Monuments on Facebook

RIVERSIDE / LESOIR - Stenhammarsalen / Gothenburg / Sweden, Παρασκευή 29 Μαρτίου 2019

Tuesday, 02 April 2019 08:50
Published in Live Reviews

Και πήρα το δρόμο του γυρισμού έχοντας γεμάτες αισθήσεις σε κάθε εκατοστό της ύπαρξης μου. Έφυγα με γεμάτη αγκαλιά από αγκαλιές. Χαμόγελα κι αστεία. Φωνές και κραυγές. Ήχους στα αυτιά μου που δεν σβήνουν, ερωτήσεις κι απαντήσεις, υποσχέσεις που πάλι θα υλοποιηθούν με τον καιρό. Οι Πολωνοί Riverside δεν είναι άλλη μια μπάντα. Είναι Η μπάντα που λάτρεψα από την αρχή τους. Η μπάντα που σαν ευχή και κατάρα θα με τραβάει από την καρδιά μια ζωή.

 

Τα εισιτήρια είχαν κλειστεί ήδη από τα Χριστούγεννα. (Εννοείτε!) Δεν δικαιολόγησα σε καμία περίπτωση το δώρο που μου έκανα σαν Χριστουγεννιάτικο. Θα το έκανα έτσι κι αλλιώς.
Η γλύκα όμως που ένιωσα λόγω των ημερών εκείνων και η αγωνία (που ήξερα σαφώς πως θα έχω) για την αντίστροφη μέτρηση των ημερών (και ήταν πολλές μέχρι τις 29 Μαρτίου) δεν είχε σταματημό.
Ήξερα πως η νύχτα της 29ης Μαρτίου θα ήταν για μένα ξεχωριστή. Και ήταν.

 

Δεν είναι μυστικό η λατρεία που έχω για την Πολωνική αυτή μπάντα. Γνωρίζοντας την ιστορία τους από τότε που άτυπα υπέγραφαν underground μουσικές με περίεργα σκοτεινά θέματα. Την τετράδα D-L-G-K, τα πρώτα τους 3 studio albums που έφεραν τα πάνω κάτω στα μουσικά μου γούστα (Οκ, παραδέχομαι πως το πρώτο σοκ το έπαθα με τους Rush, 35 χρόνια πίσω), και όλα αυτά που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα.

Είναι πολλά τα γεγονότα, ταχύτατα και πολλές φορές μας προσπερνούν και για αυτό πρέπει όσο και όταν μπορούμε να τα ακολουθούμε. Μιλάω για όλους εμάς που -δηλωμένα πια- αγαπάμε πραγματικά τη μουσική και δινόμαστε σ’ αυτήν. Δεν έχει σημασία με ποιον τρόπο.
 
 
Οι Riverside για άλλη μια φορά στο Gothenburg λοιπόν (Σουηδία) σε έναν πραγματικά υπέροχο χώρο (Stenhammarsalen) που στο τέλος της συναυλίας και κατά τη διάρκεια της συνάντησης μου (και κάποιων άλλων μελών του Shelter Of Mine FC) με τον Duda άναψε φωτιές στη συζήτηση.
Μου είπε το εξής τρομερό: “Αλήθεια δεν κατάλαβα γιατί μας έκλεισαν αυτή την αίθουσα, τελευταία στιγμή το έμαθα.”
“Μα γιατί?” του απαντάω εγώ. “Υπέροχος συναυλιακός χώρος.”
Duda: “Τι να σου πω, δεν ξέρω αλήθεια γιατί μας καλούν κάθε φορά στη Σουηδία, είναι σαν να μην διασκεδάζει καθόλου ο κόσμος, μα... καθιστοί? Η νύχτα με έφερε πίσω κάπου στο 1994 που έπαιζα τότε σε μικρούς χώρους με μαζεμένους φίλους και συγγενής να κάθονται όλοι στη σειρά και να περιμένουν να ακούσουν τι παίζω.”
 
 
Ο φίλος μου λοιπόν, δεν είχε κανένα άδικο και από τη μεριά του αλλά και από τη δική μου. Ανοίγοντας μεγάλη κουβέντα περί συναυλιών και λοιπών θεμάτων καταλήξαμε κατάκοποι να συνεχίζουμε το μπλα-μπλα και μετά τα μεσάνυχτα. Το θέμα είναι το εξής.
Δεν πας ρε φίλε να δεις prog/dark rock... heavy ή και metal ακόμα καθιστός. Είναι κάποιες περιπτώσεις που απαιτούν κάθισμα. (Όπως οι Bohren Und Der Club Of Gore που είδα πριν κάποια χρόνια στην Ελλάδα ή ακόμα και ο Steven Wilson περιστασιακά όπως και πολλοί άλλοι.)
 
