Monuments on Facebook

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ: MARILLION – Roman Ancient Theater Plovdiv, "Sounds of the Ages Festival", Ημέρα 3η, Βουλγαρία, Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017 (Μέρος B)

Tuesday, 03 October 2017 11:43
Published in Live Reviews

Ιδού το δεύτερο και βασικό μέρος της καταγραφής του Νίκου Παπαδόπουλου για την αποστολή στην Βουλγαρία

Η ώρα έφτασε και μπαίνοντας στο θέατρο, η επιβλητικότητα του είναι τρομερή και το δέος που σου προκαλεί με την ομορφιά του δεν μπορεί να εκφραστεί. Να σημειώσω πως το θέατρο είναι σε εξαιρετική κατάσταση, ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟ χωρίς ίχνος σκουπιδιών και φροντισμένο όσο δεν πήγαινε. Η χωρητικότητα του είναι γύρω στις 4.000 με 5.000 χιλιάδες, ανάλογα με τις ανάγκες και την συναυλία των Marillion παρακολούθησαν αν υπολόγισα σωστά, 4.000 άτομα περίπου ίσως και περισσότερο.

 

Για το ζέσταμα του κόσμου οι Marillion είχαν κάνει διάφορες εξαιρετικές επιλογές, για να περνά ευχάριστα η ώρα και από τα ηχεία ακουγόντουσαν τραγούδια των Genesis (λογικό) εποχής Gabriel αλλα και Collins, Curved Air, Fleetwood Mac, Deep Purple, Beach Boys, Beatles και πολλά ακόμη.
Κατεβαίνω κάτω στο φωτογραφικό pit για να πάρω θέση και έχοντας χρόνο ακόμα, τράβηξα φωτογραφίες της άδειας ακόμη, αλλά πανέτοιμης σκηνής των Marillion που λουζόταν με ένα απαλό μωβ χρώμα. Πρωτύτερα όμως μας είχαν ειδοποιήσει, πως μόνο για τα 2 πρώτα τραγούδια θα μπορέσουμε να βγάλουμε φωτογραφίες και μετά πρέπει να αποσυρθούμε. Η καρδιά όμως κτυπάει δυνατά και νιώθω σαν έφηβος από την αδρεναλίνη και την ευφορία.
Η ώρα είναι 20:03 και η εισαγωγή του “El Dorado” από το πρόσφατο αριστουργηματικό F.E.A.R. ηχεί στα ηχεία και αρχίζω να ξεφεύγω νοητικά, μη πιστεύοντας ακόμα πως είναι αλήθεια αυτό που ζω. Πρόκειται για ένα μεγάλο τραγούδι διαρκείας 18 λεπτών με πάρα πολλές εναλλαγές και συναισθήματα, Floyd-ικα ηχοτοπία αλλα και καθαρή Marillion νοοτροπία.

 

