειροκροτεί την τετράδα, που εμφανίστηκε στη σκηνή ντυμένη στα μαύρα, με μπάσο, τύμπανα, κιθάρα και συνθεσάιζερ. Ζεστοί, ευγενικοί, με τις αισθαντικές τους μελωδίες, ήταν το απαραίτητος και πολύ καλοδεχούμενο αλλοδαπό, νέο αίμα του φεστιβάλ. Παίζοντας μια ώρα και 12 τραγούδια, το κοινό μόνο ευχαριστημένο θα μπορούσε να είναι. Παρατήρησα συναισθήματα αγάπης και θαυμασμού και από τις δυο πλευρές, πράγμα όχι και τόσο συχνό πια. Τέλος, και οι δυο πλευρές, πέρασαν πολύ ωραία, όπως φάνηκε και αυτό κι αν είναι σημαντικό!

 

Αν ο κόσμος πέρασε καλά στους Cigarettes After Sex, αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά στο τι έγινε όταν στις ένα εικοσάλεπτο μετά τις εννιά, μεταφερθήκαμε και εγκατασταθήκαμε πια, στη μεγάλη σκηνή, όπου εμφανίστηκε ο λατρεμένος του ελληνικού κοινού Νορβηγός, Sivert Hoyem. Εδώ κι αν είναι, όχι απλώς μεγάλη, αλλά τεράστια, η αγάπη και από τις δυο πλευρές, οι οποίες το αποδεικνύουν συνεχώς. Από τη μια, ο Hoyem κοντεύει να πάρει Ελληνική υπηκοότητα, τόσο συχνά που έρχεται στη χώρα μας για συναυλίες, και από την άλλη, το κοινό, πάντα δίνει το ηχηρό ‘παρών’ του, χωρίς δεύτερη σκέψη. Εννιά μήνες είχαν περάσει από την προηγούμενη εμφάνιση του εδώ, στο Ηρώδειο τότε, για δύο βραδιές και μόλις ένας, από την κυκλοφορία του νέου του, live δίσκου, που ηχογραφήθηκε τότε, στο Ηρώδειο. Χαμός κόσμου να έχει κατακλυσει το Terra Vibe και να ζητωκραυγάζει για τον Hoyem – τόσο που έφτασα να απορώ ευχάριστα, ανά στιγμές.

 

Ο Νορβηγός εμφανίστηκε με τη μπάντα του και ξεκίνησε με το ‘Look Away Lucifer’, θυμίζοντας μας τα χρόνια των Madrugada (κάτι που έκανε και στη συνέχεια, με τα ‘Electric’, ‘The Kids Are On High Street’, ‘Majesty’) και τους πάντες να τρελαίνονται. Ακούραστος, τρομερά ορεξάτος και με συνεχή επικοινωνία με το κοινό, μας χάρισε συνολικα 13 τραγούδια του, εστιάζοντας στον περυσινό του δίσκο. Σε κάποια φάση, ιδρωμένος, έβγαλε το σακάκι του, λέγοντας πως πρέπει να είναι ο μόνος άνθρωπος που φοράει κάτι τέτοιο, τέτοια μέρα και έμεινε με ένα χρωματιστό πουκάμισο και αμείωτη ένταση να συνεχίζει και ιδρωμένος να γράφει στην κάμερα. Προς το τεός, κατέβηκε και κάτω, στο κοινό με την κιθάρα του, έπαιξε μπροστα στις πρώτες σειρές, αντάλλαξε χειραψίες και αγκαλιές. Δηλώσεις χαράς και όλοι ευτυχισμένοι, μέχρι τη στιγμή που ανήγγειλε το τελευταίο του τραγούδι και είπε πως είναι πραγματικά το τελευταίο για απόψε (σε αντίθεση με άλλες συναυλίες, δικές του, μιας και τώρα ήμασταν σε φεστιβάλ). Έναμισάωρο μετά τις δέκα, ευχαρίστησε, καληνύχτησε και ανανέωσε το ραντεβού μας για την επόμενη φορά, που είμαι σίγουρος ότι δε θα αργήσει.

 