 
Οι μουσική, το στυλ, το ύφος των Riverside απαιτεί ορθοστασία και όχι σταυροπόδι. Απαιτεί χειροκρότημα μέχρι να κοκκινίσουν τα χέρια σου, φωνές και ουρλιαχτά μέχρι να κλείσει ο λαιμός σου. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να σου τραγουδάει το άτομο το ύστατο... “Raise me up... Don't let me fall...” και να αιθεροβατείς. Γιατί απλά δεν γίνεται.
 
 
Το live είχε ανακοινωθεί μόνο σαν Riverside / Wasteland European Tour 2019 και κάπου στα μέσα της διαδρομής προστέθηκαν οι Ολλανδοί Lesoir.
Οι πόρτες άνοιξαν στις 19.00. Οι Lesoir εμφανίστηκαν στις 20.00 (προγραμματισμένα πράγματα χωρίς απρόοπτα και δυσάρεστα.)
Για να είμαι ειλικρινής (γνωρίζοντας βέβαια την μπάντα αλλά πολύ επιφανειακά) δεν είχα ιδέα για τα τραγούδια τους.
Ήξερα βέβαια πως παίζουν progressive rock αλλά η “αρτίστικη” σκοτεινή rock εκδοχή τους μου είχε ξεφύγει. Και εκεί ήρθε η έκπληξη όταν άκουγα τον κόσμο τριγύρω μου να ψιθυρίζει και να κριτικάρει το πόσο πολύ τους άρεσαν. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι και μένα με εντυπωσίασαν.
 
 
Πέντε άτομα στη σκηνή (η οποία δεν ήταν και πολύ “γενναιόδωρη” μαζί τους αφού ο ελεύθερος χώρος που ήταν διαθέσιμος για αυτούς ήταν λίγος μιας και ο “βαρύς” εξοπλισμός των Riverside ήταν ήδη εκεί, απλωμένος, καλυμμένος και ετοιμοπόλεμος!)
Όμορφη μπάντα κυριολεκτικά και αλληγορικά μιας και υπάρχουν 2 κοπελιές στη μπάντα.
Ιδιαίτερα μουσικά θέματα, αέρας και μελωδίες που σου τραβούν την προσοχή. Art dark rock θα το ονόμαζα αυτό που παίζουν και αξίζει (αν δεν τους ξέρετε) την προσοχή σας.
 
 
Η κλασσική παύση έπεσε μετά από μια ώρα περίπου, η μπάντα μάζευε τον εξοπλισμό της και από τα ηχεία ακουγόταν θέμα από Wasteland Soundscape. (Ήξερες ότι πλησίαζε η ώρα!)
Στις 21.00 και μετά από ένα θερμό χειροκρότημα οι Πολωνοί φίλοι μας βγήκαν στη σκηνή.
Εγώ ούρλιαξα για να ξέρετε δηλαδή!
Βρίσκομαι στον αριστερό εξώστη για να καλύψω τις πρώτες φωτογραφίες.
(Με την άδεια και τις ευχές του manager της τουρνέ των Riverside όργωσα ΜΟΝΗ μου στην κυριολεξία όλον τον συναυλιακό χώρο. Εγώ... σε κάθισμα... ΟΧΙ!)
 
 
Μέσα στις 2 ώρες που ακολούθησαν τι συνέβη? Χμ... πολλά.
Είδα έναν Duda να είναι ψιλοσοκαρισμένος που ο κόσμος καθόταν και σας το λέω ειλικρινά είχε τα 1000 δίκια. Να παίζεις τη μουσική σου και ο κόσμος να αντιδρά από κάτω σαν να είναι σε θέατρο. Πως να πάρεις αυτό το kick που λέμε ρε γαμώ το χωρίς την έμπρακτη συμμετοχή του κόσμου? Πως να δώσεις όλο σου το είναι?
Δεν μάσησε όμως ο τύπος και πιο επικοινωνιακός από ποτέ άρχισε να μιλάει στο κοινό και να συγκρίνει progressive από progressive μπάντες, να λέει ότι υπάρχουν 2 ήδη μουσικόφιλων και να παραδειγματίζει, να πετάει τα καρφάκια του με χιούμορ... αλλά αφήστε, ας μην μπω σε λεπτομέρειες εδώ γιατί θα βγει mini book το live report.
Με λίγα λόγια και στο τέλος της συναυλίας προσπάθησα να του εξηγήσω το σκεπτικό και την κουλτούρα των Σουηδών και πως το να κάθονται αναπαυτικά και να απολαμβάνουν μουσική και όχι να χτυπιούνται (όπως εγώ ας πούμε) δεν κάνει μια μπάντα ή έναν καλλιτέχνη λιγότερο ενδιαφέρον. Τι τα θες όμως...
 