Τα πρώτα τιτιβίσματα των πουλιών και το φτερούγισμα των μελισσών που ακούγονται συνοδεία των ακουστικών μελωδιών του Rothery, συνθέτουν και φέρνουν εικόνες στο μυαλό από τα ανθισμένα και ειρηνικά πράσινα λιβάδια της Αγγλίας. Ολόκληρο το συγκρότημα φαίνεται σε μεγάλα κέφια, με τον Hogarth να ακούγεται «μεθυσμένος» από την όλη περίσταση, τον Steve Rothery να λάμπει ολόκληρος στα δικά του μέρη και τον Mark Kelly να είναι πλήρως αφοσιωμένος στα πλήκτρα του κάνοντας τα πάντα, όπως και ο Ian Mosley στα ντραμς του εντυπωσιακότατος και εξαιρετικά δυνατός και τον Pete στο μπάσο να κρατά την ραχοκοκαλιά του τραγουδιού με τρομερή σταθερότητα. Το συγκρότημα ακούγεται τόσο συγχρονισμένο και δεμένο, συμπαγές και γερό, σαν τον Γόρδιο Δεσμό. Τίποτα δεν μπορεί να τους αποσπάσει την προσοχή.
Όλα τα μέλη καθόλη την διάρκεια του τραγουδιού ήταν στις θέσεις τους χαμογελαστοί και ενθουσιώδης και η απόδοση τους είναι εκπληκτική. Το ίδιο και ο ήχος που είναι τόσο κρυστάλλινος και ογκώδης, απ’ το πρώτο χιλιοστό του δευτερολέπτου και αυτό θα συνεχιστεί σε όλη την διάρκεια της τρομερής εμφάνισης στις 2:30 ώρες που διήρκησε μέχρι το τελευταίο. Ο κόσμος επίσης πολύ ευδιάθετος καταχειροκροτεί στο τέλος του τραγουδιού. Το χρώμα που δεσπόζει στα χρώματα των φωτισμών, είναι το χρυσό εξαιτίας και του θέματος του τελευταίου άλμπουμ με το όποιο ασχολήθηκε στιχουργικά το συγκρότημα.

 

Ο δίσκος F.E.A.R. γενικά έχει διχάσει κάπως τους οπαδούς (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα βέβαια, γούστα είναι αυτά) αλλα το μεγαλύτερο ποσοστό περίπου 7 στα 10 άτομα εκφράζονται με τα καλύτερα λόγια. Οι υπόλοιποι μάλλον δεν το δέχτηκαν και τόσο καλά αλλα πιστεύω πως θα ωριμάσει με τον καιρό μέσα τους σαν καλό παλιό κρασί. Ίσως και όχι έτσι δεν είναι;
Πολλοί θα περίμεναν να συνεχίσουν με ένα ακόμη τραγούδι από το FEAR όπως συνηθίζουν να κάνουν σε αυτή την περιοδεία, ξαφνικά όμως στα ηχεία ακούγεται η εισαγωγή του “You’re Gone” με την ελαφρώς «χορευτική» του διάθεση. Και ένα λεπτό αργότερα, ανάμεσα στο τραγούδι ο Hogarth παρουσιάζει στο κοινό τον Pete Trewavas για να κάνει ένα πολύ μικρό σολακι στο μπάσο. Σήμερα όμως το Marbles από’ τι φαίνεται θα έχει την τιμητική του. Και όχι άδικα. Είναι ένα από τα μνημειώδη και μελωδικότερα έργα στην καλλιτεχνική τους πορεία. Και όπως δείχνει η βραδιά θα περιέχει και πολλές εκπλήξεις το set list.

 

Ο Steve Hogarth αρχίζει και αυτός σιγά-σιγά να «ξεφεύγει» από δω και πέρα, κάνοντας τα δικά του παιχνίδια με τους ακροατές, με τα λόγια του και το υπέροχο καυστικό αλλα και αυτοσαρκαστικό χιούμορ του. Ο Steve που όσοι τον παρακολουθήσουν ζωντανά, θα αντιληφτούν την διαχυτικότητα του, την τέλεια από κάθε άποψη θεατρικότητα που έχει στις κινήσεις του και θυμίζει υπερβολικά φυσιογνωμικά αλλα και καλλιτεχνικά, κάτι ανάμεσα σε Peter Gabriel και τον “Ψαλιδοχέρη” από την ομώνυμη ταινία του Tim Burton.
Mε το τέλος του “Gone”, και ένα ποτάκι στο χέρι, χαιρετίζει το Plovdiv και πειράζει το κοινό για την Βουλγαρική γλώσσα, λέγοντας τους τι είδους γλώσσα μιλάτε αλήθεια, πως λέγεται και ότι γλώσσα και αν είναι αυτή που μιλάνε, δεν μπορεί να την κατανοήσει, αλλα θα χρειαστεί να προσπαθήσει να μιλήσει στα Αγγλικά παρόλο που ούτε και αυτός δεν βγάζει νόημα με αυτήν. Εκφράζει ιδιαίτερα τον εντυπωσιασμό του για τον αρχαίο θεατρικό χώρο και πόσο εκπληκτικό μέρος είναι και πόσο παράξενο είναι αν φανταστούμε, πως πριν 2.000 χρόνια περίπου, άνθρωποι καθόντουσαν εδώ, αλλά τότε δεν παρακολουθούσαν μια rock n roll συναυλία. Σήμερα όμως αποδεικνύεται πως ο κόσμος πάει προς το καλύτερο. Και προσφωνεί τον τίτλο του επόμενου κομματιού από το “Fuck Everyone And Run” γελώντας…

