Monuments on Facebook

SANCTUARY, DIVINER - Gagarin 205 Live Music Space, Αθήνα, 21 Ιουλίου 2017

Monday, 24 July 2017 06:00
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Πλήρης απομυθοποίηση άρα και αποκαθήλωση ενός κάποτε μεγάλου καλλιτέχνη…

Καταγράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

… και τυπικά πια, γιατί τα προεόρτια τα είχαμε δει και ακούσει 6 χρόνια πριν. Απλά ίσως δεν θέλαμε να το πάρουμε απόφαση, ή κάναμε τα στραβά μάτια για χάρη των όσων βιώσαμε από τον Warrel Dane στο παρελθόν. Για αυτόν μιλώ. Αυτός είναι που αποκαθηλώθηκε, με καμία δυστυχώς τιμή… Τα πρώτα δείγματα είχαν εμφανιστεί στη τρομερή παρόλα ταύτα εμφάνιση του 2011. Εκεί το παιχνίδι σώθηκε κυρίως λόγω της απίστευτης κάψας του κόσμου να δει ένα θρυλικό γκρουπ. Το 2015 τα πράγματα δεν ήταν τόσο καλά, αλλά τα κατάπινες με λίγη καλή προσπάθεια. Πριν όμως δούμε μαζί τι έγινε το βράδυ της Παρασκευής, μετά τις 22:00, ας δούμε τι έγινε κατά τις 21:00…

 

… όταν βγήκαν στη σκηνή του Gagarin 205 οι εξαιρετικοί για μια ακόμη φορά Diviner. Δεν συμμερίζομαι την άποψη του ιδίου του Γιάννη Παπανικολάου πως ήταν μέτριοι και θέλουν πολλή ακόμη δουλειά. Ή έστω, θα συμφωνήσω μερικώς ως προς το δεύτερο κομμάτι, λέγοντας και πάλι πως απλά πρέπει η νέα σύνθεση να «δέσει» λίγο περισσότερο, τίποτα παραπάνω. Ως προς το πρώτο, μιλάμε για μια μπάντα με πολύ καλό ήχο, με τρομερές συνθέσεις (το “Fallen Empires” είναι από τους αγαπημένους μου δίσκους όσον αφορά την ελληνική σκηνή), και που έχει εξαιρετική στάση προς το κοινό της. Έπαιξαν σχεδόν ολόκληρο το δίσκο τους, με υποκειμενικά καλύτερες στιγμές το σαρωτικό “Evilizer”, το οποίο εξελίσσεται σε hit όχι μόνο της μπάντας αλλά του ελληνικού metal γενικότερα, το “Riders From The East” (κομματάρα με ανατολίτικη υφή και ένα Rainbow αέρα να το «δροσίζει») και το επικότατο “The Legend Goes On”.

 

Ο Κώστας Φοίτος κάθε φορά δείχνει να είναι και πιο άνετος με τη νέα του παρέα, τις «παλιοσειρές» Παπανικολάου, Μαρουλη, Μπουζιώτη και Σαμοΐλη και πλέον έχει ανταποκριθεί για μένα πλήρως στο να καλύψει το κενό του Θύμιου Κρίκου, που άφησε τη πρώτη γραμμή της μπάντας και πέρασε στα επιτελικά γραφεία, ελέω υποχρεώσεων. Οι Diviner θυμίζουν μια πιο straight forward έκδοση των Innerwish και λογικό, αφού μέλη της έχουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο επαφή με τους Αθηναίους melodic power metallers, έχουν όμως τη δική τους ταυτότητα και γίνονται αμέσως κατανοητοί, από τις πρώτες νότες. Με τούτα και με κείνα, αν και εγώ θα ήθελα περισσότερη ώρα για να τους απολαύσω (υπομονή μέχρι την επόμενή τους συναυλία), το κουιντέτο ευχαριστεί όλους όσους βοήθησαν να γίνει αυτό το live και τον κόσμο που τους χειροκροτούσε θερμά και από καρδιάς, χαιρετά και μας κάνει να ανυπομονούμε για την επόμενη φορά. Άξιοι!