Στις έντεκα, και ενώ πια ο χώρος είχε γεμίσει ασφυκτικά, έφτασε η ώρα των τιτανομέγιστων Βρετανών Placebo, των headliners της βραδιάς. Ένα συγκρότημα που κι αυτό έχει λατρευτεί όσο λιγα στη χώρα μας, από κοινό, κριτικούς και ραδιόφωνα. Απόδειξη; Το γεγονός πως η εμφανισή τους αυτή, ήταν η δέκατη στην Αθήνα, μέσα σε 18 χρόνια (αρχής γενομένης, στο Rockwave του 1999!). Σε αυτή τους την επίσκεψη, ήρθαν με το tour για τα 20 τους χρόνια, ένα παγκόσμιο tour διάρκειας δύο ετών, για την επέτειο δημιουργίας τους (1995), με ένα setlist που περιείχε τραγούδια τους από όλες τις φάσεις και τους δίσκους τους. Με ένα χρονογραφικό βίντεο εισαγωγής, ανέβηκαν στη σκηνή και ξεκίνησαν να παίζουν το ‘Pure Morning’, που ξεσήκωσε το κοινό. Συνέχισαν με το ‘Loud Like Love’ και το ολόφρεσκο ‘Jesus Son’ για να βολτάρουν ύστερα, άνετα, στο τεράστιο μουσικό παρελθόν τους. Κλασικά, η επικοινωνία τους με το κοινό, δεν ήταν τρομερή. Χαιρέτησαν το κοινό του φεστιβάλ, ευχαρίστησαν στα ελληνικά, προέτρεψαν το κοινό να συμμετάσχει στα τραγούδια – δε χρειαζόταν και τίποτε παραπάνω. Το συγκρότημα, σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από πάνω του, τα έδωσε πραγματικά όλα! Χωρίς πια τον επί πολλά χρόνια drummer τους, που είδαμε μέχρι και την προηγούμενη φορά, αλλά αργότερα αποχώρησε, με νέα μέλη, αλλά και μέλη ειδικά για το tour, απέδειξαν περίτρανα γιατί ήταν είναι και θα είναι ένα από τα καλύτερα, νεότερα ροκ συγκροτήματα.

 

Ααναμφισβήτητα καλύτερη η εμφάνισή τους από την προηγούμενη φορά, στο ΣΕΦ, προ τριετίας, με τεράστια video walls και graphic designs, κατέστησαν σαφές ότι η εικοσαετία τους, είναι απλώς η αφορμή για το ξεκίνημα μιας ακόμα δυναμικότερης περιόδου. Παράνοια επικράτησε στο κοινό όταν ακούστηκαν τα πιο γνωστά τους κομμάτια, όπως τα ‘Special K’, ‘Song To Say Goodbye’, ‘The Bitter End’, ενώ όταν κατά την εκτέλεση του ‘Without You I’m Nothing’, εμφανίστηκε στην οθόνη ο David Bowie, από τη συνεργασία τους, το μακρινό 1998, για το συγκεκριμένο τραγούδι, δημιουργήθηκε πραγματικός παροξυσμό στο κοινό! Οι Placebo ήξερα, ξέρουν και θα ξέρουν πάντα τι και πώς να κάνουν για να είναι πάντα στην κορυφή. Και δικαίως, γιατί το αξίζουν, από κάθε άποψη.

Η βραδιά τελείωσε ένα μισάωρο μετά τα μεσάνυχτα, μετά το encore της μπάντα με το cover του ‘Running Up That Hill’ και τον χαιρετισμό τους. Όλοι ιδρωμένοι, χτυπημένοι, διαλυμένοι ήμασταν από αυτή την τρομερή βραδιά, που το τέλος της μας αποζημίωσε για όλη τη ζέστη και την ταλαιπωρία αυτής της δύσκολης ημέρας.

Ευχαριστούμε τις μπάντες για τις υπέροχες εμφανίσεις τους (και τις..μέτριες), καθώς και το Rockwave για τη φιλοξενία που προσέφεραν σε εκείνες και εμάς και αναμένουμε ήδη εναγωνίως το επόμενο, το καλοκαίρι του 2018.

SETLISTS:


THE LAST INTERNATIONAL PLAYBOYS

Black rain
Have you ever fallen in love
Everything is gonna be fine
Farewell to sorrow
Dancing on my grave
Never give up
The miracle
Run, stumble and fall

TANGO WITH LIONS

House on Fire
Black
Slippery Roads
A Long Walk
On the Floor
In a Bar
Sad Big Blue Eyes
What You've Become
News

FAT WHITE FAMILY

Touch the Leather
Cream of the Young
I Am Mark E. Smith
Bomb Disneyland
Tinfoil Deathstar
Garden of the Numb
Whitest Boy on the Beach
Wild American Prairie

CIGARETTES AFTER SEX

Sweet
Each Time You Fall In Love
I'm a Firefighter
Sunsetz
K.
Dreaming of You
Young & Dumb
John Wayne
Nothing's Gonna Hurt You Baby
Keep On Loving You (REO Speedwagon cover)
Affection
Apocalypse

SIVERT HOYEM

Look Away Lucifer (Madrugada song)
Give It a Whirl
Black & Gold
Lioness
Electric (Madrugada song)
Blown Away
Prisoner of the Road
Into the Sea
The Kids Are on High Street (Madrugada song)
Majesty (Madrugada song)
Sleepwalking Man
Shadows / High Meseta
Moon Landing

PLACEBO

Pure Morning
Loud Like Love
Jesus' Son
Soulmates
Special Needs
Too Many Friends
Twenty Years
Exit Wounds
Protect Me from What I Want
Without You I'm Nothing
For What It's Worth
Slave to the Wage
Special K
Song to Say Goodbye
The Bitter End
Nancy Boy
Infra-red

Encore:
Running Up That Hill (Kate Bush cover)


Σ.Σ.: Δυστυχώς, οι setlists των Amnesia Pills και She Tames Chaos, δεν ήταν διαθέσιμες.

Photos by Iren Rys

 

 

Read 447 times

Leave a comment