 

“Τhe Leavers”…άλλο ένα πολύ μεγάλο σε διάρκεια τραγούδι, με τρομερές ατμοσφαιρικές εναλλαγές και αυτό θα είναι και το τελευταίο του FEAR που θα ακουστεί για απόψε, αν και ήθελα πολύ να άκουγα και το υπέροχο “The New Kings” με το επιβλητικό Crescendo σόλο του Rothery και το κολλητικό ρεφρέν. Το “The Leavers”, είναι από τα καλύτερα του δίσκου γιατί είναι πολύ διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Στους φίλους που δεν έχει αρέσει το F.E.A.R. θα τους πρότεινα να ακούσουν το άλμπουμ με ακουστικά και θα καταλάβουν πολλά και θα ανακαλύψουν ακόμα περισσότερα. Πιστέψτε με, θα αντιληφτείτε κρυφά σημεία και μουσικά μέρη που δίνουν μια άλλη διάσταση στον δίσκο, γι’ αυτό και οι ίδιοι οι Marillion είναι πολύ εντυπωσιασμένοι με το αποτέλεσμα. Κάτι ξέρουν…

 

Το επόμενο τραγούδι είναι το υπέροχο “Fantastic Place” από το Marbles. Η φωνή του Hogarth είναι δυνατή, πεντακάθαρη και διαπεραστική και σε άψογη φόρμα, παίζοντας παράλληλα και το πιανάκι του που είναι όμορφα στολισμένο με διάφορα λουλούδια. Ο τίτλος προφανώς εμπεριέχει και έναν παραπάνω συμβολισμό για το εντυπωσιακό μέρος που παίζουν. Ο Rothery εντυπωσιακός σε αυτήν την απλή αλλα όμορφη σύνθεση. Το τρίλεπτο “Mad” (και άλλη έκπληξη) από τον αριστουργηματικό δίσκο “Brave”, παίρνει την σειρά του για να ακουστεί και η ανατριχίλα διαπερνά τα σώματα μας σε συνδυασμό με το εκφραστικό ‘’Gilmour-ικο” σόλο του Rothery, και σε συνδυασμό με την πεντακάθαρη κραυγή αγωνιάς του Steve, ενώ ο Mosley παραδίπλα ζωγραφίζει στα τύμπανα με την γρηγοράδα και το στακάτο παίξιμο. Το “Afraid of Sunlight” συνεχίζει απευθείας χωρίς να σταματήσουν και μπαίνει με αισθαντικό τρόπο, ενώ το κολλητικό ρεφρέν είναι τόσο τραγουδιστικό, που άθελα σου θα το τραγουδήσεις και εσύ. Ο κόσμος καταχειροκροτεί και ξαφνικά μια αντρική φωνή από το κοινό πετάγεται φωνάζοντας «Steve, I love you»….και ο Hogarth αντιδρά λέγοντας προς το μέρος του “Ηeyyyy, love you too man” και συνεχίζει με πολύ χιούμορ «where are you, are you good looking?» και ο κόσμος ξεσπά σε γέλια και συνεχίζει ο Steve ξανά, βλέποντας τον και λέει «Me neither” και βγάζει αυθόρμητο γέλιο όπως και εμείς…