DIVINER:

Fallen Empires
Kingdom Come
Riders From The East
The Legend Goes On
Come Into My Glory
The Shadow And The Dark
Evilizer
Seven Gates


 

Και ερχόμαστε στο κυρίως (sorry Diviner) πιάτο της βραδιάς. Οι Sanctuary με νέα (ξανά) σύνθεση (ο George Hernandez στο μπάσο και ο Attila Voros στη κιθάρα ενισχύουν τους Rutledge - Dane - Budbill) εμφανίζονται μετά από μια αδικαιολόγητη παύση λίγων λεπτών, κατά την οποία ούτε κάποιος υπήρχε στη σκηνή, ούτε μουσική ακουγόταν από τα ηχεία του club. Μια «νέκρα» να το πω έτσι… Τέλος πάντων, η εκκίνηση δόθηκε με το “Arise And Purify” από το τελευταίο τους πόνημα “The Year The Sun Died”. Συνέχεια με το “Let The Serpent Follow Me”, ακριβώς όπως στο δίσκο. Και ξεκινούν τα περίεργα… Ο ήχος δεν ήταν καθαρός. Μπάσο και τύμπανα ήταν μπροστά, η κιθάρα του Voros με το ζόρι ακουγόταν τουλάχιστον στο σημείο που ήμουν εγώ, υπήρχε και ένα συνεχές reverb που μου έσπαγε τα νεύρα. “Exitium”, τρίτο στη σειρά… το “The Year The Sun Died” δεν ξέρω αν αγαπήθηκε από τους οπαδούς των Sanctuary ή από αυτούς των Nevermore, αλλά τη κάνει τη δουλειά του. Ο κόσμος έχει έρθει όμως για να ακούσει «αρχαία ιστορία». Φαινόταν ακόμη και από τις απολογητικές ατάκες του στυλ «κάντε υπομονή, θα παιχτεί ένα ακόμη καινούργιο κομμάτι και τέλος». Η πρώτη επαφή του κοινού με τα 80s, έγινε μέσω του “Die For My Sins”. Πρώτα δαγκώματα… Κάτι δεν πάει καλά εδώ… Όσο και να μας παρέσυρε, καταλάβαινες πως υπήρχε κάποια τροχοπέδη που δεν το άφηνε να λάμψει. “Seasons Of Destruction”. Ο Dane τα πάει καλύτερα στα κομμάτια του “Into The Mirror Black”, αλλά και πάλι, δεν είναι ο αναμενόμενος. “Future Tense” και να’σου το πρώτο πραγματικό «σφάξιμο». Γιατί; Γιατί;;;;

 

Επιστροφή στο “The Year The Sun Died”, όχι μόνο για προωθητικούς λόγους, αλλά και για να αντιστρέψουμε το κλίμα. Λόγια, πολλά λόγια από τον Warrel (κλασσικά), κάτι πήγε να μας πει και για τον Tramp. Δεν μας νοιάζουν οι πολιτικές σου απόψεις φίλε μου, μας πρήξατε πια με τον Tramp και αν είναι άξιος για πρόεδρος των ΗΠΑ. Είδαμε και τους προηγούμενους. Όπως ακούστηκε και από μια φωνή: «Άσε τα λόγια και τραγούδα ρε!». Επιστροφή στο πρόσφατο υλικό λοιπόν, αλλά τι να το κάνεις, κάποια στιγμή θα ακουστούν ξανά οι στιγμές του ένδοξου παρελθόντος και τότε… δυστυχώς… θα κλάψουμε. Όχι από συγκίνηση, όπως θα έπρεπε, αλλά από λύπη και αγανάκτηση. Ο Dane δεν μπορεί. Απλά δεν μπορεί. Πιο αδύνατος από ποτέ, καχεκτικός θα έλεγα, δεν έχει ουδεμία σχέση με την επιβλητική περσόνα που «γέμιζε» τη σκηνή κάποια χρόνια πριν. Είναι πραγματικά λυπηρό, να βλέπεις μια τιτάνια μπάντα να μη μπορεί να ακουστεί όπως πρέπει, εξαιτίας του ηγέτη τραγουδιστή της. Η αναλαμπή στο “Taste Revenge” δεν μπορεί ας πούμε να σβήσει από τη μνήμη μας ό,τι προηγήθηκε λίγα λεπτά πιο πριν για παράδειγμα στο “Battle Angels” ή το “Soldiers Of Steel”. Κρίμα, γιατί υπό διαφορετικές συνθήκες, θα μιλούσαμε για μια συναυλία κυριολεκτικό όλεθρο. Δείτε το setlist, έστω και αν λείπουν έπη σαν το “Veil Of Disguise” ή το “Long Since Dark”. Είμαι κακός; Παράξενος; Κολλημένος; Δεν νομίζω. Τουλάχιστον δεν ένιωθα «μοναξιά» κατά τη διάρκεια του live, όταν έβλεπα γύρω μου πρόσωπα εκνευρισμένα με όσα άκουγαν. Φυσικά υπήρχαν και αυτοί που δεν έδιναν και πολύ σημασία και χτυπιούνταν όπως και να’χει, αλλά έχω πάψει εδώ και χρόνια να ανήκω σε αυτή την ομάδα. Ας συνοψίσουμε.