 
Τραγούδια πολλά ακολούθησαν. Και κάθε ένα από αυτό διαφορετικά συναισθήματα να δίνει. Έχοντας βιώσει στην κυριολεξία όλη τη δισκογραφία τους ακόμα δεν μπορώ να σταματήσω την καρδιά μου να με κοπανάει στο άκουσμα του Out of myself, του Second life syndrome, του Left out και του Loose heart.
Η τουρνέ είναι Wasteland και όπως είναι φυσικό κι επόμενο οι πρωταγωνιστές ήταν κομμάτια από το τελευταίο τους άλμπουμ. (Acid Rain - Vale of Tears - Lament - Guardian Angel ένα μικρό παράδειγμα.)
Ακούστηκαν όμως και κομμάτια που έχουν περάσει από όλη τη δισκογραφία τους.
 
 
Η “πρόοδος” που διαπιστώνω κάθε φορά που τους βλέπω είναι εμφανής. Από που να το πιάσω, από τα κομμάτια τους, τον ήχο (που κατά ένα τρόπο ο ήχος τους σε όλες τις συναυλίες που τους έχω δει είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακός, ονόμασε το, επαγγελματισμό!) τον φωτισμό? Να τονίσω βέβαια πως είναι πιο πεπειραμένοι πια, δεκάδες συναυλίες non stop σε κάθε περιοδεία, με μια μπάντα που ξεχειλίζει αυτοπεποίθηση και σιγουριά για το πια είναι και τι προσφέρει.

Με έναν Duda να μιλάει πια και να “παίζει” με τον κόσμο αφήνοντας το “παίξιμο” με τις κάμερες στον γλυκύτατο Michał Łapaj που είναι η χαρά του φωτογράφου.
Ο καινούργιος φίλος μας Maciej Meller είναι πιο ήσυχος και πιο χαμηλών τόνων.  Όσο δε για την παρουσία του Bassoli (έστω και λίγο στο ρόλο του μπασίστα)... η χαρά της ζωής! Τι να πω για το βαρύ πυροβολικό πίσω από τα τύμπανα Piotr Kozieradzki? Τον αγαπώ! Είναι ένα μεγάλο χαρούμενο και τρυφερό παιδί!
 
 
Στο τέλος της συναυλίας ήρθε κάποια στιγμή από πίσω (δεν τον είχα δει γιατί μιλούσαμε με το “Shelter Of Mine Fan Club”) και με σκούντηξε. Γύρισα και τον είδα, χαρές και πανηγύρια, αγκαλιές.
Και την στιγμή εκείνη λέει ο Duda: “Something is going on here!”
Εντάξει έπεσε γέλιο και τα ισοπεδώσαμε όλα!
 
 
Ένα δίωρο γεμάτο και δεν με ικανοποίησε. Πόσα να χωρέσει η ψυχή για να αρκεστεί...
Τα υπόλοιπα τα διαβάσατε στο ενδιάμεσο με τις συναντήσεις και τα λοιπά.
Με τις συναυλίες των Riverside που έχω παρακολουθήσει -να ξεπερνούν πια τα δάκτυλα του ενός χεριού (σε Ελλάδα, Πολωνία, Σουηδία)- πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να τους ακολουθεί παντού. Πολλοί από σας καταλαβαίνεται τι λέω, τι εννοώ.
Υπάρχουν οι μουσικοί-ή που ακούς απλά και εκείνες που ΖΕΙΣ. Οι Riverside ανήκουν στη δεύτερη περίπτωση.
 
 
... Και πήρα το δρόμο τού γυρισμού έχοντας γεμάτες αισθήσεις σε κάθε εκατοστό της ύπαρξης μου. Έφυγα με γεμάτη αγκαλιά από αγκαλιές...
 
 
Η... “The day after” μού φέρνει μια εικόνα στο μυαλό και έναν στίχο από το συγκεκριμένο τραγούδι τους. Αυτήν, που αποκόμισα από την συνάντηση μου με τα παιδιά, με τους φίλους μου, με τους Riverside...
“What we’ve become there’s no turning back... Maybe it’s time to say that out loud...”
 
 
 
© Eleni Liverakou Eriksson (ECLECTIC SHADOWS team) - κείμενο / φωτογραφία.
 
 
Read 116 times

Leave a comment