 

Και στο καπάκι να σου και το πρώτο Fish-era τραγούδι. Το κλασσικό και πολυαγαπημένο από πολύ κόσμο “Sugar Mice” από το “Clutching at Straws” που ξεκινά με την εντελώς καθαρά Marillion-ικη και μελαγχολική εισαγωγή του. Ο Rothery για μια ακόμη φορά είναι εκθαμβωτικός όπως όλοι, αποδίδοντας τέλεια το κλασσικό κομμάτι.
Έκπληξη μας επιφύλαξαν για τη συνέχεια ξεκινώντας με το υποτιμημένο “Real Tears for Sale” από το δεύτερο μέρος του “Happiness is the Road”. Ο Hogarth τραγουδά ‘’Such a pretty girl - the anger didn't hide it ..Did it? You shaved you head…” και στην μεγάλη οθόνη περνούν διάφορες εικόνες της γνωστής τραγουδίστριας Sinead O’Connor που πάσχει δυστυχώς από κατάθλιψη και τα γνωστά υπόλοιπα προβλήματα, που έχει περάσει από την μητέρα της, δείχνοντας την λίγο-λίγο να μεγαλώνει και διάφορα δακρυσμένα πρόσωπα περνούν για να μεταφέρουν τον πόνο αλλα και την υποκρισία πολλών ανθρώπων που εκμεταλλεύονται αυτήν την δύναμη. Η μελωδία από την μέση του κομματιού μέχρι και το τέλος είναι καθηλωτική, με τον Mark Kelly να δίνει μαθήματα ατμοσφαιρικού και ιδιοφυούς παιξίματος, για το πώς πρέπει τα πλήκτρα να ακούγονται ελκυστικά, προκαλώντας δέος.

 

Ώρα για το ομώνυμο τραγούδι του “Sounds that Can’t be Made”, του δίσκου που εντυπωσίασε πολύ πριν λίγα χρόνια με την ωριμότητα και την μεστή συνθετική ομορφιά του και περιέχει ένα προς ένα μουσικά «κοσμήματα» παράσημα στο πέτο των Marillion. Τo “Sounds” με τα επιβλητικά πλήκτρα του Kelly να γεμίζουν εξ’ αρχής το βασικό θέμα με την εφιαλτική του μουσική υποδομή αλλα συγχρόνως γλυκιά και εθιστική. Αυτός ο άνθρωπος πέρα από το ότι δεν έχει αναγνωριστεί και υποτιμάται αδίκως πέρα για πέρα (δεκάρα δεν δίνει τσακιστή βέβαια) ως ένας από τους πολυσχιδής, ατμοσφαιρικότερους και καλύτερους keyboard players όλων των εποχών, μαζί ψηλά στο βάθρο με τον John Paul Jones, Rick Wakeman, Rick Wright κ.α., πως δεν έχει «εκραγεί» το κεφάλι του, με όλα αυτά τα αριστουργήματα που έχει γεννήσει το υπέροχο ευγενικό μυαλό του. Είναι άξιο απορίας. Η ιδιοφυΐα και η συναισθηματική του νοημοσύνη οφείλεται σε παράγοντες που δεν γνωρίζουμε πιθανώς.

Τo ίδιο και ο Steve Rothery, αυτός ο κομψός, μετρημένος, ουσιαστικός και αισθαντικός μουσικός. O κιθαρίστας που πλησιάζει όσο λίγοι, την αισθητική και «στρατοσφαιρική» προσέγγιση του David Gilmour (Floyd) και του Andy Latimer (Camel). Σε αυτό το εύρος και μέγεθος καλλιτεχνικής δύναμης δημιουργεί, παίζει και συνδράμει ο Steve με την κιθάρα του και τις μελωδίες που γεννά, ψηλά όσο λίγοι. Όμως στην πραγματικότητα, δεν είναι σαν τους προηγούμενους ήρωες μας, διότι είναι μια πανίσχυρη μουσική οντότητα, αυτόνομη και αυτοδύναμη που όμοια της δεν θα βρεις. Είναι ο Rothery που όταν χτυπά μια νότα, την αισθάνεσαι σαν να παίζεις εσύ ο ίδιος.