 

Η προσέλευση του κόσμου απογοητευτική, αλλά αναμενόμενη. Την επόμενη φορά, ΑΝ έρθουν πάλι κάποια στιγμή οι Sanctuary στη χώρα μας (φοβάμαι πως αυτή ήταν η τελευταία), θα έχουν ακόμη λιγότερους, εκτός αν συνοδεύονται από ένα όνομα ικανό να δημιουργήσει μαζί τους ένα δυνατό πακέτο. Οι Diviner ήταν σαφώς ανώτεροι των Sanctuary. Τελεία και παύλα. Κάποιες λεπτομέρειες να διορθώσουν και όλα θα είναι άψογα. Οι Sanctuary μουσικά, αν εξαιρέσεις τον ήχο, ήταν πολύ καλοί. Ειδικά το rhythm section και κυρίως ο drummer Dave Budbill, τα έσπασε. Φωνητικά όμως, ήταν απογοήτευση. Κουρδισμένοι αρκετά χαμηλότερα του αναμενόμενου, προσπαθούσαν να σώσουν ό,τι σώζεται από το ναυάγιο που ονομάζεται Warrel Dane, ο οποίος είναι 48 ετών και έχει καταστρέψει τη φωνή του από τώρα, κυρίως λόγω του ποτού. Αυτό που πρέπει να γίνει, είναι να ηρεμήσει, να φροντίσει τη φωνή του (όπως έκαναν για παράδειγμα Halford και Dickinson στο παρελθόν) και να αφοσιωθεί στις κλίμακες που μπορεί να χειριστεί. Είναι ένας τρομερός βαρύτονος, δεν μπορεί πια να τραγουδά ψηλά, δεν μπορεί να χρησιμοποιεί falsetto, οι μεσαίες και χαμηλές του νότες όμως κατεδαφίζουν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα αν είναι σε καλή κατάσταση. Αυτό σημαίνει πως οι Sanctuary ή θα πρέπει να σταματήσουν, ή θα συνεχίσουν με άλλον στα φωνητικά. Σαν φανατικός της μπάντας και σαν άτομο που δεν κολλάει σε πρόσωπα και ονόματα, έχω να πω πως αν ο Dane θέλει να συνεχίσει, ας το κάνει μέσω των Nevermore. Το υλικό τους σαφώς μπορεί να το διαχειριστεί καλύτερα. Αν ο Rutledge θέλει να κρατήσει ζωντανή τη μπάντα του (μη ξεχνάμε τον ιδρυτικό του ρόλο), ας πάρει έναν καλό, δυναμικό και υψίφωνο λαρύγγι made in USA, από τα τόσα εκλεκτά που υπάρχουν στη πιάτσα. Δεν έχει καμία σημασία το αν λέγεται Dane ή όπως αλλιώς. Σκοπός είναι να ακούγονται τα τραγούδια ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ.

Και επειδή είχαμε μέσα σε έναν μήνα δύο μύθους του US power metal στη χώρα μας, να σημειώσουμε πως το ματς Metal Church - Sanctuary ήρθε 5-0, με χατ-τρικ του Mike Howe… if you know what I mean.


SANCTUARY:

Arise And Purify
Let The Serpent Follow Me
Exitium (Anthem Of The Living)
Die For My Sins
Seasons Of Destruction
Future Tense
White Rabbit (διασκευή Jefferson Airplane)
Question Existence Fading
Frozen
The Year The Sun Died
Battle Angels
The Mirror Black
Eden Lies Obscured
Soldiers Of Steel
Sanctuary
Taste Revenge

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

 

Read 361 times

Leave a comment