 

Και σε αυτό σημείο, ήρθε η συγκλονιστικότερη στιγμή της συναυλίας για αρκετούς από εμάς!!! Το “Sounds” τελειώνει και με μερική παύση δευτερολέπτων, ο Steve Hogarth προαναγγέλλει το “Power”, όχι όμως έτσι απλά. Διότι μέσα σε μια ξένη χώρα όπως η Βουλγαρία και σε χώρα (δηλαδή εμάς) στην οποία δεν έχει έρθει ακόμη για να μας παραδώσει μαθήματα μουσικού πολιτισμού και «θεατρικής» ιδιοφυΐας, αφιέρωσε το τραγούδι με τους πολλαπλούς συμβολισμούς προλογίζοντας: “Dedicating this song to Greece. This is Power”…το τι έγινε από τους Έλληνες δεν περιγράφεται για αυτήν την ανείπωτη έκπληξη και χαρά που μας πρόσφερε και πόσο συγκινητική στιγμή ήταν. Δεν σας κρύβω, πως πλάνταξα στο κλάμα και τα δάκρυα κορόμηλα έπεφταν στα μάγουλα μου. Το ήθελα, το ένιωσα και ελπίζω να το αισθάνθηκαν και οι υπόλοιποι φίλοι Έλληνες αυτό.
“MARILLION, THANK YOU SO MUCH FOR THE WONDERFUL DEDICATION AS A GIFT TO GREECE.”

Πόσο να ευχαριστήσω αυτόν τον άνθρωπο και τους υπόλοιπους Marillion για αυτή την κίνηση δεν μπορώ να εκφράσω. Του τα είπα βέβαια κάποιες ώρες νωρίτερα έξω από το Δημαρχείο μετά την συνέντευξη τύπου, όταν και του ζήτησα πολύ θερμά, να παιχτεί το “Power” αν δεν υπήρχε πρόβλημα, λέγοντας του πως τον ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για την μουσική, για τα συναισθήματα που μας έχουν προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια με τις δημιουργίες τους. Έπος …δεν περιγράφω άλλο.
Eνα αγαπημένο τραγούδι το “Μan of a Thousand Faces” κάνει και αυτό την εμφάνιση του στο Set List χαροποιώντας τους πάντες, αφού πρώτα ο Hogarth έκανε και χιούμορ μαζί με τον Rothery, όταν και έκαναν πως έπαιζαν το “Hotel California” των Eagles με περιπαικτικό τρόπο αλλά και αγάπη προφανώς, μιλώντας για το συγκρότημα και το νόημα των στίχων. Το “Faces” έχει και αυτό αναφορά στην Ελλάδα και τον Παρθενώνα μας αλλα και την Βαβυλώνα μέσα σου στίχους του, για τον άνθρωπο με τα χίλια πρόσωπα και τα χιλιάδες χρόνια χαραγμένα από εμπειρίες πρόσωπο του, μιλώντας στην ουσία για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ο Mosley ζωγραφίζει με τα δύσκολα μέρη που έχει να παίξει και ο ρόλος του είναι καθοριστικός στην δόμηση του. Στο τελείωμα ο κόσμος συνεχίζει να χειροκροτεί ασταμάτητα και να τραγουδά επί δυο λεπτά μαζί με τον Steve το μελωδικό χαρακτηριστικό σημείο “Hey hey heyyyyyyy”……

 

Επιστροφή ξανά στον δίσκο “Afraid of Sunlight” και το τρομερό “King” έχει την τιμητική του. Στο μεγάλο videοwall πίσω, εμφανίζονται γνώριμα αλλα και αγαπημένα καλλιτεχνικά, αθλητικά και μουσικά πρόσωπα, που είτε ακόμα ζουν είτε έχουν φύγει από κοντά μας, όπως ο “Βασιλιάς” Elvis, o Lemmy, o Dimebag Darrel και ο John Lennon που δολοφονήθηκαν, ο Ian Curtis, o αδικοχαμένος ηθοποιός Heath Ledger που ενσάρκωσε τον Joker όσο κανείς άλλος με συγκλονιστικό τρόπο, o Syd Barrett, ο Bon Scott, o ‎Michael Hutchence των INXS, η Marilyn Monroe, o Phil Lynott και οι Thin Lizzy, o Peter Green, Jim Morrison, οι Blues Brothers, o Marvin Gaye, o Hendrix, o Steve Clark, o Paul Kossoff, o James Dean, o Jerry Garcia, o Duane Allman, η Janis Joplin, ο Robin Williams, o Brian Jones, ο Peter Sellers, o Kurt Cobain και James Brown, o ηθοποιός που πέθανε σε νεαρή ηλικία River Phoenix, o Tim Buckley κ.α. και πιστεύω όλοι καταλαβαίνουμε το νόημα του τραγουδιού και των στίχων.

O ρομαντισμός αλλα και η πανέμορφη μελαγχολία που αποπνέει το υπέροχο “Neverland” (αν κάνετε αναγραμματισμό ισούται με το Lavender) από τον αριστουργηματικό δίσκο Marbles, είναι μια ουράνια μελωδία φτιαγμένη με τα υλικά της γης και του ουρανού, σμιλευμένα με μοναδικό τρόπο που μπορούν μόνο οι Marillion να γράψουν και η ασύλληπτη συνθετική ευφυΐα με την crescendo μελωδία που γέννησε το απύθμενο μυαλό του Rothery σε συνδυασμό με τα δραματικά όσο και πανανθρώπινα φωνητικά του άλλου Steve, «ζωγράφισαν» κυριολεκτικά και δώρισαν μια απ τις καλύτερες στιγμές της συναυλίας στο κοινό. Ενώ το 13λεπτο “Invisible Man” (ξανά από το Marbles) αυτό το μεταμοντέρνο «εφιαλτικό» Floyd-ικο έπος με την ηλεκτρονική του προσέγγιση και που λίγο αργότερα φέρνει στο νου σε μικρή κλίμακα την εισαγωγή το “Shine on you Crazy Diamond”, είναι από τις στιγμές που όλοι σηκώνουμε τα χέρια “ψηλά”, γιατί δεν υπάρχουν λόγια για να εκφράσεις την ομορφιά του. Σοκ και δέος.

 

To “Invisible” αποτελεί το πρώτο Encore και η απόδοση της μπάντας έχει ξεφύγει εντελώς, O Rothery ακούγεται καλύτερος και από τον Gilmour, παραδίδοντας τα εσώψυχα του στα χέρια μας και ο τόπος φωτίζεται με διάφορα είδη χρωμάτων και εικόνων. Στο “Invisible Man” η ατμόσφαιρα είναι κατανυκτική και στην οθόνη ο Hogarth εμφανίζεται με κουστούμι, γυαλιά, γραβάτα και τραγουδά μέσα από την κάμερα του υπολογιστή σε άψογο συγχρονισμό, κάνοντας διαφόρους θεατρινίστικους μορφασμούς και κινήσεις. Ο άνθρωπος είναι Οσκαρικος ηθοποιός (μιλώ σοβαρά) και του αξίζει βραβείο. Απίστευτος. Λίγο μετά έρχεται μπροστά στην σκηνή και συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε με τις «σπαστικές» θεατρικές κινήσεις του που βγαίνουν αυθόρμητα. Ο χρωματισμός αργότερα στα πλήκτρα, μου θυμίζει πολύ σε σημεία τους αγαπημένους Γερμανούς “Eloy” και το δεύτερο μισό του τραγουδιού απλά είναι δύσκολο να γραφτεί παρά μόνο από τους Marillion. Είναι τόσο εθιστικό. Ο Pete Trewavas δίνει ότι έχει και δεν έχει μαζί με τον Ian Mosley το μέρος αυτό, περνά στα χέρια τους, αφημένο να βγάλει την άγρια θελκτική δύναμη του σαν μαγνήτης. Ζωντανή ιστορία καταγράφεται μπροστά στα μάτια μας. Δεν υπάρχουν λόγια και το αρχαίο θέατρο σμιλεύει και φιλτράρει τους ήχους τους, για να τους κρατήσει παρακαταθήκη για τα επόμενα χιλιάδες χρόνια στην τράπεζα μνήμης του. Το κοινό παρακολουθεί αποσβολωμένο, ανίκανο να κάνει κάτι και εκρήγνυται στο τέλος με ιαχές ενθουσιασμού.
Το τέλος με το δεύτερο Encore, επιφυλάσσει μια ακόμη έκπληξη με το “3 Minute Boy”, από τον ίσως πιο αδύναμο αλλα και γενικά υποτιμημένο δίσκο “Radiation” και ο Hogarth εκφράζεται λέγοντας πως δεν το είχαν σχεδιάσει όλο αυτό και πως εμείς ήμασταν «Perfectly Lovely» (επακριβώς η φράση του) και συνεχίζει με αστείο, διότι ήρθαν αυτοί για να «καταστρέψουν» ένα τέλειο υπέροχο απόγευμα. Το τραγούδι τελειώνει, ο κόσμος χειροκροτεί επί πολλά λεπτά, δεν σταματά να επευφημεί τους μουσικούς, μας χαιρετούν, βγάζουν τις απαραίτητες φωτογραφίες, ο Steve παρουσιάζει τα μέλη και κατευχαριστημένοι φεύγουν μετά από αρκετά λεπτά αφού και αυτοί δεν έλεγαν να φύγουν.

 

Όσοι ήμασταν εκεί ας βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα, αλλα δύσκολα θα βρω αυτόπτη μάρτυρα να πει τα αντίθετα. 15 απίστευτα τραγούδια παιχτήκαν με τεράστιο πάθος, πανανθρώπινη ειλικρίνεια και γιγάντια μουσικότητα, από πέντε ανθρώπους που ζουν και αναπνέουν για την μουσική και που αγαπούν εξαιρετικά υπερβολικά τους φίλους τους, μέσα σε 2:30 ώρες γεμάτες κατανυκτικής μουσικής εποποιίας, μυσταγωγίας και ατμόσφαιρας. Ο ήχος ήταν απλά απερίγραπτος, κρυστάλλινος, γήινος, ογκώδης, πεντακάθαρος και πάνω από όλα ανθρώπινος στα ακριβή όρια του ανθρωπινού αυτιού για να μην κουράζει. Ίσως ο καλύτερος ήχος που έχουν ακούσει τα αυτιά μου και είμαι σίγουρος πως δεν φταίει μονάχα το θέατρο με την ακουστική του ικανότητα για το άπιαστο και αξεπέραστο αποτέλεσμα που είχαμε. Πρέπει να είσαι τέτοιος τελειομανής «ψυχάκιας» τεχνοκράτης αλλά και τόσο μεγάλος μουσικός, που αποζητάς πάντα τον τελειότερο ήχο που θα μπορούσες να παράγεις. Δεν είναι τυχαία αυτά τα πράγματα. Προσωπικά πιστεύω, πως όλο αυτό στο όποιο γίναμε μάρτυρες, δεν θα ξαναεπαναληφθεί εύκολα και δύσκολα θα ξεπεραστεί. Έχουμε δει αρκετές συναυλίες, άλλοι δεκάδες, άλλοι εκατοντάδες, άλλοι ίσως και χιλιάδες ονόματα. Το κάθε ένα από αυτά, μας μίλησε διαφορετικά στην ψυχή, το μυαλό και το πνεύμα. Θεωρώ πάντως όσους παραβρέθηκαν εκεί, προνομιούχους και εξαιρετικά τυχερούς για αυτό που παρακολούθησαν το οποίο θα είναι μια αξέχαστη εμπειρία ζωής.
Ένα είναι σίγουρο, πως όσοι αγαπάμε τους Marillion, άλλο τόσο και περισσότερο είναι σίγουρο πως μας αγαπούν και αυτοί. Μέσα μου μετά από αυτό το γεγονός, γεννήθηκε ένας νέος κόσμος, ένας νέος Γαλαξίας συναισθημάτων και το μόνο που προκαλεί, είναι να μας κάνει καλυτέρους ανθρώπους με περισσότερη σοφία και εμπειρίες.

Steve Rothery, Steve Hogarth, Pete Trewavas, Ian Mosley, Mark Kelly σας ευχαριστούμε από καρδιάς, που μας οδηγήσατε στον δρόμο της απελευθέρωσης του μυαλού και του πνεύματος μας μέσα από αυτήν την ανείπωτη και συνταρακτική εμπειρία που μας χαρίσατε, ανοίγοντας παράλληλα τις ευαίσθητες ψυχές σας μέσω των δημιουργιών σας διάπλατα δίχως φόβο. Σαν τα ζωγραφισμένα από την φύση υπέροχα πολυχρωματισμένα φύλλα της αιθέριας φθινοπωρινής εποχής, που πέφτουν άθελα τους από τα δέντρα για να γεννηθούν νέα στις θέσεις τους, για να ομορφύνετε τις ζωές μας αλλα και τις δίκες σας, έτσι ώστε να σας κατανοήσουμε και να σας λατρέψουμε ακόμη περισσότερο. Ήσασταν υπέροχοι και σας αγαπάμε για όλα αυτά που μας δώσατε και συνεχίζετε να μας δίνετε. Αυτές είναι ανθρώπινες στιγμές, που δεν μπορούν να καταγραφούν εύκολα με λέξεις και εύχομαι να το κατάφερα στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό.

Το κείμενο είναι τεράστιο, ειλικρινά όμως δεν μπορούσα να κάνω κάτι λιγότερο για αυτή την θαυμαστή εμπειρία που έζησα.

Υ.Γ. Σε αυτό το σημείο, θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον κολλητό μου Άλκη Δημητριάδη για την υπερπολύτιμη και καίρια βοήθεια του. Ξέρει αυτός…

Band Members:

Steve Rothery (Guitars), Steve Hogarth (Vocals, Piano), Ian Mosley (Drums), Pete Trewavas (Bass), Mark Kelly (Keyboards)


Setlist:

1. El Dorado (Full Song F.E.AR.)
2. You’re Gone (Marbles)
3. The Leavers (Full Song F.E.AR.)
4. Fantastic Place (Marbles)
5. Mad (Brave)
6. Afraid of Sunlight (Afraid of Sunlight)
7. Sugar Mice (Clutching at Straws)
8. Real Tears for Sale (Happiness is the Road Vol.2 – The Hard Shoulder)
9. Sounds That Can’t Be Made (Sound That Can’t Be Made)
10. Power (Sound That Can’t Be Made)
11. Man of A Thousand Faces (This Strange Engine)
12. King (Afraid of Sunlight)
13. Neverland (Marbles)
(Encore 1)
14. Invisible Man (Marbles)
(Encore 2)
15. Three Minute Boy (Radiation)

 

Φωτογραφίες: Νίκος Παπαδόπουλος

 

Read 306 times

Leave a comment